Invincible Divine Dragon’s Cultivation System ระบบฝึกฝนมังกรอมตะ - ตอนที่ 261

ตอนที่ 261 อยากเป็นศิษย์ของข้า?

 

.

 

“ซิ่นเอ๋อ น้องรีบวิ่งหนีไปก่อน พี่จะขวางพวกมันเอาไว้!”

 

เด็กชายจับมือของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเอาไว้แน่นในขณะที่พาเธอวิ่งหนี พวกเขาวิ่งไปบนถนนของเมืองเปลวไฟยามค่ำคืนอันเงียบสงัด

 

เมื่อได้ยินเสียงข่มขู่และเยาะเย้ยจากทางด้านหลังเด็กชายก็มีสีหน้าที่สิ้นหวัง ก่อนที่เขาจะหยุดและตะโกนใส่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเพื่อให้เธอออกวิ่งหนีไป

 

“ไม่! พี่ชาย ฉันจะอยู่กับพี่!”

 

ดวงตาของเด็กหญิงตัวเล็กๆแดงก่ำพร้อมกับมีหยดน้ำตาไหลออกมา ดูแล้วช่างน่าสงสารยิ่งนัก เธอส่ายหัวไปมาด้วยความดื้อรั้นพร้อมกับกัดริมฝีปากจ้องมองไปยังพี่ชายของเธอ

 

“ซิ่นเอ๋อ! น้องไม่ฟังคำสั่งของพี่แล้วอย่างนั้นรึ? ถ้าน้องไม่รีบหนีไปพวกเราทั้งคู่จะต้องตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน!”

 

เด็กชายหันไปพูดกับน้องสาวของเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ หลังจากที่เขาเห็นแขนขาของน้องสาวของเขามีรอยแผลถลอกจากการวิ่งหกล้ม

 

เด็กชายชำเลืองมองไปยังกลุ่มชายวัยกลางคนที่กำลังวิ่งใกล้เข้ามา ก่อนที่เขาจะหันไปพูดจาอ้อนวอนน้องสาวของเขาให้รีบหนีไป

 

“จิ๊ๆๆ! พวกเจ้าหนีไม่พ้นหรอกน่า ฮิฮิฮิ!”

 

กลุ่มชายวัยกลางคนจ้องมองไปที่เด็กทั้งสองคนด้วยท่าทางล้อเลียน และค่อยๆเดินเข้าไปหาพวกเขา เหมือนแมวกำลังจะเล่นกับหนู

 

“พวกเจ้า!..อย่าเข้ามานะ!”

 

เด็กชายจ้องเขม็งไปยังกลุ่มชายวัยกลางคนด้วยความโกรธ

 

เขายืนกางขาอย่างมั่นคงพร้อมกับยกแขนขึ้นมาตั้งท่าเตรียมต่อสู้ เขาดึงน้องสาวของเขาเอาไว้เบื้องหลังพร้อมกับกัดฟันแน่นเตรียมตัวเสี่ยงตายเพื่อปกป้องน้องสาวตัวเล็กๆของเขา ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

 

“ฮ่าๆๆ! ไอ้หนูใจแกเด็ดมากเลยทีเดียว ยอดเยี่ยมมากจริงๆ พวกข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะปกป้องน้องสาวของเจ้าไปได้นานสักแค่ไหน ในตอนแรกข้าตั้งใจจะฆ่าเจ้าก่อนแล้วส่งน้องสาวของเจ้าตามไปอย่างไม่ทรมาน แต่ในตอนนี้พวกข้านั้นเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะฆ่าน้องสาวของเจ้าเสียก่อนแล้วค่อยฆ่าเจ้าในภายหลัง!”

 

ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้นำทีมจ้องมองพวกเขาอย่างขี้เล่น พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว

 

“เจ้าวายร้าย! ข้าจะแลกชีวิตกับเจ้า!”

 

เด็กน้อยขบฟันแน่นจนเห็นรอยเลือด เขาจ้องมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและอาฆาตแค้น

 

“ฮิฮิ! ตาดุดีข้าชอบ ฮิฮิ!”

 

ชายวัยกลางคนจ้องมองไปที่เด็กชายพร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้านั้นจะดุร้ายได้อีกไหม ในตอนที่ข้านั้นควักลูกตาของเจ้าออกมา!” ชายวัยกลางคนพูดขณะที่เดินเข้าไปหาเด็กน้อยทั้งสองด้วยท่าทางที่เหี้ยมเกรียม

 

“ซิ่นเอ๋อ! รีบวิ่งหนีไปเร็ววว!”

 

เด็กชายหันหลังกลับมาพร้อมกับผลักน้องสาวเขาให้วิ่งออกไป ก่อนที่เขาจะหยิบมีดสั้นออกมาจากเอวของเขาแล้วโถมตัวพุ่งเข้าไปแทงชายวัยกลางคนอย่างสุดกำลัง

 

“ฮึฮึ! เด็กน้อยข้ารู้ว่าเจ้านั้นมีความสามารถและพรสวรรค์ที่สูงส่ง เจ้าเป็นนักรบระดับขั้นที่ 4 ตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้ ถือได้ว่าเป็นพรจากสวรรค์เลยทีเดียว แต่การดำรงอยู่ของเจ้าจะสร้างปัญหาให้กับเจ้านายมากเกินไป เพราะฉะนั้นโลกนี้จึงไม่มีที่อยู่สำหรับพวกเจ้า!”

 

ชายวัยกลางคนยกดาบที่ยังไม่ได้ถอดฝักในมือของเขาขึ้นด้วยใบหน้าเย็นชาก่อนที่จะฟาดไปที่เด็กชาย อย่างแรง

 

ผลั๊วะ!

 

เมื่อฝักดาบฟาดเข้าที่ร่างของเด็กชาย ตัวเขาก็กระเด็นออกไปไกลห้าถึงหกเมตรราวกับตุ๊กตาถูกจับโยนทิ้ง เด็กชายกระอักเลือดออกมาในทันที

 

“พี่!!”

 

เด็กหญิงตัวเล็กเห็นพี่ชายของเธอกระเด็นออกไปและกระอักเลือดออกมา เธอก็ร้องไห้พร้อมกับตะโกนเรียกเขาเสียงดัง เด็กหญิงตัวเล็กรีบวิ่งไปหาพี่ชายของเธอด้วยความเป็นห่วง

 

“ข้าขอร้อง!..อย่าฆ่าพี่ชายข้าเลยท่านอา!”

 

“ฮิๆๆ! ไม่ต้องห่วง เจ้าและพี่ชายของเจ้าก็จะไปพร้อมๆกันนั่นแหละไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ!”

 

ชายวัยกลางคนยิ้มออกมาอย่างน่าขนลุก

 

“เฮ้ออออ!”

 

หวังเสียน และกลุ่มของเขาเดินเข้ามาช้าๆพร้อมกับจ้องมองไปที่เด็กชายและเด็กหญิง หวังเสียน ถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเขามองไปที่ทั้งคู่

 

การที่ได้เห็นพวกเขานั้นทำให้หวังเสียน นึกถึงตัวเขาเองและน้องสาวของเขา เสี่ยวหยู เด็กทั้งสองคนนี้คล้ายกันกับเขาและน้องสาวของเขามาก

 

ชายวัยกลางคนหยุดชะงักลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหวังเสียน และกลุ่มของเขาเดินเข้ามาแทรกระหว่างพวกเขากับเด็กน้อยทั้งสอง “พวกแกไสหัวไปให้พ้น! นี่ไม่ใช่เรื่องของพวกแก!”

 

ซุนหลิงซิ่วมองไปที่เด็กน้อยทั้งคู่และขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรีบเดินตรงไปหาเด็กทั้งคู่ทันที

 

“ข้าว่าพวกแกอย่าแส่เรื่องของคนอื่นจะดีกว่า ถ้ายังไม่อยากตาย!”

 

ชายวัยกลางคนจ้องมองไปที่ซุนหลิงซิ่วและหวังเซียน ด้วยสายตาที่เย็นชา

 

ซุนหลิงซิ่วไม่สนใจชายวัยกลางคนเลยแม้แต่น้อย เธอเดินไปยังเด็กทั้งสองคนด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาราวกับเทพธิดา

 

เด็กทั้งสองคนจ้องมองไปยัง ซุนหลิงซิ่ว และหวังเสียน ด้วยดวงตาที่มีความหวัง แต่พวกเขาก็ยังคงหวาดระแวงชายวัยกลางคนที่ถือดาบอยู่ในมือ

 

“พวกแกกล้ามากจริงๆ! ถ้าอยากตายกันมากนักข้าจะให้พวกแกได้สมความปรารถนา!”

 

ชายวัยกลางคนจ้องมองไปที่ซุนหลิงซิ่ว ก่อนที่เขาจะชักดาบออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมโหด

 

บรูมมมม!

 

ก่อนที่ซุนหลิงซิ่ว และคนอื่นๆจะโจมตีกลุ่มของชายวัยกลางคน หวังเสียน สะบัดมือของเขาออกมาเบาๆ เปลวไฟที่ร้อนแรงพุ่งตรงไปหาคนทั้งสิบกว่าคน อย่างรวดเร็ว

 

“เฮ้ยยย!…”

 

กลุ่มของชายวัยกลางคนเบิกตากว้าง พร้อมกับตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ แต่นั่นเป็นคำเดียวที่พวกเขาสามารถร้องออกมาได้ ก่อนที่พวกเขาจะกลายเป็นเถ้าถ่านและสลายหายไปในอากาศราวกับว่าไม่เคยมีพวกเขามาก่อน

 

“พี่…พี่ชายเขา…เขาทำอะไร!”

 

“ข้า!….ข้าไม่รู้!”

 

เด็กน้อยทั้งสองคนนั่งลงบนพื้นตัวสั่นสะท้านพวกเขาหันไปมองหวังเสียน ด้วยอาการมึนงง

 

วูบบบบ!

 

ซุนหลิงซิ่วเดินเข้ามาหาพวกเขาและขยับมือเบาๆ บาดแผลบนร่างกายของเด็กน้อยทั้งสองถูกรักษาหายภายในพริบตา

 

เด็กหญิงตัวน้อยอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง เธอเงยหน้าขึ้นไปมองซุนหลิงซิ่ว ด้วยน้ำตาที่นองเต็มใบหน้า

 

“เอาล่ะ! ไปกันเถอะ!”

 

หวังเซียนมองไปที่สองพี่น้องและพูดกับซุนหลิงซิ่วเบาๆ

 

ซุนหลิงซิ่วหยุดอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เธอจะพยักหน้าให้กับหวังเซียน

 

กลุ่มของหวังเสียนเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง

 

“ขอบคุณพี่ใหญ่! ขอบคุณพี่สาว!”

 

เด็กน้อยรีบลุกขึ้นขอบคุณหวังเสียนและซุนหลิงซิ่ว

 

“ไม่เป็นไร! พวกเจ้าดูแลตัวเองให้ดีนะ!”

 

หวังเสียนยิ้มให้พวกเขาและเดินต่อไปยังโรงแรมข้างหน้า

 

“เอ่อ!…พี่ชายข้าขอเป็นลูกศิษย์ของพี่ชายได้ไหมครับ!”

 

เด็กชายรีบเดินตามไปข้างๆ หวังเสียน พร้อมกลับพูดออกมาเสียงดัง ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง

 

หวังเสียน มองไปที่เด็กชายแล้วส่ายหัวช้าๆ

 

“พี่ชายได้โปรดเถอะครับ! ข้าเลื่อมใสศรัทธาพี่ชายมากจริงๆ ข้าจะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักและเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับก่อกำเนิดลมปราณให้ได้โดยเร็ว พี่ชายได้โปรดให้โอกาสข้าด้วยเถอะครับ!”

 

เด็กชายใบหน้าเสียทันทีเมื่อเห็นว่าหวังเสียนปฏิเสธเขา เขารีบอ้อนวอนหวังเสียน ด้วยท่าทางที่น่าสงสารอีกครั้งหนึ่ง

 

หวังเสียน ยังคงนิ่งเงียบและเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

 

“พี่ชายได้โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ!”

 

เสียงของเด็กชายสั่นเครือ ดวงตาของเขาแดงก่ำจนเกือบจะร้องไห้ เขาคุกเข่าลงพร้อมกับโขกศีรษะลงบนพื้น

 

“พี่ชายคะ! ได้โปรดรับพี่ชายของหนูเป็นลูกศิษย์ด้วยเถอะค่ะ!”

 

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งไปที่ด้านข้างพี่ชายของเธอและคุกเข่าลงที่ตรงด้านหน้าหวังเสียน แบบเดียวกับพี่ชายของเธอ

 

หวังเสียน หยุดลงชั่วขณะหนึ่งเขาถอนหายใจเบาๆพร้อมกับส่ายหัวแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ

 

ลูกศิษย์? เด็กน้อยสองคนนี้พูดออกมาอย่างไม่คิด เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะรับลูกศิษย์เลยแม้แต่น้อย และนอกจากนี้เขายังไม่รู้จะสอนการฝึกฝนวิชายุทธของมนุษย์ได้อย่างไร? ต่อให้เขาอยากจะสอนก็ตาม

 

ซุนหลิงซิ่ว หันหน้ากลับไปมองเด็กน้อยทั้งสองด้วยความสงสาร

 

“พี่ชายได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ!” เด็กชายยังคงตะโกนขึ้นอีกครั้ง

 

หวังเสียน ไม่สนใจพวกเขาอีกต่อไปและเดินเข้าไปข้างในโรงแรมพร้อมกับกลุ่มคนของเขา

 

สีหน้าของเด็กน้อยมืดมนลง เขาฝืนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ จ้องมองไปที่หวังเสียน ที่เดินเข้าโรงแรมไป ดวงตาของเขามีประกายมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

 

“ไปกันเถอะน้องพี่! ข้าต้องขอให้พี่ชายคนนั้นเป็นอาจารย์ของข้าให้ได้ ต่อไปข้าจะตั้งใจฝึกฝนและเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับก่อกำเนิดลมปราณขั้นสูงสุดของโลกนี้ให้ได้ ต่อไปข้าจะได้ปกป้องเจ้าได้และจะไม่มีใครกล้ามาตามล่าและทำอันตรายพวกเราได้อีก และท้ายที่สุดข้าจะล้างแค้นให้กับท่านแม่ของพวกเราไห้ได้!” เด็กชายพูดออกมาอย่างมุ่งมั่นขณะที่เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของน้องสาวของเขา

 

“ค่ะพี่! พวกเราจะตามพี่ชายและพี่สาวพวกนั้นไป และขอเป็นศิษย์ของพวกเขาให้ได้!”

 

เด็กหญิงพยักหน้าขณะที่เธอเอื้อมมือไปจับมือพี่ชายของเธอ

 

“ไปกันเถอะ!”

 

เด็กน้อยทั้งสองเดินตามหลังหวังเสียน มาถึงที่ด้านหน้าของโรงแรม

 

พวกเขายืนอยู่ที่หน้าทางเข้าของประตูโรงแรมอยู่ครู่นึง ก่อนที่จะคุกเข่าลงกับพื้นด้วยสายตาที่แน่วแน่

 

เด็กหญิงตัวน้อยก็เดินตามคุกเข่าลงอยู่ข้างๆกับพี่ชายของเธอด้วย

 

“ซิ่นเอ๋อ! พี่จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเจ้าได้อีกต่อไป!”

 

เด็กชายลูบหัวน้องสาวของเขาเมื่อเห็นว่าเธอคุกเข่าลงร่วมกับเขา

 

“ค่ะพี่! หนูจะเชื่อคำพูดของพี่ต่อให้อนาคตพวกเราจะเป็นยังไงต่อไป หนูก็ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้นหากได้อยู่ด้วยกันกับท่านพี่!”

 

รอยยิ้มอันสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหญิงตัวเล็กๆ

 

เด็กน้อยทั้งสองคนนั่งคุกเข่าลงอยู่ตรงหน้าโรงแรมโดยไม่ขยับตัวกันเลยแม้แต่น้อย!

 

…….

 

จบบท