「 ชิโนฮาระ ตกลงมั๊ย? ｣
「 ฉันอยากให้ช่วยชิมหน่อย ｣
วันหนึ่งเมื่อเธอไม่อยู่ เมดสาวประจำตัว 7 ดาว “ฮิเมจิ ชิรายูกิ”
เด็กสาวผมสีแดง “ไซออนจิ ซาราสะ” สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูในห้องครัวหรูหรา หมุนตัวกลับและมองกลับมาที่ฉัน
「 …แล้วพบเจอกันใหม่? ｣
ฉันตอบพร้อมกับถอนหายใจ
ฮิเมจิ ฉันจะทำอาหารเย็นให้เขาเป็นการแลกเปลี่ยน เป็นไซออนจิที่ยื่นข้อเสนอนี้ ――แต่ก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก
――นี่เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วที่ฉันถูกขอให้ลองชิมบางอย่าง
ตอนแรกฉันอยู่ในห้องอาหาร ตอนนี้ไม่ต้องกลับไปกลับแล้ว เขากำลังเฝ้าดูหญิงสาวในผ้ากันเปื้อนจากมุมห้องครัว
「 ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรพิเศษ ｣
ไซออนจิวางมือบนสะโพกด้วยสีหน้าบึ้งตึง เข้มแข็ง เอาแต่ใจ ――ดวงตาสีทับทิมมองมาที่ฉันด้วยความไม่พอใจ
「 ไม่ใช่ว่าฉันทำอาหารดี ๆ ไม่ได้นะ ถึงจะเอาชนะยูกิไม่ได้ แต่…ฉันไม่ได้ต่อต้านการทำอาหารเป็นพิเศษ ｣
ถึงจะไม่ได้ชอบ แต่คิดว่าช่วงนี้พัฒนาไปบ้าง ――ขณะที่กำลังคิดอยู่ จานเล็ก ๆ จานใบเล็กลายหมี เมนูนี้คือ เนื้อมันฝรั่ง ก็ถูกยื่นมา เขาตักชิมบนจานแล้วส่งเสียงครวญคราง
「 อร่อยมั๊ย? ｣
「 มันดีขึ้น …ฉันเดาว่าคงไม่มีอะไรข้อติแล้วล่ะ ｣
「 จริง ๆ นะ ｣
「 งั้นเหรอ? ｣
ไซออนจิพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ เมื่อฉันเห็นเธอเช่นนั้น ――ฉันก็อดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา
「 ไม่เป็นไรใช่มั๊ย? ｣
――ฉันรู้สึกเหมือนว่านายเป็นคนเดียวที่ได้ชิมมันมาสักพักแล้ว…
「？」
ฉันกำลังทำเพื่อนาย ――ดังนั้นถ้านายไม่ชอบ ก็ไม่มีประโยชน์
「 ก็จริงนะ… ｣
ไซออนจิพูดเหมือนชัดเจน ――แต่นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นรัว ราวกับเป็นการโจมตีด้วยความประหลาดใจ
「 …ใช่สิ ｣
ไซออนจิที่สวมผ้ากันเปื้อนก็พยักหน้าทันที เทน้ำเนื้อและมันฝรั่งจากทัพพีในมือขวาลงในจานเล็ก ๆ ในมือซ้าย เธอค่อย ๆ สัมผัสจานใบเล็กด้วยท่าทางสง่างาม
「 ……ใช่ ｣
บางทีมันอาจจะอร่อย
「 ฉันรู้สึกโล่งใจที่ชิโนฮาระไม่ได้เป็นคนจู้จี้จุกจิกเรื่องของกิน ｣
「 เธอกังวลขนาดนั้นเลยเหรอ? ｣
「 มะ…หมายถึงอะไร? ｣
ฉันก็รู้สึกบางอย่าง อึดอัด จานเล็กที่ไซออนจิถืออยู่คือจานที่ฉันเพิ่งลองชิม ดีไซน์หมีน่ารักที่ยื่นออกไปด้านหน้า ริมฝีปากของเขาสัมผัสกันในตำแหน่งเดียวกัน
「 ไซออนจิ? ｣
「 นั่น… จะ…จูบทางอ้อม… ｣
「 ！？！？！？！？？！？！？？！ 」
「 อะไรนะ! ――เจ้าโง่ชิโนฮาระ!!! ｣
ไซออนจิหน้าแดงไปจนถึงคอ ขณะวางหลังมือบนริมฝีปาก ดวงตาสีทับทิม ――ฉันรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวเมื่อฉันเผชิญหน้ากับเธอที่จ้องเขม็ง
