「 ฮิโรโตะคุง! ฮิโรโตะคุง! ｣
「 เน่ ――มาเล่นเกมกับโนอาเถอะ? ｣
นาน ๆ ครั้ง ยามที่ห้องสภานักเรียน ระหว่างรอผู้เล่นจากสำหรับงานใหญ่ รุ่นพี่ฉายา “ปีศาจน้อย” ก็เข้ามาท้าทาย ร่างเล็ก ๆ ตรงข้ามความสามารถ ผู้เล่นระดับ 6 ดาวที่มีหน้าอกอันน่าพรั่นพรึง “อาคิซึกิ โนอา” เธอนั่งเงยหน้าขึ้นมองฉันโดยทวินเทลสีเกาลัดขนปุกปุยที่ส่ายไปมา
「 ……เกม? ｣
「 คือ…… การดวลเหรอ? ｣
「 ไม่ใช่หรอกนะ …มันเป็นอะไรที่ง่ายกว่ามาก♪ ｣
「 เธอรู้มั๊ย? “เกมที่ฉันชอบ” คืออะไร? ｣
「………… 」
ฉันตกอยู่ในความเงียบในขณะที่อากิซึกิเอียงหัวของเธอเล็กน้อยจากระยะใกล้
「 เกมบอกรัก! ฉันเคยเห็นในทีวี ――ถ้าจำไม่ผิด …ถ้าบอกรักกันแล้วทำให้อีกฝ่ายเขินอายล่ะก็ชนะ…แบบนั้นใช่ไหม? ｣
「 ฉันรู้! ｣
「 ฮิฮิฮิ! ขอบคุณฮิโรโตะคุง ♡ ――ต้องการให้โนอาอธิบายกฏให้ฟังมั๊ย~♪ ｣
อาคิซึกิยิ้มอย่างมีความสุข เธอที่อยู่ข้าง ๆ คว้าชุดเครื่องแบบของฉันเบา ๆ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
「 ฮิโรโตะคุง! โนอา …กับฮิโรโตะคุงแล้ว… ｣
「 ――รักนะ? ｣
เสียงไพเราะ ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ แต่โชคดี (?) อาคิซึกิมักจะพูดแบบนี้ ต้องบอกว่าคุ้นชินกับมัน ――ดังนั้นจึงไม่สามารถปกปิดความลำบากใจได้
「 …เป็นเกียรติมาก แต่ไม่อยากถูกบอกแบบนั้นในเกมเลยนะ ｣
「 มุ๊! ｣
อย่างไรก็ตาม ――ผมสีเกาลัดของอาคิสึกิส่ายไปมา
「 ไม่ได้โกหกนะ ♡ ｣
「 ฉันแค่เรียกมันว่าเกม …โนอาไม่พูดแบบหรอกนะ ――ต่อให้มันเป็นเรื่องโกหก♪ ｣
「 …อืม ｣
「 ใช่แล้วล่ะ! ――โนอาชอบฮิโรโตะคุงมาก ๆ ♡ ｣
ร่างของเขาถูกดึงเข้ามาใกล้ ――มือขวาของอากิซึกิกอดแขนของฉัน เธอแต่งตัวเหมือนเจ้าสาว และหน้าอกอันอ่อนนุ่มของเธอก็แนบชิดกันผ่านเสื้อผ้า
「 ฮิโรโตะคุง… ｣
ดวงตาของเธอมองมาที่ฉันจนฉันรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในนั้น
「 ฮิโรโตะคุงชอบโนอาหรือเปล่า? ｣
「！」
「 ฉัน……นี่คือ …เกมบอกรัก มันเป็นเกม ――ดังนั้นไม่ว่าคุณจะพูดอะไร มันก็ไม่ถือเป็นการสารภาพรัก และอากิสึกิอาจจะแค่พยายามล้อเล่น ｣
「 แต่ว่าฉัน――! ｣
「 นายท่าน ――ท่านอากิซึกิล่ะคะ? ｣
……จากนั้น ประตูห้องสภานักเรียนก็ถูกเปิดออกโดยเมดสาวส่วนตัวผมสีเงินที่พองแก้มป่องเล็กน้อย―― ฮิเมจิ ชิรายูกิ
「 จริง ๆ เลย เผลอไม่ได้จริง ๆ นะคะ …ไม่อยากจะเชื่อเลย! ――ว่าคุณกำลังพยายามจีบนายท่านตอนที่ฉันไม่อยู่นะคะ!? ｣
เธอถอนหายใจ ฮิเมจิเดินเข้ามาเงียบ ๆ ดึงร่างของอาคิซึกิที่กำลังเกาะแขนอยู่ออก ――กลับกัน …อากิซึกิเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา แต่สุดท้ายก็ยอมถอยแต่โดยดี ――จากนั้นเธอก็ยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
「 เอะเฮะ ๆ …โดนเธอมาขัดจังหวะซะได้เนอะ ฮิโรโตะคุง♪ ｣
「 ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย …เอาล่ะ! ――คราวนี้เรามาเรียกว่าเสมอกันสินะ ｣
「 ไม่หรอก! โนอาเป็นฝ่ายแพ้นะ! ｣
「？」
「 อืม! ｣
…โนอา อาคิซึกิวางนิ้วชี้บนคาง ปีศาจตัวน้อยของเอย์เมย์พูดพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดของวัน
「 ที่พูดเมื่อกี้ ――โนอาเขินมากเลยล่ะ ♡ ｣
