「 อึก…. ｣
เสียงกลืนน้ำลายดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น บนโต๊ะมีไพ่กองหนึ่งเรียงคว่ำหน้าลง แล้วบางใบที่หงายหน้าอยู่
「 …ตาของนายแล้ว ชิโนฮาระ ｣
การเผชิญหน้ากันบนโต๊ะ ด้วยรอยยิ้มอันไม่เกรงกลัว สง่าผ่าเผยความตั้งใจอันแรงกล้า ผมสีแดงของเธอแกว่งไปมาอย่างราบรื่น บุคคลที่จ้องมองมาที่ฉันนั้นซึ่งเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของคำโกหก “ไซออนจิ ซาราสะ”
「 คุกกี้ทำมือของยูกิ —การแข่งเพื่อแย่งชิงชิ้นสุดท้าย… ｣
ผู้ที่บวกตัวเลขบนไพ่ที่หงายหน้ากลับมีค่ารวม 50 หรือมากกว่านั้นเท่ากับ “แพ้”
สามารถหงายไพ่ได้มากเท่าที่คุณต้องการในเทิร์นของคุณ —แต่ถ้าไม่เปิดก็จะขอผ่านไม่ได้เช่นกัน
「 กฎคือไพ่หน้า J Q และ K ถือเป็นมีค่าเป็น -5 ｣
「 ……อา ｣
ปฏิบัติตามกฎด้วยทัศนคติที่ผ่อนคลายและคุ้นชิน —ฉันพยักหน้าให้กับเด็กสาวตรงหน้า
ตาที่แล้ว การโจมตีของไซออนจิน่าทึ่งมาก เริ่มต้นด้วย 37 ตรงกลาง เขาสร้างการหลบเลี่ยงอันศักดิ์สิทธิ์หลายครั้งด้วยเซนส์การ์ดใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขา
ฉันที่ผลแต้มรวม 49 ซึ่งใกล้พ่ายแพ้เต้มที
「 ฮะ… ｣
ไซออนจิเอาแขนกอดอกไว้เหนือหน้าอก สีหน้าของเขาทำให้ฉันมีความสุข
「 หากคุณพิจารณาการแยกไพ่ใบแรกที่สุ่มหงายขึ้นและไพ่ที่ถูกหงายไปแล้ว ความน่าจะเป็นที่ไพ่หน้าจะมาใบถัดไปจะน้อยกว่ามีแค่ 15% —ยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดีเถอะ ชิโนฮาระ ｣
「 …อึก! ｣
นายปฏิเสธความจริงนี้ไม่ได้หรอกนะ
(ฉันไม่ต้องการที่จะยอมแพ้เพราะฉันมีคุกกี้ของฮิเมจิเป็นรางวัลแห่งชัยชนะ แต่การไม่พลิกไพ่ใด ๆ ก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี —แต่ผลรวมปัจจุบันคือ 49 สิ่งอื่นใดนอกจากไพ่หน้าจะถือว่าแพ้ทันที)
อย่างไรก็ตาม
「 ฮ่า! ｣
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยกมุมปากขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว
「 อ่อนหัดน่า ไซออนจิ ｣
「 เอ่อ……? ฉันไม่ได้คาดหวังให้คุณทำอะไรกับการ์ด! ｣
ไซออนจิเบิกตากว้าง เขาวางมือลงบนโต๊ะ และลุกขึ้นยืนอย่างสุดกำลัง ถึงกระนั้นการต่อสู้ก็จบลงแล้ว
「 เอาล่ะนะ! ｣
ดวงตาสีทับทิมจับจ้อง ขณะที่ถูกจ้องมองเขา เขาก็พลิกไพ่ที่อยู่ด้านบนของสำรับอย่างแข็งขัน
「 …ช่วงเวลาแห่งตัดสิน ｣
แน่นอนว่าสิ่งที่เขียนบนการ์ดหงายหน้าคือ――
「 8 โพแดง ผลรวมคือ 57 ｣
――หรือก็คือ “แตก” นั้นเอง
「 ถ้าอย่างนั้น…ฉันชนะ!! ｣
「 บ้าเอ๊ย! ｣
อย่างที่คาดไว้ ――ดูเหมือนว่าแค่การบลัฟจะไม่สามารถเปลี่ยนผลลัพธ์ได้
ฉันปะทะกับไซออนจิเพื่อแย่งคุกกี้ทำมือของฮิเมจิ ――สุดท้ายฉันก็แพ้!!
