บ่ายวันธรรมดาวันหนึ่ง…
ในห้องนั่งเล่นของฉัน เธอสวมชุดแม่บ้านสีดำสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวคือ 【 ฮิเมจิ ชิรายูกิ 】 เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟาเสียงมหายใจเข้า-ออกอย่างสงบ
「 ฟู้ว…ฟู้ว… ｣
ไหล่ที่ลู่ขึ้นลงเป็นจังหวะ
ผมสีขาวสีเงินของเธอลุ่หล่นลงมาบนแก้มของเธอ
(…เอ๊ะ! หายากแฮะ)
ฉันที่รีบออกไปทำธุระข้างนอกกลับมา เมื่อฉันนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม รู้สึกมีรอยยิ้มเกิดขึ้นบนใบหน้า
ในเกาะการศึกษา ฮิเมจิเมดสาวสมบูรณ์แบบ เป็นคนที่ทำงานอย่างหนักจนฉันเทียบเธอไม่ได้ เห็นเธอที่กำลังหลับอย่างสบายใจ ฉันจึงไม่อยากปลุกเธอ
——นี่คือสิ่งที่มันกำลังดำเนินอยู่
「 อุ…… ｣
「 ……นายท่าน…… ｣
เสียงของเธอต่างจากตอนปกติที่ดูที่นิ่งสงบเล็กน้อย เสียงที่นุ่มนวลและอ่อนหวานไพเราะใบหู
「 …ล —ละเมองั้นเหรอ? ｣
ขณะที่ฉันเอียงศีรษะ ฮิเมจิที่กำลังละเมอก็ส่งเสียงออกมาอีกด้วยจังหวะเชื่องช้า
「 อาหารเย็นวันนี้คือ… ｣
「 มีอะไร…ที่อยากกินมั๊ยคะ?…มุเนี้ย ｣
「 …เอ๊ะ ๆ ｣
「 แม้แต่ในฝันเธอก็คอยดูแลฉันเหรอ? ｣
ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
ดูเหมือนเธอจะมีความสุขและมุ่งมั่น ดูจะน่าสงสารนิดหน่อย
ขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันก็จ้องมองใบหน้าและร่างกายของฮิเมจิอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของดวงตา จ้องมองมาเขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น แต่สีหน้าเธอดูสับสน
「 ……นายท่าน? ｣
「 ฉัน —เอ่อ… กำลังคิดว่าเธอเองก็ลำบากไม่น้อยเลย… ｣
「 ……ใช่? ｣
「 เหมือนว่าการสนทนาชักจะแปลก ๆ แล้วสิ… ｣
「 ……แต่ ｣
「 นายท่านคะ…ถ้านั่นคือสิ่งที่นายท่านต้องการ —ฉันก็จะทำให้ค่ะ ｣
「 ฉันพร้อมจะทุ่มเททำให้ทุกอย่างค่ะ ｣
「 …!? ｣
ฉันหันหน้าออกจากริมฝีปากที่ดูมันวาวของฮิเมจิที่กำลังละเมอ สัมผัสได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นละรัวไม่รู้จบจากคำพูดง่าย ๆ
「 ……ก —เกิดอะไรขึ้นเนี้ย ｣
「 นี่คือโลกความฝันอยู่ใช่มั๊ยเนี้ย? ｣
「 อรุณสวัสดิ์ค่ะ นายท่าน ｣
「 ……เอ๊ะ ｣
ทันทีที่ฉันคิดเรื่องนั้น เราก็สบตากัน
ดวงตาสีฟ้าสดใส
เพียงแต่สัมผัสได้ถึงความคิดชั่วร้ายเกิดขึ้นในดวงตาสีฟ้าเข้มที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันและฉันก็เข้าใจทุกอย่าง
「 …อ๊ะ! เอ่อ —ฮิเมจิ? ｣
「 เอ่อ…เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ｣
「 …ฮิฮิ ｣
ฮิเมจิอ้าปากค้างเล็กน้อย
เธอหัวเราะคิกคัก มองหน้าฉันที่แดงไปหมดแล้วกระซิบที่ข้างหูของฉัน
「 “เป็นความลับค่ะ” ｣
