「 มันก็ไม่แย่ขนาดนั้น! ｣
「 ฉันรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับดวงตาของฉันเลย! ｣
「 ดีละ! ถ้าอย่างนั้น ชินจิ ต่อไปคือเจ้านี่! ――ลองเสื้อผ้าพวกนี้ด้วย! ｣
「 ……นานาเสะ ｣
「 เร็วเข้าสิ! ยังมีอีกเยอะที่ต้องลองนะ ｣
「 ระวังไปทานอาหารเย็นช้านะ! ｣
「 …………นานาเสะ 」
นั่นเป็นคำขอที่ทำให้อยากจะบอกว่ามันหยิ่ง หรือแค่งี่เง่า
ประกาศว่าคุณจะเลือกเสื้อผ้าส่วนตัวของฉัน ―――เธอพาไปที่ห้องแต่งตัวนานกว่าสองสามนาทีแล้ว…
「 ถ้าช้า ฉันคิดว่าเป็นความผิดของนานาเสะ 100% ใช่มั๊ย? ｣
「 อึก! ｣
อย่างแรกเลย ชินจิไม่มีเสื้อผ้าอื่นเลย นอกจากเครื่องแบบ ―――ดังนั้นฉันเดาว่าเราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเลือกเสื้อผ้าให้นาย
「 อีกอย่าง ―ชินจิเป็นฝ่ายผิดนะ! ｣
「 ว่าไงนะ…… ดูเหมือนว่า ‘เผด็จการ’ จะเป็นคำตอบที่ถูกต้องมากกว่า บอกแล้วใช่มั้ย? ฉันไม่ได้สนใจเสื้อผ้า ใส่อะไรก็ใส่ก็ได้ทั้งนั้น ―――ถ้ามันไม่ได้มีฟังก์ชั่นปรับลดอุณหภูมิ ก็ไม่มีอะไรจะให้พูดมากกว่านี้ ｣
「 มันก็เกินไปนะ! ชินจิทั้งสูง และมีรูปร่างค่อนข้างดี ดังนั้นถ้านายใส่เสื้อผ้าที่เหมาะสม นายจะดูเท่มากนะ ―――ไม่สิ! เอ่อ! …ในเมื่อนายเป็นแฟนของฉัน ฉันก็อยากให้นายแต่งตัวให้เหมาะสมนะ! ｣
「 …อืม เข้าใจแล้ว! ―หรืออีกนัยหนึ่ง ถ้าฉันแต่งตัวไม่ดี ฉันก็คงไม่คู่ควรกับนานาเสะ ｣
「 ฮึ! ｣
น่าเสียดาย! ――ไม่คิดว่าจะโดนดูถูกขนาดนั้น ฉันรู้สึกเหมือนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้
「 อุหวาา…. ｣
เมื่อฉันคิดว่านานาเสะสงสารฉันที่ต้องออกเดทกับผู้ชายที่ดูไม่เต็มใจ ――ฉันรู้สึกอยากจะสาปแช่งทุกสิ่งในโลกนี้…
「 ――อู้ว ｣
「 อย่ามารังแกฉันนะ! ไอ้โง่ชินจิ! ｣
「 ไร้สาระน่ะ! ｣
「 ก็แค่… ฉันคงจะมีความสุขมากกว่านี้ ――ถ้าคนที่สำคัญสำหรับฉันกลายเป็นคนเท่ ｣
「 ………… 」
「 นานาเสะ อย่าพูดแบบนั้นข้างนอกนะ ――ฉันกังวลนะ… ｣
「 อะไรนะชินจิ? หูของนายเริ่มแดงแล้วนะ.. ｣
「 บางทีตอนนี้นายเขินเหรอ――อุ๊บ! ｣
「 อย่าพึ่งไปนะ …รีบไปเอาเสื้อผ้าชุดถัดไปมาให้ฉันด้วย ｣
ตามความปรารถนาของนานาเสะ ฉันจะกลายเป็นตุ๊กตาแต่งตัวเพียงแค่วันนี้เท่านั้น
