Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 107

107 – ถูกควบคุม

โจวเจ๋อยืนขึ้นเพื่อหยุดหญิงสาว

แต่ในเวลานี้โจวเจ๋อก็ตกใจมากที่พบว่าห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยรอยเท้าสีดำ

ไม่เพียงแต่ผู้หญิงคนก่อนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงลูกค้ารายอื่นๆ และฝ่าเท้าของผู้คนทั้งหมดดูเหมือนจะเต็มไปด้วยชั้นของจาระบีสีดำ ทุกย่างก้าวมีรอยเท้าชัดเจน

นี่คือสิ่งที่โจวเจ๋อไม่คาดคิด เป็นไปได้ไหมที่คนในห้างนี้เป็นผีกันหมด? แม้จะบอกว่าที่นี่เป็นตลาดของผีก็ดูจะไม่เกินจริง

ครั้งล่าสุดที่โจวเจ๋อและซูชิงหลางได้เห็นงานเลี้ยงอาหารค่ำของคุณหนูไป๋พวกเขาก็มีโต๊ะเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้นแม้ว่าคุณหนูไป๋แทบจะเป็นปีศาจที่ทรงพลังที่สุดในพื้นที่แถบนี้แล้ว

ต้องเข้าใจว่าคุณหนูไป๋นั้นเป็นผีที่บ่มเพาะมากว่า 200 ปีแล้ว อีกทั้งเธอยังเคยมีศาลเจ้าเป็นของตัวเองด้วย

ทันใดนั้นโจวเจ๋อก็รู้สึกว่าเขากำลังสนุกสนานในสนามเด็กเล่น ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูไม่จริงและแปลกมาก

คุณไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรเท็จหรืออะไรจริง

คุณทำได้เพียงมองซ้ายขวาด้วยตาเปล่าเท่านั้น

เขาจำได้ว่าซูชิงหลางปรากฏตัวในสภาพเดียวกันเมื่อไม่นานมานี้ จากนั้นเขาก็รีบไปที่ถนน ถ้าโจวเจ๋อไม่เตะเขาบางทีเขาอาจจะโดนรถชนตายไปแล้ว

และตอนนี้ ความรู้สึกนั้นก็เข้ามาครอบงำโจวเจ๋อ

ผีตัวนั้นต้องการจะต่อสู้กับเขาอย่างนั้นหรือ?

โจวเจ๋อเป็นผีแต่ตอนนี้เขากลับถูกผีที่เขาไล่ล่าตอบโต้กลับคืน ดูเหมือนว่ามันยากที่จะพูด ยิ่งไปกว่านั้นโจวเจ๋อไม่รู้ว่าจะต่อต้านอย่างไร

เขามีนิสัยชอบใช้เล็บจับผีมาตลอด คราวนี้ดูเหมือนว่าเล็บของเขาจะไม่สามารถช่วยเขาได้ เขากำลังนั่งอยู่บนพื้นโจวเจ๋อดูเหมือนจะเห็นใครบางคนอยู่ข้างหน้าเขาและพูดอะไรบางอย่าง

“นี่คือเงินทอน 8 หยวนของคุณ”

จากนั้นศีรษะของหญิงสาวก็เริ่มเบลอต่อหน้าโจวเจ๋อ ในเวลานี้ทุกสิ่งในสายตาของเขาดูเหมือนจะถูกเคลือบด้วยแป้ง ทำให้โจวเจ๋อรู้สึกไม่สบายและเวียนหัว

ดูเหมือนว่าเราได้กลับสู่สภาพของการเดินบนถนนหวงเฉวียนอีกครั้ง ตั้งแต่ที่เขาเกิดขึ้นมามีเพียงครั้งเดียวที่อยู่บนถนนหวงเฉวียนเท่านั้นที่โจวเจ๋อรู้สึกอึดอัดแบบนี้

เขาเอื้อมมือไปบีบคอของตัวเองโดยไม่รู้ตัว เขาก้มศีรษะลงและไออย่างหนัก เขาอยากจะกรีดร้อง แต่เขาทำไม่ได้

ก่อนหน้านี้ซูชิงหลางทรุดตัวลกับพื้นอย่างง่ายดาย และโจวเจ๋อในตอนนี้ก็ล้มลงเช่นกัน

โจวเจ๋อคิดว่าเขาควรทำอะไรบางอย่าง แต่ในขณะนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากอดทนต่อสิ่งนี้ให้ถึงที่สุด

มันไม่ใช่การทรมานที่ร่างกายของเขาแต่เป็นการทรมานที่วิญญาณอย่างแท้จริง

…………

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

หญิงสาวยื่นเงินทอนให้โจวเจ๋อ แต่จู่ๆก็พบว่าดวงตาของชายตรงหน้าเธอเริ่มเป็นสีดำและร่างกายของเขาแสดงอาการเจ็บปวดออกมา

ปฏิกิริยาแรกของหญิงสาวคือชายคนนั้นได้รับสารพิษหลังจากดื่มน้ำจากซูเปอร์มาร์เก็ต เธอก็รู้สึกไม่สบายใจในทันที แต่ดูไปซักพักก็คิดว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอาจจะแกล้งทำก็ได้

“คุณคะให้ฉันโทรแจ้งตำรวจให้ไหม” หญิงสาวถามออกมาด้วยความกังวล แต่ทันใดนั้นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็ผลักเธอล้มลงกับพื้นแล้วโซซัดโซเซวิ่งออกไป

เด็กสาวต้องการโทรหาตำรวจหรือแจ้ง 120 (คล้ายๆ 191)เพราะเธอคิดว่าสภาพของชายคนนั้นอยู่ในภาวะที่แปลกประหลาดมาก

แต่สุดท้ายเธอก็เก็บโทรศัพท์ของตัวเองลงไปเพราะคิดว่ามีการแจ้งตำรวจจะนำปัญหามาสู่ตัวเธอเอง

…………

ทุกสิ่งรอบตัวโจวเจ๋อเปรียบเสมือนกระจกเงาที่ทำจากน้ำ สะท้อนความสดใสทุกชนิด แสงส่องเข้ามาเล็กน้อย ไม่ได้ให้ความอบอุ่นแก่ผู้คน แต่เป็นการเพิ่มความกระสับกระส่ายให้กับหัวใจของโจวเจ๋อ

โจวเจ๋อไม่รู้ว่าเขากำลังจะไปไหนหรือทำอะไร เขาอาจจะเดินไปตามถนนให้รถชนเหมือนกับที่ซูชิงหลางทำ

เขาสามารถต้านทานอย่างอดทนเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนหรือตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เขาพยายามต่อต้านแรงกระตุ้นของการฆ่าตัวตาย

โจวเจ๋อทุบถังขยะที่อยู่ข้างหน้าเขา จากนั้นร่างกายของเขาก็กระโดดลงไปในถังขยะ กลิ่นฉุนและเปรี้ยวไม่ได้ทำให้เขาตื่นขึ้น ในนิมิตของเขา มีหญ้าอยู่ทุกหนทุกแห่ง เหมือนสรวงสวรรค์

ทิวทัศน์รอบๆนั้นสวยงามมาก และความสดใสรอบๆสวรรค์แห่งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกสดชื่น โจวเจ๋อเดินออกมาจากถังขยะและไล่ตามกลิ่นหอมของสวนดอกไม้นี้

แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่าเขายังถูกฝ่ายตรงข้ามควบคุมร่างกายและจิตใจอยู่

เสียงหัวเราะลึกลับดังมาจากทุกที่ ดูเหมือนว่ามีกลุ่มของนกกระจิบ นกนางแอ่นเต้นรำอยู่รอบๆ ในระยะไกลมีเปลวไฟที่อบอุ่นกำลังลอยมา

ดูเหมือนว่ามีผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังชุมนุมอยู่รอบๆแท่นบวงสรวงอะไรสักอย่าง

ภาพทุกประเภทปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องในจิตใจของโจวเจ๋อมันค่อยๆบีบประสาทของเขาทีละเล็กทีละน้อย เขาไม่รู้ว่าตอนไหนที่จิตใจของเขาจะพังทลายลง

ในที่สุดโจวเจ๋อก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ที่ประตูลานบ้านที่คุ้นเคย

มีป้ายสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแขวนอยู่

ข้างหน้าเขามีคนคู่หนึ่งกำลังยืนอยู่กับรถเข็นเด็ก ดูเหมือนพวกเขาจะพร้อมแล้วที่จะออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว

โจวเจ๋อถามคณบดีว่าทำไมเขาถึงถูกทิ้งไว้ที่นี่ อันที่จริงคณบดีจะไม่ปิดบังเมื่อเด็กๆในตอนที่พวกเขาเติบโตพร้อมที่จะออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาบอกโจวเจ๋อว่าโจวเจ๋อถูกพ่อแม่ทอดทิ้งโดยสมัครใจ

ตั้งแต่นั้นมา โจวเจ๋อก็ไม่เคยคิดที่จะตามหาพ่อแม่ของตัวเองเลย เขาคิดเพียงว่าพ่อแม่ของเขาตายแล้วและโจวเจ๋อจะไม่ตามหาพวกเขาอีกแล้วในชีวิตนี้

แต่ในเวลานี้

โจวเจ๋อมีลางสังหรณ์ว่าคนคู่นั้นน่าจะเป็นพ่อแม่ของเขา และเด็กน้อยที่นอนอยู่ในรถเข็นนั้นก็คงจะเป็นตัวเขานั่นเอง

เขายกเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาอยากจะวิ่งไปข้างหน้าแล้วถามพ่อแม่ของเขาว่าเหตุไฉนต้องทิ้งเขาไป

แต่เท้าของเขาเพียงยกขึ้นเขาก็หยุดลงและพยายามฝืนตัวเองให้ยืนอยู่กับที่

เขาสัมผัสได้ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขารู้ดีว่าถ้าเขาวิ่งไปข้างหน้าสิ่งที่รอเขาอยู่มีเพียงความตายเท่านั้น!

นี่เป็นพายอาบยาพิษซึ่งถูกวางไว้เพื่อรอให้ใครบางคนมาลิ้มลอง