Late Night Bookstore ร้านหนังสือยามดึก - ตอนที่ 101

101 – ร่วมพิธีศพ

“นอนแล้วเหรอ?”

“ไม่”

“คุณเรียกฉันมานอนด้วยเหรอ”

“ฉันนอนไม่หลับ”

“โอ้”

“คุณมีชีวิตอยู่นานแค่ไหน?”

“สองร้อยปีแล้ว แต่ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโลงศพ อันที่จริง ฉันอาศัยอยู่ข้างนอกมาไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ”

“คุณคิดยังไงกับเจ้านายของคุณ”

“เราเป็นครอบครัวเล็กๆที่ดี”

“วันนี้เขาดุคุณหรือเปล่า”

“ฉันทำผิด”

“โอ้ อันที่จริง ฉันสงสัยมาตลอดว่าเจ้านายของคุณและเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้กันพวกเขาเป็นคนแบบไหน?”

“คนแบบไหน? พวกเขาเป็นคนดีมั้ง”

“สมมติสถานการณ์ของเมื่อวานนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นเขาจะฆ่าร่างอวตารตัวนั้นอย่างไม่ลังเลโดยที่ไม่หวาดกลัวว่าจะเปิดเผยตัวตน แต่เจ้านายของคุณไม่ได้ทำ”

“เอ่อ นั่นสินะ” ไป๋อิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คุณคิดว่าคนแบบนี้ผิดปกติเหรอ”

ถังซือเงียบ

“อันที่จริง เจ้านายมีข้อบกพร่องมากมาย เขาตั้งตารอสิ่งที่เขาทำและใส่ใจตลอดเวลาจนผู้คนที่อยู่รอบข้างรู้สึกอึดอัด แต่สำหรับฉันมันก็ไม่เป็นไรหรอกนะเพราะว่าทุกคนล้วนมีบุคลิกที่แตกต่างกัน

เขาระมัดระวังตัวเองเหมือนกระรอก เขาชอบที่จะย้ายของกลับบ้าน สนุกกับความรู้สึกได้สะสม เพราะเขาออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ในอดีตเขาไม่มีอะไรเลย “

“คุณเข้าใจเขาเหรอ”

“ฉันไม่เข้าใจหรอก แต่จริงๆแล้วฉันไม่อยากเป็นเหมือนคุณที่ต้องเอาแต่หลบหนี ตอนนี้ ฉันชอบเล่นมือถือ เล่นเกม ดูหนัง สนุกกับชีวิต และชดเชยเวลาที่หายไปสองร้อยปีในโลงศพ
ในช่วงเวลานี้เจ้านายของฉันก็กำลังดื่มด่ำกับการมีชีวิตอีกครั้งเช่นกัน “

“มันน่าสนใจไหมที่จะใช้ชีวิตโดยปราศจากสิ่งรบกวน?”

“ไม่ใช่ทุกคนที่โหยหาชีวิตแบบนี้ และทุกคนควรมีวิถีชีวิตของตัวเอง ตราบใดที่พวกเขาชอบมัน บางครั้งฉันก็เห็นว่าเจ้านายลังเลว่าจะเอายังไงกับฉันดีเหมือนกัน”

“คุณกลัว?”

“คนที่เคยตายไปแล้วยังต้องกลัวอะไรอีก? เขาไม่เหมาะกับรสนิยมของฉัน เขาดูอ่อนโยนและอ่อนไหวมากเกินไป แต่ถึงจะอย่างนั้นเขาก็ค่อนข้างจะเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง”

“เห็นแก่ตัว แล้วเขาเป็นคนไม่ดีเหรอในสายตาของคุณ”

“เปล่าเลย เขาเป็นคนดีมากฉันรู้ดีว่าเจ้าของร่างนี้คนเดิมต้องการให้เจ้านายเผาฉันเมื่อเธอกลับไปนรก แต่ตลอดมาเจ้านายก็ไม่คิดจะทำเรื่องนี้เลย

นอกจากนี้ ฉันรู้ด้วยว่าเพราะฉันอยู่ในร้าน ผีที่จะเข้ามาที่นี่จึงค่อนข้างน้อยเพราะพวกเขาหวาดกลัวในตัวฉัน “

“นั่นเป็นเพราะเขาใช้คุณเป็นหมอน เขาแค่อยากนอนหลับสบายในตอนกลางคืนหรือเปล่า?”

“มันไม่จริงหรอกคุณก็รู้เรื่องนี้ดี ต่อให้ไม่มีฉันเขาก็สามารถนอนในตู้แช่ได้เหมือนเดิม”

ถังซือตะลึงครู่หนึ่งไม่สามารถพูดอะไรได้ ในตอนนี้เธอคิดถึงชายคนนั้นที่ชอบนั่งอาบแดดอยู่ที่หน้าร้านในเฉิงตู

………………

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปัญหาของสาวไร้หน้าก็ได้รับการแก้ไขแล้วอย่างน้อยก็ชั่วคราว ตอนนี้โจวเจ๋อเพียงแค่รอผลสรุปของเหตุการณ์ที่เฉิงตู

แน่นอนเขารอได้ แต่แทบจะรอไม่ไหวแล้ว

ในเวลานี้ซูชิงหลางพบที่อยู่ใหม่อยู่ใกล้กับถนนทิศใต้ของใจกลางเมืองตงเฉิง ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าในใจกลางเมืองเก่าตงเฉิงซึ่งมีการจราจรที่คับคั่งเป็นอย่างมาก

โจวเจ๋อได้รับคำเชิญเมื่อวานนี้ให้เข้าร่วมพิธีไว้ทุกข์ของคุณหลิว โจวเจ๋อไม่รู้ว่าทำไมครอบครัวของคุณหลิวถึงต้องเชิญเขาไปด้วย

เขาไม่ได้ตั้งใจจะไป แต่ซูชิงหลางกระตุ้นให้โจวเจ๋อไป เพราะเขาคิดว่าคุณคุณหลิวน่าจะได้รับเครื่องเซ่นไหว้พอสมควร

แม้ว่าเครื่องเซ่นไหว้จะไม่เยอะเท่าไหร่แต่โจวเจ๋อก็เห็นด้วยเพราะช่วงนี้กิจการร้านของเขาไม่ค่อยมี “ลูกค้า”เท่าไหร่

ที่สำคัญที่สุดก็คือครอบครัวของคุณหลิวคือเจ้าของพื้นที่แห่งใหม่ซึ่งพวกเขากำลังจะไปเช่าเปิดร้านนั่นเอง

แต่ที่น่าแปลกก็คือที่อยู่ตามคำเชิญนั้น โจวเจ๋อพบว่านี่ไม่ใช่สถานที่ฝังศพ แต่เป็นบ้านพักตากอากาศที่สร้างขึ้นในทุ่งนาในพื้นที่ชนบท

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ดอกเรพกำลังบานสะพรั่ง วิลล่าแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในทะเลดอกไม้ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นสบาย

มีคนมาร่วมพิธีไม่มากนัก และรถสี่หรือห้าคันจอดอยู่ที่ด้านหน้าของประตู

เมื่อโจวเจ๋อลงจากรถและเดินเข้าไป เขาก็เห็นกุ่ยอี้หลางยืนอยู่ในลานบ้านและคนอื่นๆอีกหลายคนจากสมาคมคนรักเรื่องสยองขวัญ พวกเขายืนอยู่ด้วยกันและพูดคุยด้วยเสียงต่ำ

ไม่มีใครทักทายโจวเจ๋อ ไม่มีใครมารับซองและของขวัญ ทุกคนนั่งกระจัดกระจายกันอยู่ที่นอกบ้าน

บ้านหลังนี้ดูเหมือนบ้านสามชั้นที่สร้างขึ้นในชนบทใกล้ตงเฉิง แต่หลังจากเดินเข้ามาคุณจะพบว่ามันถูกตกแต่งอย่างสมบูรณ์ในสไตล์ยุโรปตะวันตก

เสียงเพลงในเวลานี้ ไม่ใช่ “เพลงเศร้า” ทั่วไป แต่เป็น “เพลงอำลาวอลทซ์” ของโชแปง แม้ว่ามันจะเกี่ยวกับการจากกัน แต่ท่วงทำนองนั้นเบากว่าเพลงเศร้าในประเทศมาก

ผู้หญิงชุดดำหลายคนเดินลงบันได นี่คือบ้านของคนรวยอย่างแน่นอน

ผู้ชายที่มีรูปร่างเหมือนนักบวชถือคัมภีร์ไบเบิลเดินนำหน้ามา

เราทุกคนรวมตัวกันเพื่อแบ่งปันความเศร้าโศกของพวกเขา

โจวเจ๋อเทกาแฟหนึ่งถ้วยที่เคาน์เตอร์บุฟเฟ่ต์ใกล้ๆแล้วจิบ

ประเพณีงานศพในประเทศจีนได้รับการปฏิรูปหลายครั้งในยุคปัจจุบัน หรือแม้แต่ล้มล้างหลายครั้ง และการฝังศพถูกห้ามในพื้นที่ส่วนใหญ่มาเป็นเวลานานแล้ว

ในวันนี้โจวเจ๋อได้พบกับงานศพสไตล์ตะวันตกเป็นครั้งแรก

เมื่อถึงเวลาเคารพศพ ทุกคนจะเข้าแถวทีละคน หากใครเป็นญาติสนิทพวกเขาก็จะยืนอยู่ใกล้ๆบริเวณโรงศพ แต่หากว่าใครเป็นญาติที่ค่อนข้างห่างไกลก็จะยืนอยู่ห่างออกมา

เมื่อถึงตาของโจวเจ๋อเขามองไปที่โลงศพและพบว่าคุณหลิวนอนอยู่ในนั้นอย่างเรียบร้อยในชุดสีดำ เธอดูเหมือนกับว่าแค่นอนหลับไปเท่านั้น

โจวเจ๋อรู้สึกประหลาดใจมาก คุณหลิวตกลงมาจากชั้น 5 ซึ่งมีความสูงหลายสิบเมตร ไม่ว่าคุณจะตกแต่งใบหน้าเธออย่างไรมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมองไม่ออกว่าเธอเสียชีวิต

แต่ในเวลานี้คุณหลิวนั้นมีใบหน้าบอบบางคล้ายกับหญิงสาวที่นอนหลับอยู่เท่านั้น

สิ่งนี้ทำให้โจวเจ๋ออดคิดถึงเหตุการณ์ตอนที่เขาตายไม่ได้ สัปเหร่อพวกนั้นแต่งหน้าเขายังลวกลวกดูไม่มีความพิถีพิถันอะไรแม้แต่น้อย

มันไม่ยุติธรรมที่คนตายไม่สามารถตัดสินได้

ในตอนท้ายของการเคารพศพ ทุกคนที่มาร่วมงานก็เดินเข้าไปในห้องโถงเพื่อทานอาหารค่ำและบุฟเฟ่ต์ แต่ก็ไม่มีอะไรให้ทานมากนักนอกจากไส้กรอกและเค้ก

สิ่งพวกนี้ถูกใช้เพื่อลดความหิวในช่วงบ่ายของพิธีมันเป็นไปไม่ได้ที่จะทานอาหารมื้อใหญ่ในงานแบบนี้

โจวเจ๋อรินไวน์หนึ่งแก้วดื่มแล้วเดินออกจากห้องโถงด้านข้าง เขากำลังจะไปหาสมาชิกในครอบครัวของคุณหลิวเพื่อพูดคุยถึงการเช่าร้าน

ซูชิงหลางกล่าวว่าเขาจะออกเงินมัดจำล่วงหน้าให้ก่อน จากนั้นโจวเจ๋อจะจ่ายค่าเช่าให้เขาทุกเดือน

นั่นเป็นเพราะโจวเจ๋อไม่สามารถจ่ายเงินจำนวนมากได้ในครั้งเดียว โจวเจ๋อจึงต้องจ่ายคืนในรูปแบบนี้