「 ………… 」
เกาะโรงเรียน มุมหนึ่งของเขตที่ 14.
ฉันอยู่ในชุดลำลองกับ “มินามิ ชิซุคุ” กำลังเดินกับเขาท่ามกลางฝูงชน
「 เอ่อ!… ｣
「 …รู้อะไรมั้ย!? มินามิ ｣
「 ไม่มีอะไรหรอก! ｣
「 เจ้าสตอล์กเกอร์จิตสำนึกต่ำ… ｣
คำพูดจาอุกอาจ —จนฉันถึงกับต้องกลั้นหายใจ
「 ถึงเธอจะพูดแบบนั้นก็ตาม ｣
「 กะทันหัน อาซูซาว่า “คุณกำลังติดตามฉัน…คุณกำลังพูดถึงข่าวลือแบบไหน? ｣
「 ——อืม ｣
พวกเราไม่ได้เดินอย่างไร้จุดหมาย แต่กำลังสะกดรอยตาม เมื่อมองห่างไปอีกสักหน่อย มีหญิงสาวผมยาวสีฟ้าครามสดใส อาซุซาวะ ซึบาสะ รุ่นพี่ของมินามิ ชิซุคุ กำลังเดินอยู่
「 เหตุผลง่าย ๆ … ｣
「 ซึบาสะจังกำลังตกอยู่ในอันตราย ｣
「 อันตราย? ｣
「 ใช่! ｣
ผมสีฟ้าของเธอแกว่งไปมาพร้อมกับคำยืนยัน
「 ตั้งแต่ได้รับความสนใจในเทศกาลริวเซย์ ———ตั้งแต่เสียดาวไป ความนิยมของซึบาสะจังก็พุ่งสูงขึ้น… ｣
「 ฉันรู้สึกว่าเธอต้องได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างมาก… ｣
「 มันเป็นแค่ลางสังหรณ์หรือเปล่า? ｣
เซนต์โรซาเลีย เป็นโรงเรียนหญิงล้วน อาจจะเป็นหรือไม่เป็นที่นิยมในโรงเรียน
「 ไม่จริงหรอก… เธอก็เป็นที่นิยมในหมู่สาว ๆ เหมือนกัน ｣
——ออกไปข้างนอกก็โดนเด็กสาวตามติด เดี๋ยวจะกลับบ้านไม่ได้…
「 ฉันต้องคอยคุ้มกันเธอ …พูดอีกอย่างก็คือ ———ถึงตาของสตอล์กเกอร์แล้ว ｣
「 เธอเป็นคนเดียวที่เรียกฉันว่าสตอล์กเกอร์นะ… ｣
「 ……เอาเถอะ ฉันขอถามอะไรหน่อย ｣
「？」
「 วันนี้ฉันใจดี…ฉันไม่รังเกียจ ———ฉันจะอนุญาตให้นายถามได้! ｣
「 ดีมาก ｣
ฉันยักไหล่แล้วหันความสนใจไปที่สถานการณ์ของเราอีกครั้ง
「 ก็… ———ดีแล้วที่ฉันสวมชุด ‘ปลอมตัว’ ฉันกำลังติดตามคุณอยู่ ｣
「 อย่างไรก็ตาม…… ｣
สิ่งที่ฉันกังวลไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นทัศนคติ
「 …มินามิ ————ทำไมเธอถึงจับมือฉันมาสักพักแล้ว? ｣
「 ――อึก! ｣
“ชิซึกุ มินามิ” จับมือของฉันในลักษณะที่เธอจับนิ้วของฉันด้วยฝ่ามือทั้งหมด มันเป็นท่าทางที่เรียบง่าย ———แต่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรือจินตนาการของฉัน พวกเขากอดกันเหมือนคู่รัก
「 ไม่มีอะไร……! ｣
ดวงตาที่ง่วงซึมมองมาที่ฉันผ่านช่องว่างระหว่างผมหน้าม้ายาวของเธอ
「 เจ้าสตอล์กเกอร์ใจอำมหิต… ｣
「 เธอกำลังพูดเหมือนว่า …เธฮชอบฉันใช่มั๊ย? ｣
「 ไม่จริง! ｣
เป็นเรื่องปกติที่เธอจะรู้สึกเขินอาย…
「 เธอโอเคหรือเปล่ามินามิ! ｣
「………… 」
「 เธอดูโอเคมั๊ย ? ｣
「………… 」
「 หน้าแดงหมดแล้วนะ ｣
「 ใช่ ｣
มินามิก็มองไปข้างหน้าอีกครั้ง แม้จะมองจากด้านข้างของใบหน้า ก็เห็นได้ชัดเจนว่าเธอหน้าแดงผิดปกติ… ———ไม่ต้องขุดคุ้ยอะไรเพิ่ม นี่เป็นเพียงการ “แกล้งทำเป็น” เท่านั้นเอง…
「 “การแกล้งเป็นคู่รัก” ｣
「 โอ้ ๆ … ｣
รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ฉันเกาแก้มด้วยปลายนิ้วอีกข้างแล้วหันไปข้างหน้า ——ก่อนกลับไปมองที่ “อาซูซาว่า สึบาสะ” อีกครั้ง แม้ว่าจะตามเธอ แต่ก็แค่เดินไปรอบ ๆ เมือง ดังนั้นจึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเธอ
「 …ฉันตกใจมาก! ถึงแม้จะเห็นแบบนี้! แต่ฉันก็ยังเป็นรุ่นพี่นะ! ————สาวคนโตใน เซนต์โรซาเลีย! เพราะเหตุนี้ฉันถึงอารมณ์เสียกับเรื่องแบบนี้มาก! ｣
「 ว้าว ๆ ฉันกำลังถูกพวกสุนัขล้อมอยู่! ทำไมล่ะ ๆ ! ｣
「 ………… 」
ธรรมชาติ(?) ของอาซูซาวะค่อย ๆ เปิดเผยทีละส่วน
「 ไม่มีอะไร…… ｣
「 ซึบาสะจังน่ารักเกินไป ฉันเอาชนะไม่ได้เลย ｣
มินามิที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ ฉันพึมพำพร้อมกับถอนหายใจ
