Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 24

24 – ความเปลี่ยนแปลงของซูชิงหลาง

ห้องน้ำของซูเล่อไม่ได้มีอะไรตกแต่งมากนัก มีเพียงอ่างล้างหน้าธรรมดาๆ ไม่มีแม้แต่ฝักบัวไม่ต้องกล่าวถึงอ่างอาบน้ำเลย

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเรียบง่ายเป็นเพราะเวลาปกติซูเล่อจะต้องกลับบ้านทุกวัน

แม้ว่าที่บ้านจะมีพ่อตาแม่ยายคู่หนึ่งที่คอยดูถูกเขาก็ตาม แม้ว่าจะมีน้องภรรยาอยู่บ้านก็ตาม แม้ว่าจะมีเมียที่ไม่ได้นอนด้วยก็ตาม

แต่ซูเล่อก็ยังคงกลับบ้านทุกวัน ในตอนกลางวันเขาจะเปิดร้านหนังสือแล้วจะกลับบ้านตอนกลางคืนด้วยความสดชื่น

ใช่แล้วเขาสบายใจจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องศักดิ์ศรีอะไรขอเพียงแค่มีกินมีใช้ไปวันๆก็พอ

เพราะเขาคือซูเล่อเขาไม่ใช่คนใหญ่คนโต เขาสามารถทอดทิ้งชื่อแซ่ของบรรพบุรุษตัวเองเพียงเพื่อให้ได้เงินเท่านั้น

โจวเจ๋อไม่เข้าใจรสนิยมของซูเล่อเขาเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แม้ว่าปมด้อยของเขาจะไม่ปรากฏขึ้นแต่ก็มีอยู่เสมอ

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจเรียนหนังสือรวมทั้งยังทำงานอย่างหนัก ความสำเร็จของเขาเป็นเครื่องพิสูจน์ได้อย่างดี

ในขณะนั้นเมื่อมองไปที่ใบหน้าที่เปียกชื้นในกระจกโจวเจ๋อก็รู้สึกสงสารในใจ ทุกคนมีกรงเป็นของตัวเอง แต่รูปแบบและขนาดของกรงจะแตกต่างกัน

โจวเจ๋อไม่ต้องการเป็นราชาผีและเขาไม่คาดหวังว่าจะต้องพึ่งพาพลังพิเศษของเขาเพื่อทำมาหากิน ในแง่หนึ่งเขารู้ว่าถ้าเขามีชื่อเสียงมากเกินไปสิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

ในทางกลับกันมันก็เกิดขึ้นแล้วในชาติก่อนของเขา เขาเหนื่อยมามากเขาจึงอยากเปลี่ยนวิถีชีวิตของตัวเองในชาตินี้

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องการที่จะอยู่รอดด้วยเนื้อหนังนี้มีชีวิตอยู่ต่อไป

โจวเจ๋อเอาผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าเช็ดมืออีกครั้ง เขาเดินออกจากห้องน้ำ

เด็กหญิงตัวน้อยยังคงนั่งอยู่บนม้านั่งพลาสติกและจดจ่ออยู่กับหนังสือภาพประกอบของเธอ

“ ลุงรุ่ยรุ่ยอยากกินน้ำ”

เด็กหญิงตัวน้อยตะโกนเรียกโจวเจ๋อเหมือนสัตว์เลี้ยงที่น่ารักน่าเอ็นดู

โจวเจ๋อพยักหน้าใช้ถ้วยกระดาษและรินน้ำน้ำอุ่นหนึ่งแก้วส่งให้เธอ

โจวเจ๋อนั่งลงบนกระเบื้องแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวของเด็กหญิงอย่างใจดีโดยไม่มีข้อควรระวังใดๆ

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆเด็กหญิงตัวน้อยอ่านหนังสือต่อไป โจวเจ๋อยังคงนอนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ คนสองวัยอยู่ด้วยกันอย่างกลมเกลียว

เด็กหญิงตัวน้อยจะนำเรื่องราวที่น่าสนใจที่เธอเห็นมาเล่าให้โจวเจ๋อฟังอยู่เป็นพักๆ โจวเจ๋อก็ตอบกลับด้วยการเล่านิทานให้เธอฟัง

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนรถสีแดงก็ขับกลับมา

แม่ของเด็กหญิงผลักประตูเปิดเบาๆและขอบคุณโจวเจ๋อสำหรับวันนี้ โจวเจ๋อก็ตอบรับด้วยรอยยิ้ม

เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวขอบคุณโจวเจ๋อจากนั้นก็ไปกับแม่ของเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบเด็กหญิงตัวน้อยไม่ได้หันกลับมามองเขาอีกเลย

โจวเจ๋อเดินไปที่เคาน์เตอร์และหยิบกล่องของขวัญจากผู้หญิงคนนั้นมาเปิดดู จากนั้นเขาก็พบว่ามีธนบัตรจำนวน 3,000 หยวนกองอยู่ในนั้น

ไม่เลว โจวเจ๋อเผยรอยยิ้มสดใสเขากำลังขาดแคลนเงินพอดี เงินพวกนี้จะสามารถช่วยชีวิตเขาไปได้อีกสักระยะหนึ่ง

เมื่อดูเวลาโจวเจ๋อก็พบว่าเกือบค่ำแล้วเขาคิดถึงเรื่องที่ชวนหมอหลินไปดูหนังด้วยกันตอนกลางคืน ดังนั้นโจวเจ๋อจะไปทานอาหารก่อน

เมื่อเดินไปที่ประตูถัดไปโจวเจ๋อตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งและเห็นซูชิงหลางคุกเข่าอยู่ที่พื้น

ดวงตาของซูชิงหลางเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและมีขวดเหล้ามากมายอยู่ข้างๆเขา ในเวลานี้เขาถือขวดเหล้าขาวอยู่ในมือและกำลังดื่มมันอย่างดุดัน

“ ไม่ยุติธรรม…ไม่ยุติธรรม…”

ซูชิงหลางบ่นพึมพำกับตัวเองแม้ว่าโจวเจ๋อจะเดินเข้ามาในร้าน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกตัวเลย

“เกิดอะไรขึ้น?” โจวเจ๋อเอื้อมมือมาตบไหล่ซูชิงหลาง“ คุณสบายดีไหม?”

เขาอยากจะเตือนซูชิงหลางว่าสำหรับผู้ชายคนอื่นการเมานั้นมีแต่เรื่องได้กำไร แต่ถ้าซูชิงหลางเมาเขาจะขาดทุนมากกว่าทุกคน

แม้ว่าจะมีเขาและผู้หญิงสองคนนอนเมาอยู่บนถนนตอนกลางคืน โจวเจ๋อเชื่อว่าซูชิงหลางอาจถูกล่วงละเมิดบ่อยกว่าผู้หญิงคนนั้น

ซูชิงหลางตัวสั่นค่อยๆเงยหน้าขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่โจวเจ๋อและกล่าวด้วยความเสียใจ

“ วันนี้เป็นเป็นวันที่ฉันสูญเสียพ่อแม่”

โจวเจ๋อเงียบไปชั่วขณะและกล่าวว่า:“ เสียใจด้วย”

หลังจากรอสักครู่ซูชิงหลางยังคงดื่มต่อไป

โจวเจ๋อทำได้แค่กล่าวว่า“ คืนนี้ไม่ต้องทำอาหารเหรอ?”

“ ทำอยู่แล้ว! แน่นอนว่าทำอยู่แล้ว!”

ซูชิงหลางลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ เอวของเขาบอบบางดูแล้วเร้าใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะกินหอมที่กระจัดกระจายออกมาจากร่างของเขา

“ ไหวหรือเปล่า?”

โจวเจ๋อกล่าวเช่นนั้น แต่เขาก็ยังคงนั่งลงบนเก้าอี้และเตรียมพร้อมที่จะกิน

มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะกินอาหารได้ เขาจึงไม่อยากไปกินที่อื่น

ซูชิงหลางโบกมือและเดินเข้าไปในห้องด้านหลัง มีเสียงเปิดเตาและซูชิงหลางกำลังทำอาหาร

โจวเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเห็นหมอหลินเพิ่งส่งข้อความถึงว่าหลังจากเลิกงานจะมารับเขาในทันที

“งั้นผมรออยู่ที่นี่” โจวเจ๋อตอบกลับ แต่หลังจากมาคิดดูแล้วมันดูเหมือนกับว่าเขาตอบกลับอย่างเย็นชามากเกินไปเขาจึงเพิ่มสติ๊กเกอร์รูปคนยิ้มไปด้วย

“ ทำไมเธอไม่จับคุณทำไมต้องจับพ่อแม่ของฉันไป”

ซูชิงหลางกระซิบกับตัวเองขณะทำอาหาร

“ นี่ไม่ยุติธรรมไม่ยุติธรรมจริงๆ” ซูชิงหลางยังคงพูดกับตัวเอง

“ คุณจะเลือกที่รักมักที่ชังได้อย่างไร? คุณจะเล่นพรรคเล่นพวกได้อย่างไร”

ดวงตาของซูชิงหลางหมองคล้ำแต่ความถี่ในการปรุงอาหารด้วยมือของเขาไม่เปลี่ยนแปลง เขาทำอาหารเก่งและการทำอาหารเกือบจะกลายเป็นสัญชาตญาณ

ซูชิงหลางหยิบขวดสีเหลืองจากตู้ใต้เตาแล้วเทผงสีเหลืองบางอย่างลงไปในกระทะเล็กน้อยจากนั้นก็ใส่เนื้อสัตว์ลงไป

“ พ่อแม่ของฉันถูกพรากไปทำไมคุณถึงยังอยู่? เป็นเพราะคุณช่วยชีวิตเธอหรือเปล่า”

“ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน เธอไม่ได้ตายจริงๆด้วยซ้ำ”

“ คุณอยากกินเหรอฉันจะทำให้คุณกินจนหนำใจ”

ซูชิงหลางยังคงบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

“คุณสบายดีไหม?” โจวเจ๋อที่อยู่ด้านนอกตะโกนออกมา

“ไม่มีอะไร”

ดวงตาของซูชิงหลางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ในที่สุดเขาก็ใส่ผงสีเหลืองลงไปในกระทะมากกว่าเดิม

หลังจากที่ข้าวสุกแล้วซูชิงหลางก็วางหม้อตุ๋นไว้ด้านบนจากนั้นก็ถือจานออกมา

โจวเจ๋อกำลังมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือก่อนที่จะมองเห็นซูชิงหลางเดินอย่างใจลอยออกจากห้องครัว

“ คุณลืมใส่เกลือหรือเปล่า”

ซูชิงหลางส่ายหน้า โจวเจ๋อหยิบตะเกียบขึ้นมาและเตรียมกิน

มือของซูชิงหลางสั่นเล็กน้อยและริมฝีปากของเขาขยับขึ้นเหมือนจะพูดอะไร แต่โจวเจ๋อก็วางตะเกียบลงก่อน

“ แล้วน้ำบ๊วยเปรี้ยวหรือน้ำมะระล่ะ” โจวเจ๋อถาม

“ตกลง.”

ซูชิงหลางเดินกลับไปหยิบน้ำบ๊วยหนึ่งแก้วแล้วเดินกลับมาอีกครั้ง

โจวเจ๋อหยิบน้ำบ๊วยขึ้นมาก่อนดมกลิ่นและสูดหายใจเข้าลึกๆ ในขณะที่เขากำลังจะดื่มมันโทรศัพท์ในมือของเขาก็ดังขึ้น

“ ฉันเลิกงานแล้วอีกสักครู่จะไปถึง”

โจวเจ๋อลังเลเล็กน้อยก่อนจะเทน้ำบ๊วยเข้าปากอย่างรวดเร็ว

เขารู้ว่าหลังจากกินอาหารนี้แล้วเขาอาจจะมีใบหน้าที่บิดเบี้ยวคล้ายกับคนทั้งโลกกำลังติดหนี้เขาอยู่