Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 15

15 – ลูกค้าผู้ยากไร้

เพียงแค่เริ่มต้นของคืนวันวาเลนไทน์โจวเจ๋อก็สามารถทำรายได้ได้มากถึงร้อยหยวนแต่มีต้นทุนเพียงแค่น้ำไม่กี่แก้ว

แน่นอนคุณสามารถพูดได้ว่ามีค่าใช้จ่ายเช่นค่าไฟและค่าเช่า …

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญเพราะว่าซูเล่อก็อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยดังนั้น มันถือเป็นรายจ่ายประจำของเขาอยู่แล้ว

นอกจากนี้ยังเป็นเพราะหญิงสาวที่มีคอร์กี้ทำให้โจวเจ๋อรู้ว่านี่เป็นวันวาเลนไทน์

โจวเจ๋อเปิด WeChat และกดเข้าไปดูบัญชีของหมอหลิน

โจวเจ๋อต้องการที่จะส่งอั่งเปาเป็นเงิน 1314 หยวน(*Angel Number)แต่พบว่าเงินไม่พอ เขาจึงคิดจะส่งไปเพียง 131.4 หยวนซึ่งมันทำให้เขารู้สึกแย่เล็กน้อย

อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้นอนกับเขา ลืมมันไปเถอะโจวเจ๋อไม่ได้ส่งอีกต่อไป

เขาวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาอ่านเพื่อฆ่าเวลาให้ถึงเช้า

ในวันต่อมาโจวเจ๋อเดินไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวด้านข้างพร้อมกับสั่งน้ำบ๊วยสุดเปรี้ยวมาดื่มก่อน จากนั้นเขาแทบจะเทก๋วยเตี๋ยวทั้งชามลงไปในท้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆและบีบคอของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ก๋วยเตี๋ยวสำรอกออกมา

เมื่อคิดว่าเขาต้องทำตามขั้นตอนนี้ทุกครั้งที่กินโจวเจ๋อรู้สึกว่าวันข้างหน้าของเขาดูเหมือนจะเลวร้ายลงเรื่อยๆ

โจวเจ๋อจำชายที่ทุกข์ทรมานจากโจ๊กในวิดีโอได้ การรับประทานอาหารเป็นหนึ่งในความสุขที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดในโลกและดูเหมือนตอนนี้ความสุขนั้นได้จากพวกเขาไปแล้ว

หลังจากวันวาเลนไทน์จะเป็นวันส่งท้ายปีเก่า หากเปลี่ยนเป็นเมื่อหลายปีก่อนย่านธุรกิจแห่งนี้จะประดับประดาไปด้วยแสงไฟและความบันเทิงมากมายแต่ตอนนี้เหลือเพียงร้านของเขาและซูชิงหลางเท่านั้นที่เปิดอยู่

วันนี้ธุรกิจของซูชิงหลางเป็นไปด้วยดี มันน่าจะเป็นเหตุผลว่าทำไมร้านอาหารอื่นๆในย่านนี้ถึงปิดตัวลง เขายังคงยืนยันที่จะขายของในวันส่งท้ายปีเพราะเขาคิดว่าร้านอื่นๆในละแวกใกล้เคียงจะปิดเพื่อฉลองปีใหม่ทุกร้าน

โจวเจ๋อนั่งอยู่ที่หน้าร้านพร้อมกับสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์

‘จำได้ว่าฉันตายชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์…ไม่ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันถูกส่งไปที่เตาเผามันน่าจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใกล้ๆกับวันเด็ก’

เวลาครึ่งปีผ่านไปเร็วมากแต่ตอนที่เขาเดินไปบนถนนในโลกของคนตายนั้นเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ช่วงอึดใจเท่านั้น

โจวเจ๋อนั่งคิดกับตัวเองจนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกำลังจะมองหาภาพยนตร์เรื่องใหม่ที่ผิดลิขสิทธิ์ซึ่งกำลังเข้าฉายโรงอยู่ขณะนี้มาดูแก้เซ็ง

“ เฮ้คุณมีหนังสือพิมพ์ไหม” ซูชิงหลางตะโกนออกมาจากร้านข้างๆ

“ เอาไปทำอะไร”

“ เอามาติดผนัง” ซูชิงหลางตอบ

“ ประหยัดจังนะ”

“ ใช้หนังสือพิมพ์แปะไว้บนผนังมันจะสร้างบรรยากาศคลาสสิคให้กับร้านคุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ อีกอย่างเมื่อวานคุณก็ไม่ได้ขายออกไปทั้งหมดผมยังเห็นว่าคุณเหลือหนังสือพิมพ์อยู่ในร้านอีกตั้งเยอะ”

“ คุณนี่มันไม่ลงทุนเลย”

โจวเจ๋อกลับไปที่ร้านและย้ายกองหนังสือพิมพ์มามอบให้กับซูชิงหลางที่รออยู่หน้าร้าน

“ คุณจะไม่กลับบ้านในช่วงปีใหม่เหรอ?” ซูชิงหลางถาม

“ ไม่มีใครรออยู่ที่บ้าน”

น่าเสียดายที่โจวเจ๋อไม่ได้ซื้อเหล้ามาด้วยในวันนี้ ไม่เช่นนั้นเขาคงนั่งดื่มมันคนเดียวอย่างมีความสุข

“ แล้วคุณไม่กลับบ้านเหรอ” โจวเจ๋อถามหลังจากนั่งคุยกันไปสักพัก

“ ฉันมีคอนโด 20 หลังไม่รู้ว่าจะไปนอนที่ไหนดี” ซูชิงหลางถอนหายใจ

“ …………” โจวเจ๋อ

ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะโจวเจ๋อกล่าวว่า“ คุณนี่ยอดคนจริงๆ”

“นิดหน่อยนิดหน่อย.” ซูชิงหลางพยักหน้า

ผมยาวของเขาตกมาด้านข้างเขาใช้นิ้วเสยมันมาเหน็บไว้ที่หูด้วยท่าทางอ่อนช้อย

การกระทำของเขาทำให้โจวเจ๋อรู้สึกขนลุก

หลังจากนั้นการสนทนาระหว่างทั้งสองก็สิ้นสุดลง

โจวเจ๋อกลับไปที่ร้านหนังสือของเขา ภายในร้านหนังสืออบอุ่นกว่าอยู่ข้างนอกมาก โจวเจ๋อพลิกโทรศัพท์ไปมาเพราะรอให้มีคนโทรหาแต่สุดท้ายก็ต้องผิดหวัง

เขาอยากไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่ติดปัญหาตรงที่เขาไม่มีเงินมากนัก

ในขณะที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองก็มีลูกค้ายืนอยู่ที่หน้าประตู

เป็นชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีน้ำเงินและถือหมวกสำหรับพนักงานก่อสร้างอยู่ในมือ เขาผลักเปิดประตูร้านหนังสือแล้วเดินเข้ามาถามอย่างเขินๆ

“ ที่นี่ผมอ่านหนังสือได้ไหม ราคาเท่าไหร่?” อีกฝ่ายเม้มปาก

“ ตามสบายไม่คิดเงิน” โจวเจ๋อโบกมือด้วยท่าทางสบายๆ

“ ที่นี่มีนิยายไหมครับ” ชายหนุ่มพูดด้วยความอ่อนน้อม“ ผมชอบอ่านนิยายออนไลน์”

โจวเจ๋อชี้ไปที่กล่องที่ด้านหลังของชั้นหนังสือ“ มีแค่นั้น”

อีกฝ่ายเดินไปที่กล่องและพลิกดูสองสามครั้งสีหน้าของเขามีความสุขอย่างชัดเจน

“ ตามสบายไม่คิดเงิน” โจวเจ๋อกล่าวอย่างใจกว้าง

“ขอบคุณครับ”

ชายหนุ่มหยิบหนังสือนิยายมานั่งอ่านบนเก้าอี้พลาสติกเงียบๆคนเดียว

โจวเจ๋อนั่งเป็นเถ้าแก่และเล็มเล็บของตัวเองอยู่หลังเคาน์เตอร์ ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมาชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้หยิบบุหรี่ออกมาและยื่นให้โจวเจ๋อ

“ ไม่ใช่บุหรี่ที่ดีนักแต่อย่ารังเกียจเลยครับ”

“ บุหรี่ก็คือบุหรี่ไม่มีดีไม่มีเลว”

โจวเจ๋อหยิบบุหรี่ขึ้นมาส่วนอีกฝ่ายก็หยิบบุหรี่และออกไปสูบที่นอกร้านพร้อมกับโต้ลมหนาว

สิ่งนี้ทำให้โจวเจ๋อซึ่งเดิมวางแผนที่จะสูบบุหรี่ในบ้านตะลึงไปชั่วขณะ เขารู้สึกละอายใจเล็กน้อยเลยเดินออกไปสูบบุหรี่ที่ด้านนอกเป็นเพื่อนของอีกฝ่าย

ชายหนุ่มเดินกลับมาหลังจากสูบบุหรี่ข้างนอก คราวนี้เขาไม่ได้นั่งบนเก้าอี้พลาสติกต่อไป แต่นั่งพิงพื้นผนังแทน

แม้ว่าในบ้านจะเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ แต่กระเบื้องที่พื้นก็ยังเย็นมาก แต่คนหนุ่มไม่สนใจและเขาเคยชินกับมันในวันธรรมดา

หลังจากนั้นประมาณ 15 นาทีก็มีชายสี่คนสวมชุดคลุมสีน้ำเงินที่สะอาดหมดจดมายืนอยู่หน้าร้าน คนที่อายุมากที่สุดในกลุ่มก็น่าจะมีอายุราวๆ 30 ปี น้องคนเล็กน่าจะอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีแค่นั้น

ทั้งสี่คนเดินเข้ามาพร้อมกัน ชายหนุ่มที่นั่งพิงกำแพงโบกมือให้พวกเขาและเรียกทุกคนเข้ามา

ทุกคนเดินเข้ามาทักทายโจวเจ๋อด้วยความสุภาพก่อนจะแยกย้ายกันไปอ่านหนังสือ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งโจวเจ๋อพบว่าเพื่อนร่วมงานทั้งห้าคนกำลังนั่งอ่านนิยายอยู่ที่พื้น

ที่พวกเขาอ่านส่วนใหญ่เป็นแนวแฟนตาซี หนึ่งในนั้นถือนิยายแนวสยองขวัญเขาอ่านด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับกัดเล็บไปด้วย

เมื่อสังเกตไปที่เล็บของอีกฝ่ายก็ทำให้โจวเจ๋อรู้สึกตกใจเล็กน้อย จากนั้นเขาก็นั่งลงตัดเล็บของตัวเองต่อไป

บางครั้งเด็กหนุ่มทั้ง 5 คนก็มีรอยยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อยหลังจากที่ได้อ่านนิยาย

ในวันนี้ร้านหนังสือมีผู้คนมากมาย แต่ทุกคนล้วนมีมารยาทพยายามไม่ส่งเสียงดังรบกวนคนอื่น

ในตอนเย็นซูชิงหลางเดินเข้ามาพร้อมกับเกี๊ยวหนึ่งชามเขาเปิดประตูร้านและพูดกับโจวเจ๋อ

“ วันนี้ร้านคึกคักดีนะ”

โจวเจ๋อพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ พวกพี่อยากทานอะไรไหมครับ” เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ในร้านของโจวเจ๋อถาม

ทุกคนมองหน้ากันและมีท่าทางอึดอัด

…………..
“ ไม่เป็นไรหรอกหน้าผมเลี้ยงทุกคนเอง” ท้ายที่สุดซูชิงหลางก็แสดงความใจกว้างออกมา “ทุกคนมีพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงเงินทองก็หายาก ยังไงพวกเราชาวจีนทุกคนก็เป็นพี่น้องกัน”

“ เถ้าแก่พวกเราขอขอบคุณกับน้ำใจของคุณจริงๆ” คนงานที่อายุมากที่สุดลุกขึ้นขอบคุณซูชิงหลาง

“ ไม่เป็นไรพี่น้องกันทั้งนั้น”

ซูชิงหลางวางเกี๊ยวของโจวเจ๋อลงแล้วเดินกลับไปที่ร้านของเขาเพื่อที่จะทำอาหารเลี้ยงทุกคน

โจวเจ๋อดื่มน้ำซุปเล็กน้อยจากนั้นก็กลืนเกี๊ยวลงไปอย่างยากลำบาก ซูชิงหลางลืมเอาน้ำบ๊วยเปรี้ยวมาดังนั้นการกินอาหารของเขาจึงทุกข์ทรมานมากกว่าเดิมหลายเท่า

โจวเจ๋อหยิบบุหรี่บนโต๊ะออกมาและเดินออกจากหลังเคาน์เตอร์

“ หนังสือพวกนี้แม้ว่าจะค่อนข้างดีอยู่บ้างแต่พวกมันก็ไม่ครบชุด พวกคุณควรเข้าใจว่าการทำธุรกิจแบบนี้เป็นเรื่องยากที่จะทำเงิน”

โจวเจ๋อยื่นบุหรี่ให้พวกเขาคนละมวน

คนงานหนุ่มเหล่านั้นมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจจากนั้นก็รับบุหรี่มาและเดินออกไปนอกร้าน

พวกเขาไม่เต็มใจที่จะทำให้สิ่งแวดล้อมในร้านสกปรก

โจวเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งและเดินออกจากร้าน ข้างนอกอากาศหนาวมากขึ้นกว่าเดิม

โจวเจ๋อนั่งยองอยู่ข้างหลังทุกคนและสูบบุหรี่คนเดียวโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาเขามองไปที่บุคคลทั้งห้าพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ