Journey Towards Greatness: เกิดใหม่ในโลกโปเกมอนกับการเดินทางสู่ความยิ่งใหญ่ - ตอนที่ 27

จูเลียนอยู่ในศูนย์โปเกมอนที่เมืองเซคิจิคุเพื่อรับโปเกมอนของเขาที่ฝากไว้กับพยาบาลจอยเมื่อวานนี้

จูเลียน “ขอบคุณมากพยาบาลจอย”

จอย “ไม่มีปัญหา มันเป็นหน้าที่ของฉันที่จะทำให้โปเกมอนทุกตัวที่เดินผ่านประตูเข้ามามีสุขภาพที่ดี”

จูเลียน “ฉันจะไปแล้ว”

จูเลียนเดินออกจากใจกลางเมืองและปั่นออกจากเมืองไปยังจุดหมายต่อไปนั่นคือเมืองยามาบูคิ จูเลียนใช้เวลาสองวันในการไปถึงเมืองยามาบูคิ จูเลียนยังสังเกตเห็นว่าเขาถูกบางสิ่งบางอย่างเฝ้าดู แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาพยายามค้นหาว่าใครกำลังแอบดูเขาก็จะพบโปเกมอนป่าหนึ่งหรือสองตัวในบริเวณโดยรอบ แต่เขาก็ยังรู้สึกเหมือนถูกเฝ้าดูอยู่ดี แต่บุคคลหรือสิ่งของที่สอดแนมเขานั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกที่เป็นอันตรายต่อเขา ดังนั้นเขาจึงพยายามเพิกเฉยเพื่อให้มันอาจลดการระวังตัวลงเพื่อให้เขาพบตัวมัน แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเขาไม่เคยได้เห็นมันเลย

จูเลียน ‘ในที่สุดฉันก็มาถึงเมืองยามาบูคิ แล้วอะไรกันที่ติดตามฉันมาตลอดแต่ไม่ปรากฏตัวเลยซักครั้ง เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันควรไปที่ศูนย์โปเกมอนก่อนจากนั้นไปตรวจสอบที่ยิม ฉันไม่อยากเผชิญหน้ากับเด็กผู้หญิงที่เกือบจะเป็นใบ้และตุ๊กตาพูดได้ของเธอ แค่คิดถึงมันก็ทำให้ฉันขนลุกแล้ว’

ตอนนี้เป็นเวลาเช้ามาก ดังนั้นศูนย์โปเกมอนจึงไม่มีผู้คนรอคอย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับจูเลียนเนื่องจากโปเกมอนของเขาจะถูกนำกลับสู่สภาพสูงสุดในหนึ่งชั่วโมง

จูเลียน ‘ตอนนี้ก็มุ่งหน้าไปที่ยิมดีกว่า’

ขณะที่จูเลียนเดินไปรอบๆ เขาก็เห็นคนแก่เดินไปมาในสวนสาธารณะ บางคนออกกำลังกายตามปกติและบางคนก็นั่งคุยกัน เขาไม่รู้ว่าจะคิดยังไงกับคนชราเหล่านี้ดีเพราะครั้งหนึ่งเขาก็เคยแก่ แต่ตอนนี้เขาคนนั้นได้หายไปหมดแล้ว เขาลืมไปแล้วว่าความรู้สึกแก่เป็นอย่างไร จูเลียนตัดสินใจที่จะเดินเล่นในสวนสาธารณะและไปที่ยิมหลังจากนั้น ในขณะที่เขากำลังเดินเล่นสบายๆ จู่ๆ ก็เห็นคนสองคนและจากนั้นจู่ๆ โปเกมอนสี่ตัวก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา คนหนึ่งสวมกางเกงวอร์มและแจ็คเก็ตที่มีปากเป็ดคนๆ นี้อยู่ในวัยกลางคน ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นเด็กอายุสิบขวบสวมหมวกแก๊ปสีแดงและเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเมื่อเห็นซาโตชิและชายวัยกลางคนปรากฏตัวออกมาเขาก็อึ้งเป็นวินาที แต่ในไม่ช้าก็สงบลงเพราะเขารู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในสถานการณ์ใด

จูเลียน ‘ชายคนนี้เป็นพ่อของนัตซึเมะแน่นอนและเป็นผู้ใช้พลังจิตเช่นเดียวกับลูกสาวของเขา ดังนั้นเขาจึงสามารถเทเลพอร์ตได้และซาโตชิที่อยู่กับเขานั้นไม่มีวี่แววของทั้ง ทาเคชิ และ คาซุมิ นั่นหมายความว่าพวกเขาน่าจะกลายเป็นตุ๊กตาและทั้งสองได้หนีไปแล้ว’

แอชและพ่อของนัตซึเมะก็ประหลาดใจเช่นกันเพราะพวกเขาเทเลพอร์ตมาโผล่ต่อหน้าใครบางคนจากการที่พวกเขารีบหนีออกมา ในทางกลับกันซาโตชิก็กำลังมองไปที่จูเลียนและเข้าสู่ภวังค์ราวกับว่าเขากำลังพยายามจำอะไรบางอย่าง

ซาโตชิ “ฉันเคยเห็นนายที่ไหนสักแห่ง”

เขามองไปที่จูเลียนและพยายามคิดว่าเขาเคยเห็นชายคนนี้ที่ไหนมาก่อน จูเลียนไม่พอใจที่ต้องพบกับซาโตชิในตอนนี้ เพราะเขารู้ว่าการพบกับซาโตชินั่นหมายถึงการพบกับปัญหา แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้ว

ซาโคชิ “อ่าใช่ ฉันจำได้แล้ว ฉันเห็นนายที่ห้องทดลองของศาสตราจารย์โอคิโตะในขณะที่นายกำลังดูแลโปเกมอนอยู่”

จูเลียน ‘เขาเห็นฉันเมื่อไหร่? ฮ่า ต้องเป็นตอนนั้นที่เขามากับแม่ที่ห้องแล็บ แต่ฉันเลือกที่จะหลีกเลี่ยงเขานะ แต่เขาก็ยังเห็นฉันอีก’

ซาโตชิ “ฉันเห็นนายดูแลโปเกมอนหายากพวกนั้น ฉันอยากเห็นมันมาก แต่นายก็หายไปก่อนที่ฉันจะเข้าใกล้นายด้วยซ้ำ”

จูเลียน “เจ้าหนูนายไม่ได้ลืมอะไรหรอกเหรอ”

จูเลียนพูดขณะที่เขาชี้ไปที่พ่อของนัตซึเมะ ซาโตชิหันไปเห็นคนที่ช่วยเขาหลบหนีออกมายังอยู่ที่นั่นและรู้สึกอายที่เขาลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้

ซาโตชิ “ฉันขอโทษที่ลืมคุณไป”

พ่อของนัตซึเมะ “ไม่ใช่ปัญหา แต่เราต้องช่วยเพื่อนของเธอก่อน”

ซาโตชิ “ใช่ นัตซึเมะเป็นเทรนเนอร์ที่โหดที่สุดที่ฉันเคยเจอเลย”

พ่อของนัตซึเมะ “เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นตั้งแต่แรก”

ซาโตชิ “คุณหมายความว่าคุณรู้จักนัตซึเมะก่อนที่เธอจะเปลี่ยนไปเหรอ?”

พ่อของนัตซึเมะ “หือ? ใช่ ฉันได้ยินเรื่องราวต่างๆ มาแม้ว่าเธอจะยังเด็กมาก แต่เธอก็หมกมุ่นอยู่กับการฝึกพลังจิตของเธอ เธอไม่ต้องการหาเพื่อน ทั้งหมดที่เธอต้องการคือการถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวและพัฒนาพลังของเธอ พ่อแม่ของเธอต่างพยายามช่วยแต่นัตซึเมะก็ใช้พลังจิตเพื่อขับไล่พวกเขา”

จูเลียนฟังบทสนทนาของพวกเขาขณะที่เขาเห็นพ่อของนัตซึเมะส่งรูปให้ซาโตชิขณะที่พูดต่อ

พ่อของนัตซึเมะ “ความขัดแย้งทำให้เธอต้องแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือโปเกมอนเทรนเนอร์ผู้แข็งแกร่งที่มักจะสร้างปัญหาให้กับตัวเอง และอีกคนคือสาวน้อยผู้โดดเดี่ยวที่ปรารถนาที่จะหาเพื่อนอย่างสิ้นหวัง ตุ๊กตาตัวนั้นที่นัตซึเมะถือนั้นแสดงถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอ ก่อนที่เธอจะปฏิเสธความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเอง”

นัตซึเมะดูภาพอย่างละเอียด

ซาโตชิ “นัตซึเมะมีรูปครอบครัวนี้ในห้องของเธอ ถ้าคุณมีรูปเดียวกันนี้นั่นก็แสดงว่าคุณเป็น..”

พ่อของนัตซึเมะ ‘หือ? เขารู้หรือ? ก็นะไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องคิดออก หลังจากทุกสิ่งที่ฉันได้พูดออกไปแล้ว เขาจะต้องรู้ความจริงเกี่ยวกับนัตซึเมะกับฉัน เขาต้องรู้ว่าฉันเป็นพ่อของนัตซึเมะแน่อยู่แล้ว’

จูเลียนที่เห็นฉากนี้ก็รู้ว่าพ่อของนัตซึเมะกำลังคิดอะไรอยู่และทำได้เพียงส่ายหัว

จูเลียน ‘เฮ้ลุง คนที่นั่งข้างๆ คุณน่ะโง่กว่าที่คุณคิดนะ อย่าหวังสูงนัก’

ซาโตชิ “นั่นหมายความว่าคุณเป็นช่างภาพสินะ”

เมื่อฟังคำตอบของซาโตชิ พ่อของนัตซึเมะก็ตกลงจากม้านั่งที่เขานั่งอยู่ แม้แต่พิคาชูของซาโตชิก็ยังผิดหวังในตัวเขา

จูเลียน ‘เขาเป็นคนโง่จริงๆ’

พ่อของนัตซึเมะ “ไม่เห็นเหรอ ไม่เข้าใจเหรอ!”

ซาโตชิ “เข้าใจอะไร”

พ่อของนัตซึเมะ “ไม่เป็นไร”

ซาโตชิ “นัตซึเมะเปลี่ยนทาเคชิกับคาสุมิให้เป็นตุ๊กตา แล้วเราจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร”

พ่อของนัตซึเมะ “เราไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนั้นได้ วิธีเดียวที่เธอจะช่วยเพื่อนของเธอก็คือเอาชนะนัตซึเมะ นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เธอไปที่เมืองชิออนเพื่อจับโปเกมอนผีเหรอ?”

ซาโตชิ “แต่โกสท์หายไปไหนไม่รู้”

พ่อของนัตซึเมะ “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องไปหาโกสท์ไม่งั้นเธอจะไม่มีวันเอาชนะนัตซึเมะได้”

ซาโตชิ “ฉันเดาว่างั้น”

เขาถอนหายใจด้วยความผิดหวังและมองลงไป จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและมองจูเลียนด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

ซาโตชิ “นายช่วยฉันตามหาโกสท์ทีได้ไหม”

จูเลียน ‘ฉันไม่ต้องการเข้าไปมีส่วนร่วมในเนื้อเรื่องหลักมากเกินไป แต่ฉันแค่อยากออกจากเมืองนี้ ดังนั้นฉันคิดว่าฉันควรจะช่วยให้เขาพบโกสท์ได้เร็วขึ้นหน่อย”

จูเลียน “โอเค ฉันจะช่วยนาย แต่หยุดเรียกฉันว่านายซะชื่อจูเลียน”

ซาโตชิ “ขอบคุณนะจูเลียน ฉันชื่อซาโตชิ ฉันมาจากเมืองมาซาระ”

จูเลียน “ฉันรู้ว่านายมาจากเมืองมาซาระ นายเคยพูดมาก่อนแล้ว”

ซาโตชิ “ฮ่าฮ่าฮ่า มันกลายเป็นนิสัยของฉันแล้ว” เขาเกาหลังศรีษะด้วยความเขินอาย

พ่อของนัตซึเมะมองไปที่จูเลียนอย่างซาบซึ้ง “พ่อหนุ่มขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเธอนะ”

จูเลียนเพียงแค่พยักหน้าและเดินตามซาโตชิ พวกเขากำลังมองหาโกสท์ที่หายไป จูเลียนนั้นรู้ว่าโกสท์อยู่ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ เมือง ดังนั้นเขาจึงไม่เสียเวลาและพาซาโตชิไปที่เมือง

ในขณะเดียวกันแก๊งร็อคเก็ตที่กำลังแขวนตัวอยู่ข้างอาคารสูงในเมืองนั้นได้วางแผนว่าจะจับพิคาจูแต่พวกเขาก็ต้องตกใจกับการปรากฏตัวของโกสท์ต่อหน้าพวกเขาอย่างกะทันหันและพวกเขาเกือบจะตกลงไปที่พื้น มุซาชิหาที่ยึดจับได้ในช่วงเวลาสุดท้าย ขณะที่โคจิโรกับเนียสได้เกาะคอเธอไว้

เนียส “มุซาชิอย่าปล่อยมือจากขอบนั่นนะ ไม่งั้นเราทุกคนจะตกลงไปแน่”

โคจิโร “ใช่มุซาชิจับแน่นๆ นะ”

มุซาชิ “ฉันคิดว่าในที่สุดเราก็หนีจากโปเกมอนผีน่ากลัวนั่นได้แล้ว แต่พวกมันตามเรามาตลอดถึงที่นี่”

แต่สำหรับความโชคร้ายของเธอ โกสท์ก็ไม่ได้ทิ้งพวกเธอไปมันกำลังทำหน้าตลกและทำให้มุซาชิหัวเราะ

โคจิโร “มุซาชิไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าหัวเราะนะ”

แต่มุซาชิไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะของเธอได้ ในที่สุดมือของเธอก็คลายลงและทุกคนก็ตกลงไป

จูเลียนรู้เรื่องนี้เหมือนเคยเห็นมาก่อน ขณะที่เขาเดินช้าๆ อยู่ในเมืองแก๊งร็อคเก็ตก็ตกลงมา ก่อนที่พวกเขาจะสร้างหลุมขนาดใหญ่บนพื้นต่อหน้าพวกซาโตชิ พวกเขามองเข้าไปในหลุมด้วยความประหลาดใจ

ซาโตชิ “แก๊งร็อคเก็ต!”

ในทางกลับกันจูเลียนก็รู้สึกประหลาดใจมากในหลายๆ เหตุผล

จูเลียน ‘ผู้คนในโลกนี้มีร่างกายที่แข็งแกร่งจริงๆ หลังจากที่ตกลงมาจากที่สูงแบบนี้พวกเขายังได้รับเพียงรอยขีดข่วนเท่านั้น’

ทันใดนั้นโกสท์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา

ซาโตชิ “โกสท์หยุดพวกเขาอย่าให้จับพิคาจู”

โกสท์ “Hau Hau Hau” หัวเราะเมื่อเห็นแก๊งร็อคเก็ตในสภาพนี้

ซาโตชิ “ไปได้แล้ว กลับไปที่ยิมของนัตซึเมะและช่วยเพื่อนๆ ของฉัน จำไว้ว่านายสัญญากับฉันแล้ว”

โกสท์คิดซักพักก่อนพยักหน้าให้ซาโตชิ จากนั้นมันก็หันกลับมามองจูเลียน และมันก็จำจูเลียนได้ พวกเขาเคยสนุกด้วยกันกับการเล่นครั้งล่าสุด มันจึงไปทักทายจูเลียน

ซาโตชิ “หือ นายรู้จักโกสท์ด้วยเหรอ”

จูเลียน ‘นายสามารถพูดได้ว่าเราเคยพบกันในอดีต แต่ก่อนอื่นช่วยกลับไปช่วยเพื่อนทีได้ปะ’

ซาโตชิ “ไปกันเถอะ”

ดังนั้นพวกจูเลียนจึงมุ่งหน้าไปที่ยิม