Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 6

6 – ภรรยา

สหายตำรวจภรรยาของฉันชื่ออะไรได้โปรดเรียกชื่อของเธอด้วย?

ความคิดนี้อยู่ในใจของโจวเจ๋อ โจวเจ๋อไม่ได้โง่ถึงขนาดนี้ แต่เขาไม่รู้จริงๆว่า “ภรรยา” ของเขาเรียกว่าอะไร ในยุคนี้มีไม่กี่คนที่ใช้ชื่อจริงเพื่อตั้งชื่อ QQ และชื่อ wechat

อย่างไรก็ตามชายวัยกลางคนมองไปที่โจวเจ๋อด้วยสีหน้าเศร้า
“น้องชายทำไมคุณดูไม่ดีใจเลย?”

โจวเจ๋อมองย้อนกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

“ผมกำลังรู้สึกประหลาดใจอยู่”

ชายวัยกลางคนก้มศีรษะถอนหายใจและกระซิบ “เกี๊ยวที่เธอทำคงอร่อยมาก”

“ไปกันเถอะ.”

“ภรรยา” ของเขากล่าวด้วยเสียงเย็นชาก่อนจะหันหน้าเดินกลับไป โจวเจ๋อได้แต่เดินตาม

เธอขับรถมารับที่หน้าประตูทางเข้า โจวเจ๋อเปิดประตูและนั่งในตำแหน่งผู้โดยสาร

บอกตามตรงว่าอึดอัดไปหน่อย

หากซูเล่อผู้โชคร้ายมีชีวิตคู่เหมือนกับครอบครัวปกติโจวเจ๋อก็จะไม่ลำบากใจอะไร แต่เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เย็นชาไม่สนใจอะไรเลย แม้ว่าเธอจะมารับเขาที่สถานีตำรวจแต่ก็ทำไปตามหน้าที่เท่านั้น

ฉันทำสุนัขหายและถูกรปภจับได้ฉันก็แค่มารับคืน อะไรประมาณนี้นั่นคือสิ่งที่โจวเจ๋อรู้สึก

เมื่อหญิงสาวสตาร์ทรถเขาจึงได้มีโอกาสมองเธอชัดๆและเห็นว่าเธอค่อนข้างอายุน้อย เธอน่าจะอายุไล่เลี่ยกับซูเล่อและอ่อนกว่าโจวเจ๋อหลายปี

เมื่อรถขับขึ้นทางยกระดับในที่สุดหญิงสาวก็ทำลายความเงียบ

“คุณโอเคไหม”

“โอ้ผมสบายดี” โจวเจ๋อตอบ

จากนั้นก็คือความเงียบ ฝ่ายหญิงรู้สึกว่าวันนี้สามีของเธอเงียบไปหน่อย แต่เธอก็ไม่ได้มีความคิดที่จะค้นหาเหตุผล

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเธอกดปุ่มแฮนด์ฟรีและมีเสียงดังมาจากเครื่องเสียงในรถ:

“หมอหลินเพิ่งเกิดอุบัติเหตุรถโรงเรียนชนกันที่ถนนเยาวชนตอนกลางผู้บาดเจ็บถูกนำส่งโรงพยาบาลหมดแล้ว ผู้อำนวยการต้องการให้คุณเข้ามาเดี๋ยวนี้”

โจวเจ๋อตกใจเล็กน้อยภรรยาของเขาก็เป็นหมอเช่นกันและแซ่ของเธอคือ “หลิน”

“ฉันเข้าใจแล้วฉันจะกลับเดี๋ยวนี้” หญิงสาววางสายลงเธอเลี้ยวซ้ายที่สัญญาณไฟจราจรและขับรถไปที่โรงพยาบาล

เธอไม่ได้ถามโจวเจ๋อว่าคุณจะกลับบ้านก่อนหรือให้โจวเจ๋อลงจากรถเพื่อนนั่งแท็กซี่ต่อ แต่เธอขับรถไปที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลประชาชนเขตฉงฉวนทันที

พูดตามตรงโจวเจ๋อเป็นห่วงเรื่องที่เธอจะปล่อยเขาลงจากรถและนั่งแท็กซี่กลับบ้าน มันคงเป็นเรื่องน่าอึดอัดใจเป็นอย่างมากเมื่อเขาถามเธอว่า

“ที่รักผมลืมไปแล้วว่าบ้านเราอยู่ที่ไหน”

นี่คงเป็นเรื่องงี่เง่าเกินจะรับไหวอย่างแน่นอน

หญิงสาวลงจากรถ โจวเจ๋อลงไปพร้อมกับเธอหญิงสาวเดินเข้าไปในอาคารโรงพยาบาลและขึ้นลิฟต์ โจวเจ๋อก็เข้าไปในลิฟต์หญิงสาวเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อสตรี โจวเจ๋อไม่มีทางเลือกได้แต่นั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน

ในเวลาเดียวกันผู้ที่ได้รับบาดเจ็บกลุ่มแรกก็ถูกส่งมาที่โรงพยาบาลเป็นผู้ใหญ่ 1 คนและเด็ก 5 คน อาการของพวกเขาสาหัสเป็นอย่างมาก

เมื่อมองไปที่ “ภรรยา” ซึ่งเปลี่ยนมาสวมเสื้อคลุมสีขาว โจวเจ๋อทำได้เพียงนั่งบนม้านั่งและด้วยความงุนงง เหมือนแม่พาลูกชายไปทำงานและแม่เฝ้าดูลูกชายของเธอทำงานโดยที่เธอนั่งโง่ๆอยู่อย่างนั้น

อย่างไรก็ตามรสชาติของกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลและความรู้สึกอบอ้าวของเครื่องปรับอากาศส่วนกลางนั้นชวนให้นึกถึงและคุ้นเคยจริงๆ

ข้างหน้าโจวเจ๋อคือห้องฉุกเฉิน ดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย

สิ่งที่เกิดขึ้นคือรถโรงเรียนอนุบาลเกิดอุบัติเหตุ เมื่อมองเห็นเด็ก ๆร้องไห้งอแงบนโต๊ะผ่าตัดพวกหมอก็เต็มไปด้วยความกังวล

โจวเจ๋อเม้มปาก ในเวลานี้เขาต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้าร่วมการรักษา เขาเป็นศัลยแพทย์หนุ่มที่มีชื่อเสียงที่สุดในถงเฉิงแต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่งอมือดูคนอื่น

ความรู้สึกนี้มันอึดอัดมาก แต่เขาก็ทำได้แค่ทนยิ่งไปกว่านั้นโรงพยาบาลของประชาชนแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมือง อย่างไม่มีข้อสงสัย คุณภาพของหมอที่นี่จะต้องดีที่สุดอยู่แล้วทุกคนสามารถมีวิจารณญาณของตัวเองได้

ในไม่ช้าเด็กกลุ่มถัดไปก็ถูกส่งมาที่นี่เช่นกัน พวกเขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย พวกเขาเพียงแค่ต้องทำแผลเท่านั้น

มีตำรวจจราจรเฝ้าทางเข้าชั้นนี้เป็นพิเศษ ผู้ปกครองบางคนที่ได้รับหนังสือแจ้งรีบมาที่นี่ พวกเขาดูตกใจเป็นอย่างมากอย่างไรก็ตามการให้ผู้ปกครองเข้าไปในเวลานี้อาจส่งผลต่อการทำงานของหมอ ตำรวจจึงยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง

โจวเจ๋อส่ายหัวลุกขึ้นไปยืนที่ขอบหน้าต่างด้านในสุดของทางเดินเมื่อเขายกมือขึ้นเปิดหน้าต่างเขาสัมผัสได้ว่าหน้าอกเสื้อของเขามีบุหรี่

เขาเป็นคนสูบบุหรี่ส่วนซูเล่อก็เป็นคนสูบบุหรี่เขาไม่รอช้ารีบหยิบบุหรี่ออกมาทันที

“คุณลุงคะสูบบุหรี่ที่นี่ไม่ได้นะเพราะที่นี่คือโรงพยาบาล”

เพียงแค่กัดปลายบุหรี่ในปาก เสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งก็ดังเข้าหูของเขา

โจวเจ๋อหันกลับมาและเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆในชุดกระโปรงดอกลิลลี่ยืนอยู่ข้างหลังเธอทำแก้มป่องและมองดูเขาด้วยความโกรธ

แค่ก!

โจวเจ๋อทำได้เพียงเก็บบุหรี่กลับเข้าไป อย่างไรก็ตามมันเป็นเรื่องน่าอายจริงๆที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งต้องมาสั่งสอนเขาในเรื่องศีลธรรมแบบนี้

“ ไม่หนาวเหรอทำไมไม่ใส่เสื้อกันหนาว” โจวเจ๋อถามพลางก้มลง

ผิวของเด็กผู้หญิงบอบบางมากใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยไขมันดวงตากลมโตและน่ารัก เธอดูเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ในเวอร์ชั่นที่ขยายใหญ่ขึ้น

“ ไม่หนาวค่ะ” สาวน้อยส่ายหัว “ ลุงจะสูบบุหรี่ในโรงพยาบาลไม่ได้นะ”

“สาบานเลยฉันจะไม่ทำอีกแล้ว”

โจวเจ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง

“เธอโอเคไหม?” โจวเจ๋อถามอีกครั้ง

“ฉันโอเคเด็กคนอื่นๆร้องไห้กันเต็มเลย”

เด็กหญิงตัวเล็กๆหันกลับไปมองเด็กๆที่อยู่ข้างหลังเธอพวกเขากำลังถูกทำแผลและส่งเสียงร้องไห้ออกมา อันที่จริงมันไม่ได้เป็นเพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะใครบางคนกำลังร้องไห้คนอื่นๆจึงร้องไห้ตามไปด้วย

พยาบาลพยายามเกลี้ยกล่อมเด็กขณะทำการรักษาบาดแผลไปด้วย

พ่อแม่ที่ถูกตำรวจจราจรหยุดอยู่ด้านนอกกำลังตะโกนอย่างบ้าคลั่ง บริเวณหน้าห้องฉุกเฉินเต็มไปด้วยความโกลาหล

“ เธอโชคดีมาก” โจวเจ๋ออุทาน

ไม่มีแม้แต่รอยแผลบนร่างกายของเด็กหญิงตัวน้อย

“อืมหนูนั่งอยู่แถวสุดท้าย” เด็กหญิงตัวเล็กพยักหน้าจากนั้นเธอก็เริ่มวิ่งไปที่นั่นเพื่อปลอบโยนเพื่อนร่วมชั้น

ช่างเป็นเด็กน้อยที่มีความเข้มแข็งจริงๆ

โจวเจ๋อหันกลับและหยิบบุหรี่ออกมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อคิดว่าเขาได้สัญญากับเด็กผู้หญิงแล้วเขาก็เก็บมันลงไปอีกครั้ง

เมื่อโจวเจ๋อเดินกลับไปที่ม้านั่งและนั่งลง พยาบาลสามคนและหมอสองคนก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน

หมอผู้ชายและหมอผู้หญิงที่เป็นภรรยาของโจวเจ๋อกำลังคุยกันอย่างเคร่งเครียด

“ไม่เป็นไรเราทำดีที่สุดแล้ว” หมอชายกล่าวเบาๆพร้อมกับโอบไหล่ของภรรยาโจวเจ๋อ

ในฐานะสามีโจวเจ๋อนั่งอยู่ที่นี่ เขาไม่ชอบฉากนี้

อย่างไรก็ตามด้วยความประหลาดใจของโจวเจ๋อภรรยาของเขาปัดมือของหมอคนนั้นออกและชี้มาที่เขาโดยตรงและพูดว่า: “นี่คือสามีของฉัน”

ไม่มีความอ่อนโยนและอ่อนหวานในคำพูด มันเรียบง่ายและแข็งกระด้างมันเหมือนกับการพูดว่า: นี่เป็นฮัสกี้ที่ถูกเลี้ยงดูโดยครอบครัวของฉัน

“โอ้สวัสดีครับ” ใบหน้าของหมอชายมีท่าทีเขินอายเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไรการกระทำเมื่อครู่ของเขานั้นเป็นการไม่สมควรอย่างยิ่ง

โจวเจ๋อยิ้มและกล่าวสวัสดี ดูเหมือนว่าภรรยาของฉันจะเป็นคนหัวโบราณมาก แต่เขาก็มีความสุขที่ไม่ได้ถูกสวมหมวกเขียวให้

“ผมจะไปตรงนั้นและดูเด็กคนอื่นๆ คนที่เหลือน่าจะโอเคแล้วคุณกับสามีควรกลับบ้านไปพักผ่อน” หมอผู้ชายเดินออกไปหลังจากพูดจบ

หมอหลินนั่งลงบนม้านั่งข้างโจวเจ๋อ เธอถอดหน้ากากถอดถุงมือแล้วโยนลงพื้น

โจวเจ๋อเห็นว่าดวงตาของเธอเป็นสีแดงเล็กน้อยและเธอกำลังกัดริมฝีปากล่าง เห็นได้ชัดว่าเธออารมณ์ไม่ดีซึ่งหมายความว่าไม่สามารถช่วยเด็กที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสได้

โจวเจ๋อนึกสงสารซูเล่ออยู่ในใจ เขาคงชอบผู้หญิงคนนี้มากถึงยอมกลายเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน แต่ถึงจะอย่างนั้นหมอหลินคนนี้ก็เป็นผู้หญิงที่สวยจริงๆ

“อย่าเศร้าไปเลยแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”

โจวเจ๋อในฐานะที่เคยเป็นหมอประจำห้องฉุกเฉินมาก่อนเขาย่อมมีประสบการณ์มากกว่าภรรยาของเขา

“หุบปาก.”หญิงสาวตอบกลับคำสองอย่างเย็นชา

แม้ว่าโจวเจ๋อจะค่อนข้างประหลาดใจและไม่สบอารมณ์ แต่ในตอนนี้เขาไม่ใช่โจวเจ๋อแต่เป็นซูเล่อเขาจึงคิดว่าตัวเองควรอดทนไว้ก่อน

“ …………” โจวเจ๋อยักไหล่และดูถูกซูเล่ออีกครั้งในใจ แม้จะอยู่นอกบ้านแต่ภรรยาของเขายังกล้าตะคอกให้เขาหุบปาก ซูเล่อคนนี้ช่างเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

หมอหลินยืนขึ้นช้าๆพร้อมกับดวงตาสีแดง: “ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและกลับบ้าน”

“ดี”

ขณะนี้พยาบาลสองคนเปิดม่านห้องฉุกเฉินและเปิดเตียงด้านในซึ่งมีร่างเล็กคลุมด้วยผ้าขาว

โจวเจ๋อมองไปที่คนตาย เขาเห็นคนตายมาเยอะตลอดหลายปีที่ผ่านมาตั้งแต่เขาเป็นหมอมีผู้คนมากมายได้รับการช่วยเหลือ แต่ก็มีคนไข้จำนวนมากที่ขาดใจตายต่อหน้าเขา

“ หมอหลินนี่สามีของคุณเหรอ” พยาบาลตัวน้อยถามอย่างติดตลกพวกเธอรู้ว่าหมอหลินแต่งงานแล้ว แต่สามีของหมอหลินไม่เหมือนแฟนของหมอและพยาบาลหญิงคนอื่นๆ เขาไม่เคยมาโรงพยาบาล

“ใช่.” หมอหลินพยักหน้าตอบรับ ในเวลานี้อารมณ์ของเธอสงบลงแล้ว

“งั้นก็รีบกลับเถอะ” หมอหลินเอ่ยเบาๆ

“เชี่ย!” โจวเจ๋ออุทานเสียงดัง

“ …………” พยาบาลสาวอ้าปากค้าง

โจวเจ๋อเห็นกระโปรงดอกลิลลี่อยู่นอกผ้าสีขาวบนรถเข็นทันใดนั้นก็รู้ว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆที่เขาเพิ่งสนทนาด้วยไม่ใช่มนุษย์!