Journey Towards Greatness: เกิดใหม่ในโลกโปเกมอนกับการเดินทางสู่ความยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 28

ในที่สุดจูเลียนและซาโตชิก็ไปที่ยิมแล้วเห็นว่านัตซึเมะกำลังเล่นกับตุ๊กตาที่เป็นทาเคชิกับคาซุมิอยู่ จูเลียนตกใจเมื่อเขาเห็นตุ๊กตาในมือของนัตซึเมะ

 

จูเลียน ‘ตุ๊กตาพวกนั้นเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันไม่อยากต่อสู้กับเธอ โดยส่วนตัวฉันคิดว่าตุ๊กตานั่นน่าขนลุกเกินไปและแค่จินตนาการว่ามันคุยกับฉันได้ก็ทำให้ฉันรู้สึกหนาวแล้ว เป็นเด็กผู้หญิงดูประหลาดและไม่มีเหตุผลจริงๆ’

 

ซาโตชิ “นัตซึเมะ”

 

นัตซึเมะหันไปรอบๆ และเห็นซาโตชิจากนั้นเธอก็มองไปที่จูเลียน จูเลียนไม่สนใจและเดินไปที่มุมก่อนจะนั่งลง

 

นัตซึเมะ “ฉันรู้ว่านายจะกลับมาและดูเหมือนว่านายจะพาเพื่อนมาอีกคนด้วยนะ”

 

เธอยังคงมองไปที่จูเลียนที่ไม่สนใจเธอโดยสิ้นเชิง จากนั้นเธอก็คุยกับซาโตชิต่อ

 

นัตซึเมะ “นายกลับมาเพื่อรับความอัปยศอดสูอีกเหรอ นายควรรู้ว่านายจะไม่มีวันเอาชนะฉันได้”

 

ซาโตชิ “ทาเคชิกับคาซุมิเป็นเพื่อนของฉันและฉันจะไม่ทิ้งพวกเขาไว้ข้างหลัง แม้ว่าเธอจะทำให้ฉันและโปเกมอนทั้งหมดของฉันกลายเป็นตุ๊กตา”

 

จูเลียน ‘ดี อย่างน้อยเขาก็มีจิตใจที่กล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ต่างๆ’

 

ตุ๊กตา “ถ้านายอยากเป็นตุ๊กตาด้วยกันฉันก็ยินดีที่จะเล่นกับนาย” จากนั้นเธอก็โยน ยุนเกเรอร์ ออกมาสู้

 

จูเลียน ‘ตุ๊กตาตัวนั้นเป็นของที่น่าขนลุกที่สุดในจักรวาลเลยบ อย่าบอกเชียวว่ามันไม่ได้น่าขนลุก ตุ๊กตาที่พูดได้และต้องการเปลี่ยนคุณให้เป็นตุ๊กตาเพื่อที่เธอจะได้เล่นกับคุณเนี่ยนะ ไม่ ไม่ ไม่ไหว ฉันไม่ต้องการให้สิ่งนั้นอยู่ใกล้ฉันด้วยซ้ำ’

 

ในขณะที่จูเลียนกำลังคิดทั้งหมดนี้ แต่รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม เขาทำตัวเป็นคนไม่สนห่าอะไรทั้งนั้น

 

ซาโตชิ “และสำหรับโปเกมอนของฉัน ฉันเลือกโกสท์”

 

นัตซึเมะ “โกสท์?”

 

ตุ๊กตา “แล้วโปเกมอนของนายอยู่ที่ไหนล่ะ”

 

ซาโตชิมองไปรอบๆ เพื่อหาโกสท์ แต่ดูเหมือนโกสท์จะหายไปและในไม่ช้าเขาก็เริ่มตกใจ

 

ซาโตชิ “โอ้ ไม่ ไม่ อีกแล้วเหรอ”

 

นัตซึเมะ “ปรับแพ้เลยดีไหม?”

 

ตุ๊กตา “อย่างนั้นฉันก็จะมีตุ๊กตาตัวใหม่ให้เล่นด้วย”

 

จูเลียน ‘ใครซักคนช่วยยัดผ้าใส่ปากตุ๊กตาตัวนั้นทีได้ไหมวะ’

 

ซาโตชิ “อาาาาา โกสท์ โกสท์ นายสัญญากับฉันว่านายจะไม่ไปไหน ได้โปรดหยุดซ่อนซะทีโกสท์”

 

ซาโตชิเข้าสู่โหมดตื่นตระหนกเต็มรูปแบบและตะโกนเรียกโกสท์ออกมาจากปอดของเขา

 

นัตซึเมะ “คราวนี้อย่าคิดหนี”

 

ตุ๊กตา “ฮิฮิฮิ ตุ๊กตาตัวใหม่ของฉัน”

 

จูเลียน ‘สัญญาต่อพระเจ้า ถ้าตุ๊กตาตัวนั้นพูดอีกครั้งฉันจะขว้างมีดใส่มัน’

 

ซาโตชิ “ตุ๊กตา?”

 

ซาโตชิสูญเสียความมั่นใจและล้มลงกับพื้น แต่พิคาชูของเขาก้าวไปข้างหน้า เมื่อเห็นพิคาชูยืนปกป้องเขา ซาโตชิจึงเรียกพิคาชู

 

ซาโคชิ “พิคาชู” ซาโตชิพยายามที่จะหยุดเขา

 

ซาโตชิ “นายไม่มีโอกาสสู้กับยุนเกเรอร์ได้ เขาจะเอาชนะเราอีกครั้ง กลับมานี่”

 

พิคาชู “Pi-Pika” พิคาชูตอบกลับไปที่ซาโตชิซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถเข้าใจได้

 

ซาโตชิ “นายไม่ต้องการให้นัตซึเมะเปลี่ยนฉันให้เป็นตุ๊กตางั้นเหรอ”

 

พิคาชู “Pikachu” พิคาชูพยักหน้าและเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

 

ซาโตชิ “นายอยากจะสู้เพื่อฉันเหรอ?”

 

พิคาชู “Pika” เขาพยักหน้าอีกครั้ง

 

ซาโตชิ “โอ้ พิคาชูนายเป็นเพื่อนแท้ของฉัน”

 

พิคาชู “พิคาชูใช้ thunderbolt”

 

นัตซึเมะ “ยุนเกเรอร์ใช้ teleport”

 

เมื่อพิคาชูปล่อยสายฟ้ายุนเกเรอร์ก็หลบได้อย่างง่ายดาย โดยใช้เทเลพอร์ตหลายๆ ครั้ง

 

นัตซึเมะ “ยุนเกเรอร์ ใช้ Psybeam”

 

จู่ๆ ยุนเกเรอร์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าพิคาชูและใช้ลำแสงพลังจิตฃทำให้พิคาชูเวียนหัว

 

ซาโตชิ “อดทนไว้พิคาชู สวนกลับไปที่ยุนเกเรอร์ด้วย thunderbolt”

 

พิคาชูส่งสายฟ้าไปยังยุนเกเรอร์และกระแทกอย่างแรงทำให้ยุนเกเรอร์บาดเจ็บ

 

ซาโตชิ “นั่นแหละ”

 

เขามีความสุขที่ในที่สุดการโจมตีของเขาก็เข้าเป้า แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน

 

นัตซึเมะ “Recover”

 

ยุนเกเรอร์ใช้การฟื้นตัวและกลับมามีสภาพที่สมบูรณ์อีกครั้ง

 

ซาโตชิ “หือ?”

 

นัตซึเมะ “เป็นไปไม่ได้เลยที่นายจะชนะ”

 

ทันใดนั้นโกสท์ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้และเริ่มหัวเราะ

 

ซาโตชิ “โกสท์?”

 

โกสท์ “Hau Hau Hau Hau”

 

ตุ๊กตา “นายเล่นรุมไม่ยุติธรรมเลย”

 

ทันทีที่ตุ๊กตาพูดมันก็ทำให้จูเลียนหงุดหงิดจริงๆ เขาจึงสอดมือเข้าไปในกระเป๋าและพร้อมที่จะหยิบมีดขว้างใส่ตุ๊กตา แต่ทันใดนั้นพ่อของนัตซึเมะก็ออกมาจากที่ไหนไม่รู้ เขาจึงหยุดการกระทำของเขาไว้

 

พ่อของนัตซึเมะ “มันแค่เล่นกันเอง โกสท์ ไม่ได้ต่อสู้กับเธอดังนั้นจึงไม่ผิดกฎ”

 

ในทางกลับกันโกสท์เริ่มทำหน้าตลกและพยายามทำให้นัตซึเมะหัวเราะ ทันใดนั้นมันก็เอาระเบิดออกมาและทำให้มันระเบิดจนทำให้ใบหน้าของโกสท์และนัตซึเมะเปลี่ยนเป็นสีดำ เมื่อเห็นโกสท์ตัวนี้เริ่มหัวเราะ หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีนัตซึเมะก็ยิ้มตาม เมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอพ่อของเธอก็มีความสุขมาก

 

พ่อของนัตซึเมะ “เธอยิ้ม”

 

ซาโตขิ “นัตซึเมะหัวเราะรึเปล่า?”

 

จูเลียน ‘มันโง่มากที่พ่อแม่ของเธอไม่สามารถทำให้เธอหัวเราะได้ ฉากนี้กำลังฆ่าเซลล์สมองของฉัน’ แต่ภายนอกสีหน้าของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน

 

พ่อของนัตซึเมะ “ตั้งแต่เธอเริ่มฝึกพลังจิตตั้งแต่ยังเป็นเด็กฉันก็ไม่เคยเห็นเธอหัวเราะแบบนี้มาก่อน ฉันไม่เคยเห็นเธอมีความสุขขนาดนี้มาตลอดชีวิต”

 

ซาโตชิ “แต่ถ้าคุณรู้จักนัตซึเมะตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่นหมายความว่า?”

 

พ่อของนัตซึเมะ “อืม เธอคงคิดออกแล้วสินะ”

 

ซาโตชิ “คุณต้องถ่ายรูปตอนเธอเป็นทารกด้วย”

 

จูเลียน ‘ความโง่ของเขามันเหนือระดับพระเจ้าไปแล้ว’

 

เมื่อได้ยินคำตอบของซาโตชิเขาก็ล้มลงอีกครั้ง ในขณะที่เขาโกรธเพราะความโง่ของซาโตชิ

 

พ่อของนัตซึเมะ “นายจะโง่ไปขนาดไหนเนี่ย”

 

เขาตะโกนใส่ซาโตชิแต่ก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว

 

พ่อของนัตซึเมะ “แต่ฉันก็ดีใจที่เธอกลับมา โกสท์ช่วยให้นัตซึเมะเปิดใจที่ปิดอยู่ของเธอ”

 

ซาโตชิ “คุณหมายความว่ายังไง? โกสท์ควรจะต่อสู้และเอาชนะยุนเกเรอร์สิ แต่นั่นเขากำลังผูกมิตรกับฝ่ายตรงข้ามและฉันจะกลายเป็นตุ๊กตานะ”

 

พ่อของนัตซึเมะ “ดูนั่นสิ”

 

เขาชี้ไปที่ยุนเกเรอร์ที่กำลังกลิ้งไปมาจากการหัวเราะขณะกุมท้อง เมื่อซาโตชิเห็นแบบนั้นก็สับสนว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ซาโตชิ “ฉันไม่เข้าใจแฮะ ดูเหมือนว่ายุนเกเรอร์จะเจ็บปวด”

 

พ่อของนัตซึเมะ “ยุนเกเรอร์ไม่ได้เจ็บปวดแต่นัตซึเมะกับยุนเกเรอร์เชื่อมต่อกันทางโทรจิต ดังนั้นไม่ว่านัตซึเมะกำลังประสบกับอะไรก็จะแบ่งปันให้กับยุนเกเรอร์ด้วย ถ้าเธอหัวเราะยุนเกเรอร์ก็จะหัวเราะ”

 

ซาโตชิ “ห๊าาาาาาา?”

 

ซาโตชิไม่รู้จะพูดอะไรขณะที่ขากรรไกรของเขาค้าง

 

ในทางกลับกันจูเลียนคอยจับตาดูตุ๊กตาตลอดเวลาและในที่สุดเมื่อมันหายไปเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

จูเลียน ‘ฉันหวังว่าฉันจะไม่ได้พบกับตุ๊กตาพูดได้อีกตลอดชีวิตของฉัน’

 

เมื่อตุ๊กตาหายไปทั้งทาเคชิและคาซุมิก็กลับไปสู่ร่างปกติและมีอีกคนที่เปลี่ยนกลับจากตุ๊กตาเป็นปกติและนั่นคือแม่ของนัตซึมิ

 

พ่อของนัตซึมิ “เนื่องจากยุนเกเรอร์ไม่สามารถสู้ต่อได้ ฉันจึงขอประกาศให้พิคาชูเป็นผู้ชนะอย่างเป็นทางการ”

 

ซาโตชิมีความสุขที่เขาชนะ แต่เขาก็ยังมีความขัดแย้งกับอารมณ์ของเขาเนื่องจากเขาไม่ได้รับชัยชนะในการแข่งขันที่ยุติธรรม

 

ทาเคชิกับคาซุมิวิ่งไปหาซาโตชิและกอดเขา

 

ทาเคชิ/คาซุมิ “ซาโตชินายช่วยพวกเราไว้”

 

นัตซึมิหยุดหัวเราะและเดินไปหาซาโตชิกับเพื่อนๆ ของเขา

 

นัตซึมิ “ฉันขอโทษที่เปลี่ยนพวกเธอให้เป็นตุ๊กตา”

 

ทาเคชิกับคาซุมิไม่รู้จะพูดอะไร พวกเขาจึงยอมรับคำขอโทษนั้น

 

นัตซึมิหันไปหาพ่อแม่ของเธอที่ในที่สุดก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

 

นัตซึมิ “แม่ พ่อ หนูขอโทษ”

 

พ่อของนัตซึมิ “ไม่เป็นไรนัตซึมิ”

 

แม่ของนัตซึมิ “ไม่เป็นไรแม่ยกโทษให้ลูก”

 

ขณะที่ทุกคนคุยกันอย่างมีความสุขก็ได้ยินเสียงแทรก

 

จูเลียน “เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วฉันจะท้าทายยิมได้ไหม”

 

พวกเขาทั้งหมดหันไปเห็นจูเลียนที่ค่อยๆ เดินมาหาพวกเขา คาซุมิและทาเคชิที่เคยได้พบกับจูเลียนมาก่อนก็ประหลาดใจเมื่อเห็นเขาที่นี่

 

คาซุมิ “นาย ฉันรู้จักนาย นายเป็นเทรนเนอร์ของเกียราดอสที่น่ากลัวนั่น”

 

ทาเคชิ “ฉันจำเขาได้ เขาเคยเอาชนะฉันเมื่อ 2 เดือนก่อนในการต่อสู้ยิม”

 

ซาโตชิ “พวกนายควรรู้ว่าจูเลียนเป็นคนที่ช่วยฉันตามหาโกสท์ แต่หลังจากมาถึงที่นี่ฉันก็ลืมเขาไปเสียสนิทเลย”

 

พ่อของนัตซึมิ “ขอบคุณพ่อหนุ่มที่ช่วยซาโตชิ เธอได้ช่วยนัตซึมิไว้เช่นกัน”

 

เขามองนัตซึมิ

 

พ่อของนัตซึมิ “นัตซึมิลูกสามารถต่อสู้อีกได้หรือเปล่า?”

 

นัตซึมิ “ค่ะพ่อ ฉันกับยุนเกเรอร์ไม่เหนื่อยเลย เราพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่”

 

จูเลียน “ดี งั้นมาเตรียมตัวกัน”

 

จูเลียนเตรียมพร้อมและยืนอยู่ที่ด้านหนึ่งของสนาม ในขณะที่เขารอให้นัตซึมิเตรียมตัว