Invincible Divine Dragon’s Cultivation System ระบบฝึกฝนมังกรอมตะ - ตอนที่ 226

ตอนที่ 226 นักศึกษาแลกเปลี่ยน

.

หวังเสียน มองไปที่เวลาบนมือถือและส่งข้อความไปหา หวังต้าไห่ ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ได้รับข้อความตอบกลับมา

[คราสเรียนเพิ่งเริ่ม รีบเข้ามาเร็วๆ!]

หวังเสียนรีบเดินตรงไปที่ห้องเรียนหลังจากที่ได้อ่านข้อความ

เมื่อเขาไปถึงหน้าประตูห้องเรียนเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าอาจารย์ที่สอนวันนี้ไม่ใช่อาจารย์ที่เข้มงวดมากนัก อาจารย์คนนี้เป็นอาจารย์สอนเกี่ยวกับวิชา วิทยาการเทคโนโลยีสารสนเทศ ซึ่งเป็นคนที่สนุกสนานและใจดี

“สวัสดีครับอาจารย์! ขออนุญาตเข้าห้องเรียนครับ!” หวังเสียนตะโกนอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นว่าอาจารย์ไม่ทันได้สังเกตเห็นเขา

“โอ้ววว! นี่ไม่ใช่นักเรียนชื่อดังหวังเสียน หรอกเหรอเนี่ย? คุณข้ามบทเรียนของผมไปกี่บทเรียนแล้ว ผมคิดว่าคุณอาจจะต้องลงเรียนใหม่เลยนะเนี่ย!” อาจารย์ผู้สอนยิ้มและพูดแซวเล็กน้อยขณะมองไปที่หวังเสียน

หวังเสียน ยิ้มแห้งๆ และไม่ได้พูดโต้ตอบอะไร

“เข้ามาเถอะ! ยังมีที่นั่งแถวแรก แล้วก็ตั้งใจเรียนอย่าทำเสียงดังด้วยล่ะ!” อาจารย์กล่าวขณะชี้ไปที่ที่นั่งว่างในแถวแรก หลังจากนั้นอาจารย์ผู้สอนก็ไม่ได้ซักถามอะไรเขาเพิ่มเติม

หวังเสียน ยิ้มพร้อมกับเดินไปนั่งที่แถวแรกตรงหน้าชั้นเรียน

โต๊ะของห้องเรียนทั้งหมดเรียงเป็นแถวสี่แถวและมีที่นั่งว่างอยู่แถวแรกของห้อง หวังเสียนเดินไปนั่งลง อย่างไรก็ตามเมื่อเขามองไปด้านข้างเขาก็ค่อนข้างจะตกใจ

เขาไม่รู้จักเพื่อนร่วมชั้นของเขาในแถวแรกเลย

มีเด็กผู้หญิงหน้าตาดีสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นฝาแฝดกันและชายหนุ่มใส่แว่นร่างผอมที่มีท่าทางสุภาพเรียบร้อย

หวังเสียน ขมวดคิ้วและพยายามนึกอยู่นานพอควรแต่เขาก็ยังไม่สามารถจดจำคนพวกนี้ได้อยู่ดี

เขาหันมองไปรอบ ๆ และต้องประหลาดใจที่พบกับใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยมากกว่าสิบคน

ในขณะที่หวังเสียนสังเกตเพื่อนร่วมชั้นเรียน พวกเขาก็สังเกตเห็นเขาด้วยเช่นกัน

ในปัจจุบัน หวังเสียน เป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ไม่เพียงแต่เขาถูกเลือกโดยเทพธิดาแห่งมหาวิทยาลัยทั้งสองคน แต่เขายังเป็นคนรวยจนน่ารังเกียจอีกด้วย

เขาเป็นเจ้าของร้านอาหารชั้นหนึ่งและซื้อรถหรูให้น้องสาวซึ่งมีมูลค่าประมาณ 3-4 ล้านหยวน นอกจากนี้เขายังมีความสามารถทางด้านการต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างน่ากลัวเลยทีเดียว

และเขายังติดอันดับหนุ่มผู้หล่อในฟอรัมของมหาวิทยาลัยอีกด้วย อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นนักศึกษาที่สะดุดตามากที่สุดในมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงในตอนนี้เลยก็ว่าได้

แม้แต่คนที่ หวังเสียน ไม่รู้จักก็มองมาที่เขาด้วยสายตาที่อยากรู้อยากเห็น

หวังเสียน สูงประมาณ 1.8 เมตรพร้อมกับการแต่งตัวที่ดูดี ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาและเขายังมีออร่าที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งหากมองดูแล้วจะให้ความรู้สึกที่สูงส่งและสง่างามมากเลยทีเดียว

และเขายังเป็นคนที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ตลอดเวลา เมื่อรวมการกับส่วนสูงและใบหน้าที่หล่อเหลาพร้อมกับออร่าอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาด้วยแล้ว จึงทำให้ดาราชายหลายๆ ยังไม่ดูดีและน่าดึงดูดใจมากเท่ากับเขา

ถ้าในตอนนี้ยังไม่ได้อยู่ในระหว่างการเรียนการสอนอาจมีนักศึกษาสาวหลายคนเดินเข้ามาพูดคุยกับเขาไปแล้วก็ได้

หวังเสียนมองและยิ้มให้กับฝาแฝดที่สวยงามที่นั่งอยู่ในแถวเดียวกับเขา ก่อนที่เขาจะหันมองไปที่อาจารย์ผู้สอน

เริ่มบทเรียนแล้วอาจารย์ผู้สอนก็บรรยายเกี่ยวกับความรู้ในบทเรียนตามปกติ ด้วยทักษะความจำและความเข้าใจในปัจจุบันของ หวังเสียน เขาสามารถตามความรู้และความเข้าใจในบทเรียนปัจจุบันได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่เขาพลิกหนังสือกลับไปดูเนื้อหาบทก่อนๆ เพียงเท่านั้น

ในตอนนี้หวังเสียน รู้แล้วว่านักศึกษาแปลกหน้าหลายๆคนที่เข้ามาเรียนห้องเดียวกับเขานั้นมาจากที่ไหน

พวกเขาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากมหาวิทยาลัยโมดู

สาขาวิชาวิศวกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศในมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงได้รับความสนใจเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศและในแต่ละปีจะสามารถดึงดูดนักศึกษาแลกเปลี่ยนจำนวนมาก ที่จะมาขอเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนในมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง *[บักหวัง มันเรียนเศรษฐศาสตร์และการค้าระหว่างประเทศ ไม่ใช่เหรอ สงสัยคนเขียนจะลืม]*

ในทำนองเดียวกันนักศึกษาบางคนจากมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ก็จะไปเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยโมดู ด้วยเช่นเดียวกัน

และในบางครั้งนักศึกษาแลกเปลี่ยนก็จะใช้เวลามากถึง 2 ภาคเรียนการศึกษาเลยทีเดียวหรือเท่ากับ 1 ปีการศึกษา

หลังจากนั้นประมาณ 1 ชั่วโมงก็มีเสียงสัญญาณเตือนหมดเวลาคลาสเรียน อาจารย์ผู้สอนเคาะโต๊ะขึ้นมาเบาๆแล้วพูดขึ้นมา

“โอเค! จบคลาสการเรียนการสอนสำหรับวันนี้!” อาจารย์ผู้สอนยิ้มให้กับนักศึกษาก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องเรียนไป

“เฒ่าหวัง ในที่สุดนายก็โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นจนได้ ฉันคิดว่านายตายไปแล้วเสียอีก!”

“หวังเสียน ยังดีที่นายรู้ว่ายังต้องมาเรียนแม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาของเรา ก็ยังไม่สามารถติดต่อนายได้เลย นายไปไหนมากันแน่เนี่ย!”

“ฉันว่านายควรนำของขวัญไปติดสินบนอาจารย์ที่ปรึกษาสักหน่อยก็จะดีนะ อย่างน้อยจะได้ผ่อนคลายอารมณ์โกรธของเขาลงไปได้บ้างเพราะนายโดดเรียนไปเป็นเดือนเชียวนะ!”

“ลูกพี่ใหญ่ นายจะพาพวกเราไปเลี้ยงอาหารที่ร้านอาหารชั้นหนึ่งเมื่อไหร่ดีล่ะลูกพี่?”

หวังเสียนถูกเพื่อนร่วมชั้นหลายคนเข้ามารุมล้อมเพื่อพูดคุยด้วยทันที หลังจากที่คลาสเรียนจบลง โดยเฉพาะหวังต้าไห่, จางเหวินและจางเฟิงเพื่อนสนิทของเขารีบเข้ามาก่อนคนอื่นๆในทันที

“อืม! ฉันยุ่งมากเลยในช่วง 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมา และไม่สามารถกลับมาเรียนได้จริงๆ!” หวังเสียน อธิบายกับเพื่อนๆของเขาด้วยรอยยิ้ม

เขาพูดต่ออีกว่า “รออีกไม่กี่วันฉันจะพาทุกคนไปเลี้ยงที่ร้านอาหารของฉันอย่างแน่นอน!”

“โอ้เย่! พวกเราคงต้องกอดต้นขาของนายไว้ให้แน่นๆเสียแล้ว หวังเสียน ตอนนี้นายนั้นมีต้นขาที่ใหญ่มากที่สุดในมหาวิทยาลัยของเราเลยทีเดียว!”

ฝาแฝดสาวสวยทั้งคู่กำลังมองไปที่กลุ่มของนักศึกษาที่รายล้อมหวังเสียน ด้วยความสับสน

“เฮ้!พวกนายหยุดโวยวายเสียงดังกันจะได้ไหม? มันน่ารำคาญมาก!” เสียงที่ไม่พอใจดังขึ้นมา กลุ่มนักศึกษาที่ส่งเสียงดังอยู่รอบๆตัวหวังเสียน ก็เงียบเสียงกันลงในทันที

” ฉันขอโทษที ฮัวเจ๋อหมิง!”

“พวกเราขอโทษ!”

เพื่อนร่วมชั้นต่างรีบขอโทษชายหนุ่มคนนั้นในทันที หวังเสียนจึงหันมองไปตามต้นเสียง

มีชายหนุ่มนั่งกันอยู่ที่นั่นสี่คน ทุกคนใส่เสื้อผ้าและนาฬิกาแบรนด์เนมราคาแพง

คนที่พูดคือชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงกลางเขานั้นค่อนข้างที่จะดูดี ลักษณะท่าทางของเขานั้นเป็นลูกคุณหนูเหมือนอย่างในละครทีวีเลยทีเดียว

“ต้าไห่, จางเหวิน, จางเฟิง พวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะ!” หวังเสียน พูดกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาทั้งสามคน ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไปพร้อมกัน

ชายหนุ่มทั้งสี่คนที่นั่งทางด้านหลังจ้องมองไปที่หวังเสียน ที่กำลังเดินออกไปนอกห้องเรียน ชายหนุ่มหนึ่งในสี่คนถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเขาขึ้นมาว่า “หมอนั่นคือใครอย่างนั้นเหรอ?”

” ฮันจุนหมิง เขาคือหวังเสียนเขาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดในมหาวิทยาลัย และในตอนนี้เขาได้ก่อตั้งธุรกิจเป็นของตัวเองจนเขานั้นร่ำรวยมากเลยทีเดียว อ้อใช่แล้วล่ะร้านอาหารที่นายพาเพื่อนในชั้นเรียนพาไปเลี้ยงเมื่อวันก่อนนั้นไง นั่นคือร้านอาหารของเขา และเขานั้นยังมีข่าวลือกับเทพธิดาประจำมหาวิทยาลัยทั้งสองคนอีกด้วย แม้แต่โค้ชประจำชมรมเทควันโดยังต้องเกรงใจและให้ความเคารพเขาเลย อาจจะเรียกได้ว่าเขานั้นเป็นชายหนุ่มที่เฟอร์เฟคคนนึงเลยทีเดียว!” หญิงสาวคนนั้นตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใส

“อืม!ชายหนุ่มที่เฟอร์เฟคงั้นเหรอ? ฮึฮึ!”

ฮันจุนหมิงหัวเราะและหันไปมองที่ฮัวเจ๋อหมิง

“เฮอะ! ก็แค่เด็กหน้าอ่อนคนนึงเท่านั่น!”

ฮัวเจ๋อหมิงตะคอกและแสดงท่าทีดูถูกขึ้นมาทันที

….

“มีหลายคนเลยทีเดียวที่ไม่ค่อยคุ้นหน้าในชั้นเรียนของเรา พวกเขานั้นเป็นเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนอย่างนั้นเหรอ?” หวังเสียน พูดกับ หวังต้าไห่ และกลุ่มเพื่อนของเขาเมื่อพวกเขานั้นเดินออกมาจากห้องเรียนแล้ว

“ใช่แล้ว พวกนั้นเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน พวกเขามีอิทธิพลค่อนข้างมากทีเดียว พวกเขาเป็นเด็กของตระกูลที่ร่ำรวยมาก และพวกเขายังพาพวกเราทั้งชั้นเรียนไปเลี้ยงอาหารที่ร้านอาหารชั้นหนึ่งของนายอีกด้วย ขนาดจ่ายเงิน 500,000 หยวนเป็นค่าอาหารได้อย่างสบายเลยทีเดียว และที่สำคัญชายหนุ่มคนที่ชื่อ ฮัวเจ๋อหมิง ยังสามารถเอาชนะ ซู่ชิงเฉิง กัปตันชมรมเทควันโดที่เคยมีเรื่องกับนายในครั้งก่อน [ตอนที่ 111-114] ได้โดยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ดังนั้นพวกเขาจึงค่อนข้างที่จะมีชื่อเสียงมากพอสมควร และพวกเขายังขับรถซุปเปอร์คาร์หรูราคาแพงกันทุกคนอีกด้วย!” จางเหวินตอบอย่างอิจฉา

“ฉันคิดว่านักเรียนแลกเปลี่ยนที่น่าทึ่งที่สุดคือผู้หญิงที่ชื่อ มู่หว่านหวัน นายอาจจะอยากรู้จักเธอก็ได้เธอนั้นสวยงามและน่าทึ่งพอๆกับ หลานชิงเยว่ และ กวนชูชิง เลยทีเดียว มีเด็กตระกูลร่ำรวยมากมายมากกว่า 10 คนเข้าไปสารภาพรักกับเธอตั้งแต่เธอเข้ามาที่นี่ใหม่ๆ ฉันได้ยินมาว่าสาเหตุหลักๆ ที่ชายหนุ่มทั้งสี่คนนั้นขอมาเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนที่นี่สาเหตุนั้นก็มาจากเธอเช่นเดียวกัน!” หวังต้าไห่ พูดต่อขึ้นมา

“อืมม!” หวังเสียน พยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม!” สองสาวฝาแฝดในห้องเรียนของพวกเราก็หน้าตาดีใช้ได้เหมือนกันนะ!”

“ฝาแฝดสาวสวยทั้งคู่นั้นเป็นเน็ตไอดอลที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก พวกเธอนั้นมีแฟนคลับบนโลกออนไลน์หลายหมื่นคนเลยทีเดียว บางทีฉันก็นึกสงสารพวกเธออยู่เหมือนกัน ถ้าตัวฉันนั้นไม่ได้มี ซู่เฉียน เป็นแฟนอยู่แล้ว ฉันอาจจะให้โอกาสพวกเธอบ้างสักเล็กน้อยก็ได้!” หวังต้าไห่ พูดโม้ออกมาอย่างหน้าตาเฉย

เขายังพูดต่ออีกว่า “เอ้อ! เฒ่าหวัง หลานชิงเยว่ นั้นกลับมาเรียนเหมือนเดิมแล้วล่ะ และฉันยังเห็นเธอไปไหนมาไหนกับ กวนชูชิง ตลอดเลยด้วย เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ อย่างนั้นเหรอเฒ่าหวัง?”

“เอ่อ!..ก็ไม่น่าจะมีอะไร พวกเธอคงเป็นเพื่อนที่สนิทกันมั้ง!” หวังเสียน ส่ายหัวเบาๆขณะที่พูดออกมา

ในตอนนี้ทั้ง หลานชิงเยว่และกวนชูชิง พวกเธอน่าจะมีข้อตกลงลับๆกันอยู่ และหากว่าตัวเขานั้นมีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาอีก เขาคงจะโดนแม่เสือสาวทั้งสองคนนี้เล่นงานจนปางตายอย่างแน่นอน

“ไปกันเถอะเฒ่าหวัง พวกเราค่อยกลับมาคุยกันต่อหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว!” หวังต้าไห่ พูดกับคนที่เหลือในขณะที่สัญญาณเตือนเข้าเรียนดังขึ้นมาอีกครั้ง

หวังเสียนพยักหน้าและทั้งสี่คนก็ตรงกลับไปที่ชั้นเรียน

“ห๊ะ?”

ที่นั่งปกติประจำของพวกเขานั้นโดยมากจะอยู่ที่ทางด้านหลัง แต่ในตอนนี้ที่นั่งของพวกเขาถูกนั่งโดยกลุ่มชายหนุ่มทั้งสี่คนที่เป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน

และที่นั่งทางด้านหลังที่ว่างอีกสี่ที่นั่งก็ยังถูกนั่งด้วยกลุ่มของฝาแฝดและนักศึกษาแลกเปลี่ยนคนอื่นๆด้วยเช่นเดียวกัน

“เฮ้เพื่อน! ที่นั่งตรงนี้นั้นเป็นของพวกเรา และหนังสือของพวกเราก็ยังวางอยู่บนโต๊ะอีกด้วย!” หวังต้าไห่พูดขึ้นมา ในขณะที่เขาขมวดคิ้ว จ้องมองไปยัง ฮัวเจ๋อหมิง, ฮันจุนหมิงและกลุ่มนักศึกษาแลกเปลี่ยนคนอื่นๆ

…….

จบบท