Journey Towards Greatness: เกิดใหม่ในโลกโปเกมอนกับการเดินทางสู่ความยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 32

จูเลียนออกจากเมืองทามามูชิมาได้ซักพักและตอนนี้เขาได้ตั้งแคมป์อยู่ใกล้กับทะเลสาบ จูเลียนกำลังนั่งและสงสัยอยู่ว่าเขาควรทำอะไรต่อไปดีเพราะเขาเสร็จสิ้นการท้าสู้ยิมส่วนใหญ่ในเวลาเพียงสี่เดือน เขาเดินทางไปทั่วภูมิภาคคันโตแล้ว แต่ก็ยังมีสถานที่ไม่กี่แห่งที่เขาอยากไปและนั่นคือสิ่งที่เขาคิดในตอนนี้

จูเลียน ‘โปเกมอนของฉันเติบโตขึ้นมาก แต่ตอนนี้การพัฒนาของพวกเขาลดลงเนื่องจากพวกเขาไม่มีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งพอและพวกเขาก็มีพลังมากขึ้นอย่างรวดเร็วจนทิ้งโปเกมอนตัวอื่นๆ ไว้ข้างหลัง พวกเขาต้องการความท้าทายกว่านี้และฉันคิดว่าฉันรู้สถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเรื่องนั้น ดังนั้นเกาะนานาชิมะจึงจำเป็นอย่างยิ่ง เกาะมุซุบิจิมะที่เป็นที่ตั้งของภูเขาโทโมชิบิสถานที่ที่ฉันจะหาคู่ต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบสำหรับโปเกมอนของฉันได้’

จูเลียน “เฮ้พวก เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมนะเราจะไปที่เกาะนานาชิมะต่อและพวกนายบางตัวจะต้องเผชิญหน้ากับโปเกมอนที่ทรงพลัง ดังนั้นจะต้องฝึกฝนอย่างหนัก โมกะซารุนายต้องทำให้การต่อสู้ระยะประชิดและการควบคุมไฟของนายสมบูรณ์ ส่วนฮีทรานนายมีพลังมากกว่าที่คิดแต่ฉันคิดว่านายจะแพ้การต่อสู้ครั้งต่อไปดังนั้นจงฝึกซ้อมตามปกติ ส่วนตัวที่เหลือก็ฝึกตามปกติไปเถอะเพราะต่อไปนี้มันจะเป็นการเดินไปสู่นรก”

โปเกมอนทั้งหมดของเขารู้สึกตื่นเต้น พวกมันเริ่มฝึกหนักขึ้นเพราะทุกตัวต่างต้องการที่จะมีพลังมากขึ้นและต้องการคว้าแชมป์ Indigo league การฝึกผ่านไปสามวัน จูเลียนกำลังเดินทางไปยังท่าเรือที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปยังเกาะกุเร็นจากที่นั่นก็จะไปยังเกาะนานาชิมะต่อ

เขาขึ้นเรือเฟอร์รี่และเมื่ออยู่บนเรือระหว่างการเดินทางจูเลียนก็ไม่มีอะไรทำนอกจากจ้องมองไปที่ท้องทะเล เขาต้องใช้เวลาอีกสองวันในการไปให้ถึงเกาะและเมื่อเขาไปถึงเกาะกุเร็น เขาก็เห็นคัตซึระที่กำลังคุยกับคนบางคนอยู่เดินผ่านไป จูเลียนจึงเดินเข้าไปหาเขา

จูเลียน “คัตซึระ นายกำลังทำอะไรน่ะ”

คัตซึระ “โอ้จูเลียน เธอกลับมาแล้วเหรอ มาที่นี่เพราะเป็นวันหยุดพักผ่อนหรือเพราะเธอชอบบริการของโรงแรมของฉันและอยากสัมผัสมันมากกว่านี้ล่ะ?”

จูเลียน “ไม่ ฉันมาที่นี่เพื่อหยุดพักสักหน่อยแล้วมุ่งหน้าไปยังเกาะนานาชิมะ”

คัตซึระ “เกาะนานิมะ? อ้อ เข้าใจละเธออยากไปจับโปเกมอนหายากจากที่นั่นสินะ”

จูเลียน “ไม่ ฉันมีโปเกมอนเพียงพอแล้ว ตอนนี้ช่วยบอกหน่อยว่านายมาทำอะไรที่นี่?”

คัตซึระ “ฉันแค่ให้ปริศนากับเทรนเนอร์ที่มาเที่ยวเกาะนี้เพื่อพักผ่อนแทนที่จะอยากมาทำโปเกมอนแบทเทิลเหมือนสมัยก่อน นักท่องเที่ยวพวกนั้นทำให้เกาะนี้กลายเป็นตลาดการค้าจริงๆ”

จูเลียน “ฉันรู้ว่านายเกลียดนักท่องเที่ยว งั้นฉันไปละ”

คัตซึระ “เดี๋ยว”

จูเลียน “มีอะไร”

คัตซึระ “เอ้านี่”

คัตซึระหยิบบัตรและส่งให้จูเลียน เขามองไปที่บัตรอย่างงุนงง

จูเลียน “นี่คืออะไร”

คัตซึระ “นี่คือ tri-pass ที่จะทำให้เธอเดินทางระหว่างหมู่เกาะนานาชิมะได้ฟรี”

จูเลียน “เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ”

คัตซึระ “ไม่มีปัญหา ฉันให้เธอแค่คนเดียว มันจะเสียเปล่าถ้าฉันเก็บมันไว้ยังไงฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปที่นั่นอยู่ดี”

จูเลียน “ฉันไปละนะ”

จูเลียนตัดสินใจที่จะอยู่บนเกาะและดูแลโปเกมอนของเขา ในขณะที่เขาพาพวกมันไปที่สปาโปเกมอนและผ่อนคลายความเครียดจากการฝึกฝนทั้งหมดที่เพิ่งทำไปเมื่อไม่นานมานี้

วันรุ่งขึ้น จูเลียนทิ้งจักรยานไว้ที่โรงแรมของคัตซึนะและขึ้นเรือเฟอร์รี่มุ่งหน้าไปยังเกาะนานาชิมะ เขาไม่ได้เสียเงินใดๆ เพราะมีบัตรผ่าน

ในที่สุดเขาก็มาถึงเกาะแรกของเกาะนานาชิมะ นี่เป็นเกาะมุซุบิจิมะจุดหมายปลายทางของเขา เขาเข้าสู่เกาะและในสถานที่แห่งนี้ก็มีผู้คนอาศัยอยู่เช่นกัน แต่เหมือนมีโปเกมอนบางตัวที่ไม่ได้มีอยู่ในภูมิภาคคันโต เนื่องจากจูเลียนเห็น วานิโนโกะ กับหนึ่งในเทรนเนอร์ที่นี่

จูเลียน ‘ดูเหมือนว่าจะมีโปเกมอนจากภูมิภาคโจโตอยู่ที่หมู่เกาะนานาชิมะด้วย  นี้ช่างเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการฝึกฝนจริงๆ’

จูเลียนเดินไปรอบๆ เกาะนี้และไม่นานก็สังเกตเห็นว่านี่เป็นเมืองเดียวในเกาะในขณะที่เดินไปรอบๆ จูเลียนก็เห็นสถานที่ที่เรียกว่า ‘โปเกมอนเน็ตเซ็นเตอร์’ จูเลียนรู้สึกสงสัยและเดินเข้าไปหาชายที่มีผมสีเขียวสกปรกและสวมแว่นตารูปไข่

จูเลียน “ฉันสงสัยหลังจากที่ได้อ่านป้ายด้านนอกก็เลยมาดูว่าที่นี่คืออะไร”

นิชิกิ “สวัสดี ฉันชื่อนิชิกิ ฉันทำงานที่นี่และสิ่งที่ฉันทำก็คือช่วยให้ผู้คนสื่อสารกันในภูมิภาคต่างๆ ได้”

จูเลียน “คนจากคนละภูมิภาค?”

นิชิกิ “ใช่ เครื่องที่อยู่ที่นี่สามารถช่วยให้เราสื่อสารกับคนในภูมิภาคต่างๆ ได้ เนื่องจากหมู่เกาะนี้ไม่มีดาวเทียมที่ทรงพลังมากมาย ผู้คนที่มาที่นี่ก็เพื่อที่พวกเขาจะได้พูดคุยกับญาติของพวกเขาที่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในภูมิภาคโจโตกับโฮเอ็น”

จูเลียน “อา ฉันเข้าใจแล้ว”

นิชิกิ “แต่เครื่องมันหยุดทำงานกะทันหันเพราะหินทับทิมที่เป็นพลังงานให้เครื่องมันพัง ทำให้เครื่องหยุดทำงานนายสามารถช่วยฉันหามันได้ไหม”

จูเลียน “ฉันจะหาทับทิมนี้ได้ที่ไหน”

นิชิกิ “นายจะหามันได้ใกล้ๆ กับภูเขาโทโมชิบิ”

จูเลียน “ฉันไม่สามารถสัญญาอะไรกับนายได้ แต่ฉันว่าจะไปถูเขาโทโมชิบิถ้าฉันเจอมัน ฉันจะเอามาให้นาย ไม่งั้นนายก็ต้องไปหาที่อื่นเอาล่ะนะ”

นิชิกิ “แค่นายพยายามค้นหามันก็เพียงพอแล้ว”

ในไม่ช้าจูเลียนก็เบื่อสถานที่แห่งนี้และออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาโทโมชิบิ