「 ครั้งต่อไป! ครั้งต่อไป! พี่ชาย! ｣
「 หนูอยากไปบ้านผีสิง! ｣
[ วันหยุด ]
นักเรียนมัธยมต้นในชุดโกธิคโลลิต้า―― “ชิอินะ สึมูกิ” ได้ไปเที่ยวสวนสนุกแห่งหนึ่ง
ฮิเมจิ มีธุระบางอย่างกับคอมพานี เลยจะมากับเราในช่วงบ่าย ――หรือก็คือ…ตอนนี้มีแค่เราสองคน
「 ……บ้านผีสิง? ｣
ขณะที่กำลังจูงมือ ――ฉันจึงถามกลับ
「 เอาล่ะ! บ้านผีสิงแห่งนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงว่า…ค่อนข้างน่ากลัว! ｣
「 เธอไหวแน่เหรอ? ｣
「 เอาล่ะ! ｣
ผมสีดำสลวยของเธอที่แกว่งไปมาจากด้านหนึ่งไปอีกด้าน ชิอินะยืดอกของเธออย่างภาคภูมิใจในขณะที่เธอถือเซอเบอรัสยัดไส้ (ชื่อลอยด์)
เพราะหนูเป็นจอมมาร ผีสา ซอมบี้ และสัตว์ประหลาดล้วนเป็นลูกน้องของหนูนะ!
「 แน่ใจนะ! ฉันเห็น…… ｣
(กลไกบ้านผีสิงนั้นควบคุมโดย “คน” … โอเคมั้ย?)
เช่นนั้น ฉันกับชิอินะจึงตั้งจุดหมายต่อไปเป็นบ้านผีสิง
หลายสิบนาทีต่อมา…
「 อุ๊บส์ ๆ ๆ ๆ ! ｣
――ในความมืดมิดของบ้านผีสิง ได้ยินเสียงกรีดร้องอันสดใสของชิอินะ
「 อะไรเนี่ย!? มือสีแดง…มืออาบเลือดกำลังไล่ตามหนูอยู่~! ｣
「 นะ…หนูเป็นเจ้านายนะ! หนู! ｣
「 …อ๊าาาา! ร้อนมาก! ร้อนมาก ๆ ! ｣
(ฉันได้ยินเสียงแปลก ๆ …)
ตั้งแต่แรกเริ่มชิอินะ ประหลาดใจกับอุบาย และตอบสนองของเธอ ทั้งกรีดร้องและต่อต้าน เหล่าผีที่กลายมาเป็นลูกค้าในอุดมคติดูจะตื่นเต้น และเซอร์ไพรส์เราทีละคนด้วยจิตวิญญาณแห่งการบริการอย่างเต็มที่
ตอนแรกก็แค่จับมือกันแต่ก็ค่อย ๆ แขวน ฉันเริ่มจะผูกติดกับมันแล้ว ――ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเธอกำลังกอดลอยด์อยู่แน่น
「 เอ่อ…? ฉันขอโทษนะ! พี่ชาย ｣
「 ……อือ? ｣
「 มันเป็นบ้านผีสิง ――ดังนั้นก็แค่น่ากลัวเท่านั้นเอง! ｣
ฉันพูดแบบนั้นด้วยรอยยิ้มขมขื่นและวางมือบนผมสีดำเรียบลื่นของเธอ
「 อย่างไรก็ตาม ――ก็เกือบจะสิ้นสุดแล้ว! ｣
「 อยู่กับใกล้ ๆ ฉันนะชิอินะ ｣
「 อืม…… ｣
「 จะปกป้องหนูใช่มั๊ย? พี่ชาย! ｣
――ชิอินะมองมาที่ฉันด้วยดวงตาที่เปียกชื้น
(น้ำตา……)
ตามปกติแล้ว เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่กระตุ้นความปรารถนาของฉันในการปกป้องด้วยพลังอันเหลือเชื่อ ――เสียงกระเพื่อมของเธอและมือเล็ก ๆ ของเธอที่จับแขนเสื้อของฉันก็น่ารักเช่นกัน
ตามที่คาดหวังไว้ ――บ้านผีสิงกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดเร็ว ๆ นี้
「 นะ…หนูกลัวจังเลย~! ｣
ชิอินะสวมชุดโกธิคโลลิต้ายืดตัวท่ามกลางแสงแดดอันสดใส
「 บางทีมันอาจจะน่ากลัวกว่าโลกปีศาจด้วยซ้ำ! ｣
「 [ดวงตาเวทย์] ของฉันใช้งานไม่ได้… ――หนูแปลกใจนะ ｣
คุณภาพสุด ๆ เลย
「 …เราจะทำอย่างไรต่อไปดี เหนื่อยนัก พักบ้างมั้ย? ｣
「 อืม…! ｣
ชิอินะคิดสักพักหลังจากได้ยินคำถามของฉัน ――สิ่งที่ฉันกำลังดูอยู่คือแผนที่สวนสาธารณะที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาสีดำสนิทและสีแดงเข้มกลับจ้องมองบ้านผีสิงที่ฉันเพิ่งจากไป
แล้วฉันว่าฉันทนไม่ไหวแล้ว
ชิอินะจับมือฉันอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
「 หนูอยากไปอีกครั้ง! ｣
