「 ไง! ฉันเดาว่า …ตอนนี้เธอคงมีเวลาว่างนะ ชิโนฮาระ？ ｣
「 ฮึฮึ! คุณเรียกผมมา.. —คุณคงเดาได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!? ประธานอิจิโนเสะ? ｣
「 ก็จริงอยู่! ｣
「 ถ้าไม่มีงานก็ตาม …มีอะไรเหรอ? ｣
「 …แค่อยากรู้ว่านายสบายดีมั๊ย? ｣
「 เราสนิทกันขนาดนั้นเหรอ? ———เป็นเรื่องธรรมดาที่คุณต้องควรระวังไม่ใช่เหรอ? ｣
「…………ฉันไม่เคยรู้สึกถึงการเอาใจใส่ใด ๆ จากประธานได้เลย 」
「 เสียมารยาทจังนะ! ｣
「 ในฐานะอธิการบดี ———ฉันยินดีให้การสนับสนุนเธอตลอดเวลาอยู่แล้ว ｣
「 ไม่สำคัญหรอก! เธอเป็นนักเรียนคนสำคัญ ———ดูเหมือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ…ให้ตายสิ เกินความคาดหมายจริง ๆ ｣
「 ยังไงก็เถอะ…ชิโนฮาระ ———นี่แค่คำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ｣
เด็กมัธยมต้น――”ชิอินะ สึมูกิ” เป็นอย่างไรบ้าง!?
*
*
*
「 ชิอินะ…? ｣
「 ค่ะ! ｣
「 อย่างที่บอกไป~ …แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น! ｣
ความรู้สึกของฉันเปลี่ยนไปเล็ก ——เพราะไม่ได้เห็นเธอมาสักระยะแล้ว
「 ..อ๋อ! เข้าใจแล้ว ｣
ตอนนี้เธออยู่ใกล้ ๆ แล้ว
「 ……? ｣
「 ชิโนฮาระ ——ตอนนี้กี่โมงแล้ว? ｣
「 …เอ่อ 3 ทุ่ม! ｣
「 ใช่แล้ว! …กับเด็กสาวที่อายุแค่นี้ ——รู้มั๊ยหมายความว่าอะไร? เรื่องผิดศีลธรรม~ หรือพรากผู้เยาวน์~? ｣
「 คุคุ~! …เธอชอบอันไหนมากกว่ากันล่ะ! ——ระหว่างเขียนรายงานหรือการโดนลงโทษส่วนตัว ชิโนฮาระ? ｣
「 ไม่ ๆ ! แค่เล่นเกมด้วยกัน ——อีกอย่าง ฉันก็กำลังจะหลับไปแล้ว ถึงจะเห็น… ｣
เด็กสาวมัธยมต้นนอนอยู่ข้าง ๆ ฉัน…
「 …..ไม่ได้หมายความแปลก ๆ ｣
「 คุคุ~! ฉันสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้น~? ——ท้ายที่สุดแล้ว “การโกหก” คือความสามารถพิเศษของคุณ~ ｣
「 แสดงหลักฐานว่าคุณไม่ได้เกี่ยว—— ให้ฉันฟังหน่อยสิ~ ｣
「 ฮะ? ｣
「 เอ่อ …ก็อาจจะหลับไปสักหน่อย ｣
「 อืม~… ｣
「 พี่ชาย! ยังไม่ง่วงเลย~ …ขอหนูเล่นอีกหน่อยนะ~… ｣
「 ………… ｣
「 …พอใจหรือยังล่ะ! อาจารย์ใหญ่? ——หมายถึง ถ้าสนใจขนาดนั้น ทำไมไม่ลองไปดูล่ะ!? ｣
「 …ประธาน? ｣
「 อ๊าาา! ｣
ฉันอดไม่ได้ที่จะอารมณ์เสีย …แต่ถ้าให้ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิดจริง ๆ ล่ะก็…
「 เด็กคนนั้นไม่น่ารักไปหน่อยเหรอ? ｣
「 …อืม ｣
ฉันไม่สามารถคัดค้านเรื่องนั้นเด็ดขาด
