Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 29
29 –
เมื่อออกมาจากบริเวณบ้านพักของหวังเค่อโจวเจ๋อไม่รีบนั่งแท็กซี่ แต่วางแผนที่จะเดินคนเดียวบนถนนในตอนกลางคืน
หวังเค่อบอกว่าเขาไม่มีปัญหาอะไรและเขาเพียงต้องการตัดเครือข่ายความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ของซูเล่อ แน่นอนว่าตอนนี้มันเทียบเท่ากับการตัดออกไปแล้ว
อย่างหมอหลินหลังจากเหตุการณ์ในคืนวันนี้เธอคงจะไม่กลับมาหาเขาอีกแล้ว ส่วนพ่อตาแม่ยายและน้องภรรยาเขาก็ไม่ได้พบหน้ามาหลายวัน
สิ่งเดียวที่อาจทำได้ยากคือการเป็นเจ้าของร้านหนังสือ ไม่ว่าจะอย่างไรเงินที่ใช้เปิดร้านก็คือเงินของพ่อตาแม่ยาย
‘เริ่มจากสิ่งง่ายๆไปก่อน’ โจวเจ๋อบอกกับตัวเองว่าต้องใจเย็น
มีสะพานลอยอยู่ข้างหน้า โจวเจ๋อเดินขึ้นไปและนั่งลงที่ชั้นหนึ่งของบันไดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเล่น
โจวเจ๋อคลิกที่ซอฟต์แวร์สตรีมสดที่ซูเล่อกดติดตามไว้ แต่โจวเจ๋อไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก
แต่ในตอนนี้โจวเจ๋อพบข้อความที่ยังไม่ได้อ่านในบัญชีของเขา เขาคลิกที่มันและพบว่ามันเป็นข้อความส่วนตัวซึ่งส่งมาเมื่อวานนี้
“ ฉันมาถึงตงเฉิงแล้วออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม”
โจวเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อยและรู้สึกงงๆเขาจึงเปิดดูโปรไฟล์ของอีกฝ่าย
มีเบอร์ติดต่อและที่อยู่คือตงเฉิง มันเป็นข้อความจากเหล่าเต๋า(นักพรตชรา)
โจวเจ๋อไม่สนใจชายชราคนนี้ เขาสนใจชายหนุ่มที่มีปัญหาในการดื่มโจ๊กในวิดีโอชายชรา
อย่างไรก็ตามโจวเจ๋อก็ส่งหมายเลขติดต่อของเขาให้กับเหล่าเต๋า
หลังจากนั้นโจวเจ๋อก็ยืนขึ้นเขากำลังคิดถึงตู้แช่ที่อยู่ชั้นสองของร้านหนังสือ อย่างไรก็ตามโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นในทันที
โจวเจ๋อรับโทรศัพท์
“ เฮ้หนุ่มน้อยคุณอยู่ที่ไหน!”
เสียงคนแก่กำลังคำรามออกมาดูเหมือนจะมีเสียงรถไฟอยู่รอบๆ
“คุณอยู่ที่ไหน?” โจวเจ๋อถามกลับ
ชายชราคนนั้นคงจะว่างมากเขาเพียงแค่ส่งข้อความกลับไปยังไม่ถึงนาทีฝ่ายตรงข้ามก็รีบโทรกลับมาแล้ว?
“ เอ๊ะ…” ชายชราสะดุ้งและเงียบไปชั่วขณะ แต่แล้วชายชราเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีเขากรีดร้องออกมาว่า
“ น้องชายผมหิวเหลือเกินรบกวนคุณเลี้ยงข้าวสักมื้อได้หรือไม่!”
………………
หลังจากนั่งแท็กซี่ไปถึงสถานีรถไฟหรงเฉิงที่อยู่ใกล้ๆโจวเจ๋อก็พบชายชราสวมเสื้อคลุมนักพรตสกปรกนั่งอยู่ข้างทาง ผมของเขากระจัดกระจายและมีรอยช้ำเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา
มีร้านบะหมี่บนถนนในบริเวณใกล้เคียง โจวเจ๋อสั่งบะหมี่ให้เขาสองชามจากนั้นก็สั่งทอดไก่กุ้งเผาหนึ่งจานและปลาย่างอีกหนึ่งจาน
“ น้องชายคุณเป็นคนดีจริงๆ!” ชายชรากินก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามลงไปและในที่สุดก็เริ่มช้าลง จากนั้นเขาก็บอกให้เจ้าของร้านนำเหล้ามาขวดนึง มื้อนี้โจวเจ๋อเป็นคนจ่ายเขาจึงไม่เกรงใจ
“ ทำไมคุณถึงไม่กิน?” ชายชรามองดูจานข้าวของโจวเจ๋อที่ไม่มีร่องรอยการแตะต้องเลย
“ อ๊ะช่างมันเถอะ” ชายชรายกถ้วยก๋วยเตี๋ยวขึ้นซดอีกครั้ง
“ ครั้งนี้ฉันโชคไม่ดี ไม่รู้จะไปที่ไหนก็เลยมานี่”
“ เลิกไลฟ์ขายของแล้วเหรอ?”
“ ใช่ฉันไม่ได้ทำมาสักพักแล้ว” ชายชราถอนหายใจ“ มนุษย์ต้องมีความฝันอยู่บ้าง?”
“อืม.” โจวเจ๋อพยักหน้า
“ความฝันของชายชราคนนี้คือได้ร่วมแสดงหนังเรื่อง Mr.ซอมบี้”
เมื่อพูดถึงความฝันนิสัยใจคอของชายชราดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ แล้วทำสำเร็จหรือเปล่า?” โจวเจ๋อกล่าวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ ฉันมาถึงเซี่ยงไฮ้และกลายเป็นตัวประกอบในกองถ่าย เส้นทางดูเหมือนจะไปได้สวย”
ชายชรายกเหล้าขึ้นดื่มก่อนจะหรี่ตาลงพร้อมกับพูดว่า
“ มีดาราเด็กคนหนึ่งมาทำงานที่กองถ่าย”
โจวเจ๋อหยิบน้ำเก๊กฮวยขึ้นมาจิบเบาๆ
“ รองผู้อำนวยการของหนังต้องการจะนอนกับเธอเพื่อแลกกับการให้เธอเป็นตัวเอกของเรื่อง เธอยังอายุน้อยน่าจะไม่ถึง 18 ปีด้วยซ้ำ เธอไม่ยอมจึงร้องไห้ฟูมฟายเมื่อฉันเห็นแบบนั้นก็เลยเข้าไปกระทืบเจ้ารองผู้อำนวยการตัวดีจนจมเท้า”
ชายชราตบหน้าอกแล้วตะโกนว่า
“ การหาเงินคือการหาเงินการมีชื่อเสียงก็คือการมีชื่อเสียง แต่ไม่ว่าเราจะทำอะไรเราไม่สามารถเพิกเฉยต่อมโนธรรมของเราได้ใช่ไหม?”
“ทำได้ดี” โจวเจ๋อสรรเสริญจากนั้นก็ถามว่า“ คุณถูกไล่ออกเหรอ?”
“ ไม่! เขาไม่กล้าพูดเรื่องนี้” ชายชรายิ้มและหัวเราะต่อไป “ ฉันเป็นคนที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างเขาจะไม่กล้ามายุ่งกับฉัน”
“ แล้ว?”
“ หลังจากนั้นยัยหนูนั่นก็เดินเข้าไปในห้องของรองผู้อำนวยการในคืนต่อมาโดยไม่มีใครบังคับ”
หลังจากบอกเล่าเรื่องนี้ชายชราก็ถอนหายใจพร้อมกับเสริมว่า
“ ทุกคนต่างมีความลำบากใจของตัวเอง”
“ แล้วไง”
“ จากนั้นยัยเด็กนั่นก็บอกว่าฉันพยายามลวนลามเธอ เจ้ารองผู้อำนวยการคนนั้นก็ไล่ฉันออกทันที” เหล่าเต๋ายังคงยิ้มอยู่แต่รอยยิ้มของเขาขมขื่นยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก
“ จะดื่มต่อไหม” โจวเจ๋อกล่าว
“ แน่นอนอยู่แล้ว!” เหล่าเต๋าหยิบแก้วขึ้นมาแต่เมื่อเขามองเห็นโจวเจ๋อที่กำลังดื่มน้ำเก๊กฮวยเขาก็รีบพูดว่า
“ นี่ไม่เป็นการดูถูกน้องชายของฉันเกินไปเหรอ? ไปดื่มเหล้ากันเถอะวันนี้พี่ชายเดือดร้อนได้น้องชายช่วยเหลือ หากวันหน้าพี่ชายมีเงินจะกลับมาตอบแทนบุญคุณแน่นอน “
โจวเจ๋อส่ายหัว“ ผมแพ้แอลกอฮอล์”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มชาแทน!”
ทั้งสองชนแก้วแล้วดื่มลงไปคำใหญ่
ในเวลานี้ทั้งสองต่างเต็มไปด้วยความคับข้องใจในปัญหาของตัวเอง
“ คุณไม่มีเงินเหรอ” โจวเจ๋อถาม ในความเป็นจริงคำถามนี้ไม่จำเป็นต้องถามออกมาเลย
“ถูกต้อง” ชายชราบอกว่าเขารอคอยที่จะยืมเงินของโจวเจ๋อมาตั้งนานแล้ว ในตอนแรกเขายังพอมีเงินอยู่บ้างแต่เมื่อถูกไล่ออกเงินก็หมดไปตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว
“ เข้าใจแล้ว” โจวเจ๋อพยักหน้าและมอบเงินให้กับชายชรา 200 หยวน
ชายชรารู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยที่ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปราบรื่นเกินคาด
โจวเจ๋อลุกขึ้นไปชำระเงินและกำลังจะกลับบ้าน เขาเชิญชายชรามารับประทานอาหารที่นี่เพราะคืนนี้โจวเจ๋อรู้สึกเบื่อและอยากคุยกับใครสักคน
“ น้องชายคุณเปิดร้านหนังสือเหรอ?” ชายชราถาม
“ใช่.”
“ การเปิดร้านหนังสือมันไม่ได้กำไรหรอก” ชายชราชูมือขึ้นทำท่าคำนวณ
“เห็นด้วยในเรื่องนี้.”
“เรามาร่วมลงทุนขายของให้กับคนตายดีกว่า” เหล่าเต๋าเห็นว่าโจวเจ๋อเป็นคนที่หัวอ่อนเขาจึงนำเสนอธุรกิจทันที
“ ขายของให้คนตาย?” โจวเจ๋อส่ายหัว“ ผมไม่อยากทำ”
“ มันไม่ใช่ความลับอะไร ตอนอยู่ที่หรงเฉิงนักพรตชราคนนี้ทำธุรกิจเกี่ยวกับการขายของให้กับคนตาย” เหล่าเต๋าหยิบเงินที่ใช้เผาให้กับคนตายออกมาปึกหนึ่ง
“ น้องชายขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้พี่ชายคนนี้ไม่มีอะไรจะให้คุณก็รับเงินนี้ไว้เถอะ แต่อย่าเพิ่งด่าฉันแม้ว่าเงินนี้จะใช้ไม่ได้แต่มันก็เต็มไปด้วยพลังหยินสามารถปกป้องคุณจากผีร้ายได้”
คนสมองดีที่ไหนจะพกกระดาษเงินกระดาษทองปึกใหญ่ไว้กับตัว
“ คุณไม่เชื่อ?” เมื่อเหล่าเต๋าเห็นโจวเจ๋อไม่ต้องการ สีหน้าของเขามีความกังวลเล็กน้อยก่อนจะเปิดเสื้อออกและชี้ไปที่บาดแผลตรงหน้าอกข้างขวา
“หากไม่ใช่เพราะเงินนี่ฉันคงตายไปแล้ว เงินนี่ช่วยชีวิตฉันไว้”
“ตกลง ตกลง”
โจวเจ๋อไม่อยากเห็นภาพผู้ชายตัวโตๆพยายามจะเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาเขาจึงยื่นมือไปรับเงินมา
YOU MAY ALSO LIKE
