ฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุด ทุกอย่างคลี่คลาย วันปิดภาคเรียนก็ได้มาเยือน
ฉันสามารถผ่อนคลาย และเป็นอิสระจากทุกสิ่งได้ แต่น่าเสียที่มันไม่เกิดขึ้น
「 …อย่างที่คาดไว้ ｣
ฉันจำได้ชัดเจนว่า ——ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฮิเมจิ เธอมีสายตาที่เหินห่าง
ปัญหาสุดเลวร้าย ๆ เรื่องที่แปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในเดือนเมษายน —นับตั้งแต่ฉันย้ายไปนิวยอร์ก ฉันยังคงมีส่วนร่วมในงานสำคัญ ๆ ในฐานะ 《เซเว่นสตาร์》 การศึกษาก็สำคัญมากขึ้นเรื่อย ๆ …ฮิเมจิเองก็เหมือนกัน ——แต่พื้นฐานช่างแตกต่างกัน ถึงเวลากลางคืนแม้จะไม่เกิดอะไรขึ้นก็ตาม
นั่นเป็นเหตุผล…
「 ชิโนฮาระ เพื่อประโยชน์ของตัวนาย —ในฐานะประธานคณะกรรมการ พวกเราจะซัพพอร์ตนายเอง! ｣
「 เป็นคนสนับสนุนที่น่าอุ่นใจมาก ｣
หน้าสถานีเขต 4 ในมุมหนึ่งของร้านอาหารสำหรับครอบครัวแห่งหนึ่ง
คนที่สละเวลาในช่วงปิดเทอมอันมีค่าเพื่อจัด “การติว” คือสมาชิกที่คุ้นเคยของเอย์เมย์ ห้อง 2-A “ทาทาระ ฟูกะ” และ “สึจิ ยูกิ” พวกเขาเป็นสองคนแรกที่ฉันสนิทด้วยเมื่อมาที่อาคาเดมี่ และเข้ากันได้ดีมาตลอด
—เขาเป็นเพื่อนแท้ที่ไม่ต้องวิตกกังวล
「 ขอโทษนะทั้งสองคน… ｣
อย่างไรก็ตาม ——ฉันถอนหายใจ พลางขอโทษพวกเขา
「 ฉันเตรียมตัวสำหรับการสอบ —แต่โดยรวมแล้วฉันยังขาดเนื้อหาในชั้นเรียน ｣
「 ไม่ต้องคิดมาก! ชิโนฮาระคุง! ｣
ทาทาระซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามฉัน พยายามอย่างเต็มที่ที่จะปฏิเสธคำขอโทษของฉัน ——ขณะที่ผมหางม้าของเธอส่ายไปมา
「 ชิโนฮาระคุงเป็นตัวแทนการดวลของ 《เอย์เมย์》 ยังไงล่ะ ｣
「 คราวนี้ มันเป็นหน้าที่ของเพื่อนร่วมชั้นที่จะต้องสนับสนุนชีวิตในโรงเรียน! ｣
「 อันที่จริง —ฉันคงจะเหงาถ้าคุณไม่มาคอยพึ่งพิงฉันเหมือนกันนะ! ｣
「 ใช่ ๆ ｣
สึจิยักไหล่หลังจากได้ยินคำพูดของทาทาระ
「 คุณทาทาระ —ฉันกำลังคิดว่าจะตอบแทนชิโนฮาระคุงยังไงดีน่ะ ｣
「 …อย่างนั้นเหรอ? ｣
「 ใช่! ｣
「 ยังไงก็ตาม ——ไอเดียแรกคือการมองแต่งเพลง “ขอบคุณ” ให้น่ะ ｣
「 อย่าพูดแบบนั้นสิ สิซึจิคุง! ｣
「 ก็แค่นิดหน่อยเอง… ｣
「 นิดหน่อย……? ｣
「 ฉันยังจำได้ว่าได้ยินเรื่องต่าง ๆ เช่น “ทั้งชั้นเงยหน้าขึ้นมา” และ “กลยุทธ์เมดสาวคนที่สอง” แต่ฉัน… ｣
「 ฉันคิดว่านั่นอาจเป็นความคิดที่ดี ——แต่…ฉันยังอยากช่วยชิโนฮาระคุงในฐานะประธานคณะกรรมการ! ｣
ทาทาระตบหน้าอกของเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใสเป็นประกาย
「 …ฉันไม่สงสัยเกี่ยวกับฮิเมจิจังเลย ——แต่สองคน เป็นเพื่อนที่ดีตั้งแต่แรกเลย ฉันเลยเดาว่าไม่จำเป็นต้องจัดสถานที่แบบนี้เพื่อกล่าวคำขอบคุณ ｣
「 ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกนะ! ｣
เช่นเดียวกับนั้น ช่วงการศึกษาก็เริ่มต้นขึ้น
ทาทาระ และสึจิมีผลการเรียนดีมาก ——แน่นอนว่าฮิเมจิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เป็นทั้งพี่เลี้ยงของฉัน ดังนั้นที่โต๊ะนี้มี “ครู” ทั้งหมดสามคน ซึ่งทำให้ประสิทธิภาพการศึกษาสูงมาก
***ตัวอย่างเช่น***
「 การข้อความโบราณอย่างง่าย …ต้องอาศัยการตึความนะ! ชิโนฮาระคุง! ——ในตรงนี้ ก่อนอื่นให้ลากเส้นระหว่างผู้พูดและผู้ฟัง จากนั้น… ｣
***ตัวอย่างเช่น***
「 ในช่วงแรกของหลักกลศาสตร์ …จะดีกว่าที่จะเข้าใจคุณสมบัติอย่างละเอียดแทนที่จะจำการใช้สูตร ซึ่งจะนำไปใช้กับคลื่น และแม่เหล็กไฟฟ้า ——ดังนั้น มันจะให้นายประหยัดเวลาขึ้น… ｣
***ตัวอย่างเช่น***
「 ปัญหาการพิสูจน์จำนวนเต็มอาจดูซับซ้อนเมื่อมองแวบแรก …แต่หากนายรู้แบบของตัวแปร จะทำให้ไม่มีปัญหาในการสอบ ——ประการแรก หากเป็นปัญหาอย่างที่นายท่านกำลังแก้ไข… ｣
******
อาจเป็นเพราะทาทาระ สึจิ และฮิเมจิอยู่ในกลุ่มคนที่ “ชอบ และสอนเก่ง” —ถึงแม้จะเรียนไม่เก่งแต่ก็สามารถเรียนรู้ได้โดยไม่กดดัน
「 ใช่…… ｣
「 แล้วทาทาระ …ฉันควรคิดอย่างไรกับข้อนี้เรื่องนี้? ｣
「 อืม? ｣
「 ไหน ๆ ชิโนฮาระคุง ｣
เพื่อตอบคำถามของฉัน ปากกาของฉันก็หยุดอีกครั้ง ทาทาระโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันเล็กน้อยจากอีกฟากของโต๊ะ
ในขณะนั้น —ระยะห่างระหว่างพวกเราใกล้กันมาก อาจเพราะคำนวณผิด หน้าผากของพวกเราแตะกันเบา ๆ การเข้าหาอย่างกะทันหันทำให้กังวล แต่ทาทาระเป็นคนประเภทที่มักจะเข้าใกล้ผู้คน เธอมีบุคลิกที่ตรงไปตรงมา และมีเพื่อนผู้ชายมากมาย
(อันนี้เป็นธรรมชาติมาก…)
ฉันส่ายหัวเหมือนจะเข้าใจผิด
「 ……ใช่? ｣
แต่แล้วฉันก็สังเกตเห็นบางอย่างแปลก ๆ ทาทาระซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล กำลังโน้มตัวไปข้างหน้า และตัวแข็งทื่อ แก้มของเธอแดงขึ้นเล็กน้อยราวกับว่าเธอกำลังเขินอายเล็กน้อย หายใจไม่ออกอย่างประหม่า และยังคงนิ่งเงียบ
「 เอ่อ! …มีอะไรเหรอทาทาระ? ｣
「 เอ่อ…! ไม่มีอะไรหรอกชิโนฮาระคุง!? ｣
「 แค่ตกใจนิดหน่อย! ｣
ทาทาราโบกมือไปด้านหน้าร่างกายของเขา ——จากนั้นจึงกลับมาเรียนต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในทางกลับกัน ฉันเอียงศีรษะเล็กน้อย แต่มุ่งความสนใจไปที่การบรรยาย
「 นายท่าน… นี่จริง ๆ เลยนะคะ ｣
ข้าง ๆ ฉัน ฮิเมจิถอนหายใจอย่างฉุนเฉียวด้วยเหตุผลบางอย่าง
