Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 46

46 – เปิดหน้าชน

“ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะใครบางคน”

หมอหลินเป็นผู้หญิงที่ปฏิบัติตัวตามประเพณีดั้งเดิมของจีนก็จริงแต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่สามีไปมีเมียน้อยแล้วไม่กล้าส่งเสียง

เธอมีความประนีประนอมของตัวเอง ในขณะเดียวกันเธอก็มีความอดทนที่จำกัดอยู่เช่นกัน เธอสามารถบังคับตัวเองให้อภัยกับการกระทำครั้งล่าสุดของโจเจ๋อได้

หรือเธอพยายามบังคับตัวเองให้ยอมรับ “ซูเล่อ” (โจเจ๋อ) อย่างช้าๆ แต่เธอไม่สามารถยอมรับโจเจ๋อที่นอกใจในขณะที่ทั้งสองคนยังจดทะเบียนสมรสอยู่ได้ ดังนั้นตอนนี้เธอโกรธจนตัวสั่นไปหมด

กระทั่งอยากจะหันหลังเดินออกจากร้านไป

ในตอนนี้ เหตุผลที่หมอหลินยังไม่ไปไหนก็เพราะกำลังรอคำอธิบายของโจเจ๋อ อย่างไรก็ตามโจเจ๋อกลับนิ่งเฉยไม่ได้ตอบรับความแปลกใจของเธอ

‘จะไม่อธิบายอะไรหน่อยเหรอ’ ดวงตาของหมอหลินหรี่ลงทันที ‘ไม่คิดจะแก้ตัวเลย’? อันที่จริงหมอหลินกำลังเข้าใจโจเจ๋อผิด

ปัจจุบันโจเจ๋อไม่ได้สังเกตเห็นความรู้สึกของหมอหลินด้วยซ้ำ ตอนนี้เส้นขนเล็กๆทุกเส้นในร่างกายของเขาตั้งตรงลุกชี้ชัน ศพของหญิงสาวคนนี้ฟื้นขึ้นมาจริงๆ!

แม้ว่าเขาจะเห็นในคลิปวีดีโอแล้วว่าเธอตื่นขึ้นมาดื่มน้ำ แต่การที่ได้เห็นด้วยตาของตัวเองมันทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันจริงๆ!

เมื่อเห็นเธอตื่นขึ้นในตอนกลางวันโจวเจ๋อมีความคิดอยากจะวิ่งออกจากร้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมซูชิงหลางถึงนั่งโง่ๆและอ่านหนังสือกลับหัว มันเป็นเพราะว่าเขาไม่กล้าขยับตัว!

“ยินดีต้อนรับกลับ”

ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากเธอกล่าวทักทายโจวเจ๋อซึ่งคล้ายกับคำพูดของภรรยาชาวญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้ที่มักจะพูดกับสามีที่ออกไปทำงานและกลับมาในตอนค่ำว่า “คุณกลับมาแล้ว”

หลังจากนั้น เธอจงใจมองไปที่หลินหวั่นชิวพร้อมกับทำสายตาแปลกใจ

“สวัสดี.” หมอหลินทักทายอย่างเย็นชา

โจวเจ๋อหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเขายื่นมือออกไปและดึงซูชิงหลางขึ้นจากเก้าอี้

“หวั่นชิวผมอยากแนะนำใครบางคนให้คุณรู้จัก นี่คือซูชิงหลางเพื่อนสนิทและเพื่อนบ้านของผม คุณเห็นเขาแต่งตัวบ้าๆบอๆแบบนี้แต่ผมขอบอกไว้เลยว่าเขามีคอนโดถึง 20 หลัง”

“สวัสดี.” ซูชิงหลางพูดกับหลินหวั่นชิวแต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังหญิงสาวในชุดขาว

“สวัสดี.” หลินหวั่นชิวทักทาย

“นี่…” โจวเจ๋อชี้ไปที่หญิงสาวชุดขาว “ภรรยาของซู่ชิงหลาง”

“ถูกต้องแล้ว อะไรนะ?” ซูชิงหลางกรีดร้องแต่ในวินาทีต่อมาเมื่อมือของโจวเจ๋อบีบเข้าไปที่ต้นคอของเขา เขาก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ใช่ นี่คือภรรยาของผมเอง เธอแซ่ไป๋และมีชื่อว่าไป๋ซู่เจิน(ลอกเลียนชื่อของนางพญางูขาว) “ซูชิงหลางมองไปที่หลินหวั่นชิวและในขณะเดียวกันเขาก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนไหล่ของหญิงสาวชุดขาว

ในชั่วพริบตาความรู้สึกเย็นเยียบแบบเดียวกับเมื่อคืนได้แล่นเข้าโจมตีวิญญาณของเขาโดยตรง

“อา โอ้ โอ้ โอ้ วู้ หวู่

ซูชิงหลางรีบปล่อยมือออกจากไหล่ของเธอก่อนจะหัวเราะและกล่าวว่า

“ฮ่าฮ่าที่รักผิวของเธอนุ่มมาก ฉันกลัวว่าจะห้ามใจไม่ไหวทุกครั้งที่สัมผัส!”

“ปล่อยพวกเขาคุยกันเถอะ หวั่นชิวผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณเราออกไปคุยกันข้างนอก”

โดยไม่รอให้หลินหวั่นชิวปฏิเสธโจวเจ๋อก็จับมือของเธอก่อนจะลากออกมาจากร้านหนังสือโดยตรง

“อา ซูเล่ออย่าเพิ่งไป จู่ๆผมก็นึกถึงเรื่องสำคัญที่ตั้งใจจะบอกคุณได้พอดี คุณก็รู้ว่าผมมีคอนโด 20 หลังแต่ผมคิดว่ามันมากเกินไปจึงคิดจะยกพวกมันทั้งหมดให้กับคุณ”

ซูชิงหลางโบกมือและพยายามเดินออกไปนอกร้านพร้อมกับโจวเจ๋อ

อย่างไรก็ตามขณะที่ซูชิงหลางกำลังจะเดินออกไป จู่ๆรู้เขาก็สึกถึงมือเย็นๆของใครบางคนจับเข้าที่ต้นคอด้านหลังของเขา เขามั่นใจว่าถ้าเขายังดึงดันจะเดินออกไปนอกร้านมือเย็นๆนี้จะไม่ลังเลที่จะบิดคอของเขาออกจากตัวอย่างแน่นอน

ซูชิงหลางเป็นคนฉลาดอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงรีบหัวเราะประจบออกมาทันที

“ก็แค่ล้อเล่นนะที่รัก ผมจะยกคอนโดพวกนั้นให้คนอื่นได้อย่างไร เราจะมีลูก 20 คนและมอบคอนโดให้กับพวกเขาคนละหลังคุณคิดว่าดีหรือเปล่า”

ใบหน้าของซูชิงหลางดูขมขื่นในขณะที่เขานั่งลงบนเก้าอี้พลาสติก

โจวเจ๋อจับมือหมอหลินและเดินออกจากร้านหนังสือมาหยุดอยู่ที่กลางถนน

“นี่คุณจะทำอะไร” ถามหมอหลิน

“ช่วงนี้คุณดูอ้วนขึ้นนะตอนดึกๆแอบกินอะไรหรือเปล่า?”

โดยไม่รอให้เธอพูดอะไรเขาก็รีบผลักเธอเข้าไปในรถทันที “มุ่งตรงกลับบ้านเลยนะอย่าจอดแวะที่ไหน”

“เกิดอะไรขึ้น?” หลินหวั่นชิวรู้สึกสงสัยจึงมองกลับไปที่ร้านหนังสือ

“ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวอีกไม่กี่วันผมจะกลับไปนอนที่บ้าน” โจวเจ๋อบอก

หมอหลินไม่ได้พูดอะไรอีก เธอสตาร์ทรถขึ้นก่อนจะมองโจวเจ๋อด้วยสายตาที่จริงจังและขับรถออกไป

โจวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

พูดตามตรงเขาไม่ต้องการกลับไปที่ร้านหนังสือทางเลือกที่ดีที่สุดของเขาตอนนี้คือกระโดดขึ้นรถหมอหลินและกลับบ้านไปพร้อมกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้ศพนั้นเขาขุดขึ้นมาด้วยตัวเองดังนั้นเขาต้องรับผิดชอบ

โจวเจ๋อไม่มีทางเลือกจริงๆเขากลัวว่าหากเขาปล่อยให้เธอทำอะไรในเมืองตงเฉิงยัยเด็กตัวน้อยนั่นอาจจะพาพรรคพวกของเธอมารุมกระทืบเขาที่ทำงานไม่ได้เรื่องก็ได้

สำหรับซูชิงหลางที่ยังอยู่ในร้านหนังสือ

โอ้

ซูชิงหลางยังอยู่ในร้านหนังสือ เกือบลืมไปเลย

ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาถูกผีผู้หญิงนั้นหักคอไปแล้วหรือยัง

โจวเจ๋อรีบโยนบุหรี่ที่เพิ่งสูบได้สองคำลงพื้นจากนั้นก็ค่อยๆย่องกลับไปที่ร้านหนังสือเพื่อดูว่ามีสถานการณ์รุนแรงอะไรเกิดขึ้นหรือไม่

เมื่อเขาเห็นว่าซูชิงหลางยังคงปกติดีเขาจึงเปิดประตูกลับเข้าไป

“คุณกลับมาแล้ว”

หญิงสาวชุดขาวยังคงยืนอยู่ที่นั่นด้วยท่าทางสง่างาม แต่ดวงตาของเธอมีแววขบขันกับท่าทางของพวกเขาทั้งสองคน

“กลับไปชั้นสองแล้วนอนลงไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการเธอให้ตายไปอีกครั้งอย่างแน่นอน”

โจวเจ๋อตะโกนออกมาพร้อมกับชี้นิ้วสั่งหญิงสาวพร้อมกับ LED สีดำของเขาที่งอกออกมาอย่างรวดเร็ว

“โอ้ ฉันอยากรู้จริงๆว่าคุณจะจัดการฉันแบบไหน” หญิงสาวส่งสายตายั่วยวนมาที่โจวเจ๋อ

อย่างไรก็ตามในขณะที่โจวเจ๋อกำลังปวดหัวอย่างหนัก หญิงสาวชุดขาวก็ยื่นมือขวาของเธอที่มีเล็บสีดำคล้ายคลึงกับของเขาบีบเข้าไปที่คอของซูชิงหลาง

“เซียงกงซูชิงหลางคอของคุณทำไมถึงน่ากินขนาดนี้” หญิงสาวแลบลิ้นน้อยๆของเธอมาแตะที่คอของซูชิงหลางเบาๆ

ทันใดนั้นกระจกทองแดงโบราณก็ปรากฏขึ้นในมือของซูชิงหลางพร้อมกับส่องไปที่หญิงสาวทันที

อย่างไรก็ตามกระจกทองแดงก็ระเบิดขึ้นและซูชิงหลางถูกกวาดออกไปชนกำแพงร้านหนังสืออย่างรุนแรงจนเขานอนนิ่งอยู่กับพื้น

โจวเจ๋อไม่รอช้าเขารีบกระโดดเข้าไปขัดขวางหญิงสาวอย่างรวดเร็ว พูดตรงๆนี่เป็นการต่อสู้ที่จริงจังครั้งแรกของเขานับตั้งแต่มีชีวิตใหม่อีกครั้ง

อย่างไรก็ตามเมื่อดวงตาของหญิงสาวมองเห็นเล็บสีดำของโจวเจ๋อเธอก็รีบกระโดดถอยหลังขึ้นไปบนบันไดด้วยความกลัว

“แค่ก …”

ซูชิงหลางลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวของตัวเองไว้

ในตอนแรกเขาคิดว่าโจวเซ่อจะถูกหญิงสาวจัดการเหมือนกับเขา แต่เมื่อเห็นว่าโจวเจ๋อสามารถไล่ต้อนหญิงสาวกลับขึ้นชั้นสองไปได้ดวงตาของเขาก็มีความสดชื่นขึ้นมาทันที