Invincible โลกอมตะ - ตอนที่ 190

ตอนที่ 190 รายงานตัวนักศึกษาใหม่

หวงเสี่ยวหลงหันหน้าไปมองคนที่เรียกเขา และเมื่อเขามองเห็น เขาก็ตกตะลึง “เฉินเฉิง!”

เฉินเฉิง…เฉินเฉิงจากสถาบันแสงดาราแห่งอาณาจักรลั่วถาง!

หลายปีก่อนเมื่อหวงเสี่ยวหลงเข้าเรียนในสถาบันแสงดารา เขาก็ได้พบกับเฉินเฉิงเมื่อตอนที่เขาได้เข้าไปในหุบเขามังกรเพลิงเพื่อฝึกฝนเป็นกลุ่มซึ่งนั่นเป็นเพราะเขาเป็นนักเรียนปี 1 ที่ได้รับชัยชนะ ปีนั้นนักเรียนที่เป็นผู้ได้รับชัยชนะจากทุกการประลองของสถาบันแสงดาราก็คือเฉินเฉิง!

เฉินเฉิงนั้นได้เป็นตัวแทนของสถาบันแสงดาราและอาณาจักรลั่วถางเพื่อไปเข้าร่วมการประลองเมืองจักรพรรดิ ในระหว่างการแข่งขันนั้น เขาได้ทะลวงเข้าสู่ระดับนักรบเหนือธรรมชาติเพราะโชคช่วย เลยทำให้เขาติด 100อันแรกได้สำเร็จ ดังนั้นเขาก็เลยกลายเป็นนักศึกษาแห่งสถาบันต้วนเริ่น

ความประสบสำเร็จของเฉินเฉิงก็คือการติด 100 อันดับแรกในช่วงกาสประลองเมืองจักรพรรดิและการกลาเยป็นักศึกษาแห่งสถาบันต้วนเริ่นนั้นทำให้เขากลายเป็นคนที่โด่งดังในอาณาจักรลั่วถาง

หวงเสี่ยวหลงไม่คาดคิดว่าเขาจะได้มาพบกับเฉินเฉิงในวันแรกของสถาบันแบบนี้ พอเห็นเฉินเฉิง หวงเสี่ยวหลงก็รู้สึกมีความสุขมาก เนื่องจากทั้งสองคนนั้นมาจากอาณาจักรลั่วถาง และเป็นนักเรียนของสถาบันแสงดาราเหมือนกัน  มันเลยทำให้พวกเขารู้สึกราวกับได้พบเพื่อนที่ห่างหายไปนาน

“เสี่ยวหลง เป็นเจ้าจริงๆด้วย!”เฉินเฉิงเดินมาแล้วยื่นมือออกไปแตะไหล่ของหวงเสี่ยวหลงในขณะที่เขาหัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้น ซึ่งเขาตื่นเต้นจนพุ่งเข้าไปกอดหวงเสี่ยวหลง

พอปล่อยหวงเสี่ยวหลง เฉินเฉิงก็ยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ตั้ง 8 ปีแล้วสินะที่เราได้พบกัน เจ้าหนู….ตอนนี้เจ้านี่สูงกว่าข้าซะอีก!”

แม้ว่าจะผ่านไป8 ตั้งแต่ที่พวกเขาได้พบกันและรูปลักษณ์ของหวงเสี่ยวหลงก็เปลี่ยนแปลงไปมาก แต่เฉินเฉิงก็ยังจำเขาได้อยู่ แน่นอนว่า เมื่อตอนที่เห็นหวงเสี่ยวหลง  เขาก็ยังไมมั่นใจ

แต่ตอนนี้มั่นใจได้แล้ว!

หวงเสี่ยวหลงก็ตอบออกไปพร้อมกับเอาหมัดชกไหล่เฉินเฉิงหยอกๆ “ร่างกายเจ้าก็กำยำขึ้นเหมือนกันแหละ!”

8 ปีผ่านไปเฉินเฉิงก็มีกล้ามมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก อย่างไรก็ตามในอดีต หวงเสี่ยวหลงนั้นเตี้ยกว่าเขาครึ่งหัว แต่ตอนนี้หวงเสี่ยหลงกลับสูงกว่าเฉินเฉิงไปครึ่งหัวแล้ว

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าชนะการประลองเมืองจักรพรรดิได้อันดับ 1?”เฉินเฉิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างชื่นชม “แม้แต่ เซี่ยพูถี นักรบเหนือธรรมชาติระดับ 2 ก็ยังแพ้เจ้า! บางทีตอนนี้ข้าคงไม่สามารถรับการโจมตีเจ้าได้เลย!”

แม้จะเข้าสถาบันต้วนเริ่นมาก่อนหวงเสี่ยวหลง 8 ปี เฉินเฉิงก็เป็นแค่เพียงนักรบเหนือธรรมชาติระดับต้นกลาง  จากความแข็งแกร่ง เฉินเฉิงนั้นอ่อนแอกว่าไป่โฉวที่ถูกหวงเสี่ยวหลงเขวี้ยงออกไปจากเวทีในหนึ่งกระบวนท่าในระหว่างงานประลองเมืองจักรพรรดิ

ดังนั้นเมื่อเฉินเฉิงกล่าวว่าเขาไม่สามารถรับหมัดของหวงเสี่ยวหลง เขาก็ไม่ได้พูดจาถ่อมตัวเลยสักนิด

หวงเสี่ยวหลงเฉินเฉิงได้พูดคุยกันและหัวข้อพูดคุยส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสถาบันแสงดารา

เรื่องที่เกี่ยวกับสถาบันนั้นเป็นความทรงจำที่พวกเขามีร่วมกัน

เมื่อพูดถึงสถาบันแสงดารา ดูเหมือนว่าการพูดคุยระหว่างพวกเขานั้นจะมีวันจบสิ้นเลย

“ข้าไม่ได้กลับไปเลยตั้ง 8 ปี  ข้าสงสัยในสถาบันแสงดารานั้นเปลี่ยนแปลงไปขนาดใหนกัน?” เฉินเฉิงก็เสียใจ “ข้าอยากกลับไปที่นั่นจริงๆ” ไม่ใช่แค่สถาบันเพียงเท่านั้น เขานั้นไม่ได้กลับไปพบกับตระกูลของตัวเองด้วยเหมือนกัน เขาเลยสงสัยว่าตระกูลของเขานั้นเป็นอย่างไรบ้าง

“ครั้งหน้าที่ข้ากลับไปอาณาจักรลั่วถาง งั้นเรากลับไปด้วยกัน”หวงเสี่ยวหลงก็พูดออกมา

“จริงหรอ?”เฉินเฉิงก็หัวเราะออกมา “เยี่ยม นี่คือคำสัญญาของพวกเรา” ต่อมาเขาก็ได้เปลี่ยนน้ำเสียง “วันนี้เจ้ามารายงานตัวกับสถาบันใช่มั้ย?  มาสิข้าจะพาเจ้าไปที่นั่น”

เพราะแบบนั้น เฉินเฉิงก็เลยนำทางหวงเสี่ยวหลงไปในพื้นที่รายงานตัวนักศึกษาใหม่

พอเดินข้ามลานของสถาบันไป เฉินเฉิงก็ชี้ไปที่ตึกนู้นนตึกนี้และแนะนำให้หวงเสี่ยวหลงในขณะที่พวกเขาเดินผ่าน

ไม่นานนักหลังจากที่ก่อตั้งจักรวรรดิต้วนเริ่น สถาบันต้วนเริ่นก็ได้ถูกก่อตั้งขึ้น  สถาบันแห่งนี้มีประวัติศาสตร์มากกว่าพันปีซึ่งดูดใด้จากอาคารสิ่งก่อสร้างที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

เมื่อพวกเขาเดินผ่านหอเกียรติยศของสถาบัน เฉินเฉิงก็ชี้ไปที่ รูปปั้นทั้ง 5 ที่อยู่ตรงกลางสถาบันและแนะนำให้รูปปั้นแต่ละอันให้หวงเสี่ยวหลงฟัง

รูปปั้นทั้ง 5 เป็นรูปปั้นของนักรบที่ตัดผ่านเข้าสู่ระดับเทวะหลังจากที่พวกเขาเรียนจบไปจากสถาบันต้วนเริ่น

เมื่อเฉินเฉิงมาอยู่ตรงรูปปั้นที่อยู่ตรงกลาง เขาก็แสดงออกมาอย่างคลั่งไคล้ “นี่คือนักศึกษาผู้เป็นตำนานอันโด่งดังที่สุดของสถาบันต้นวนเริ่น ผู้อาวุโสเซี่ยเค่อ!”

“ผู้อาวุโสเซี่ยเค่อได้ตัดผ่านเข้าสู่ระดับเทวะภายในระยะเวลา 300 ปี!”

หวงเสี่ยวหลงก็ตกใจเป็นอย่างมาก

ใช้เวลา 300 ปีตัดผ่านเข้าสู่ระดับเทวะ!

เฉินเฉิงก็สะกิดหวงเสี่ยวหลง “ตกใจใช่มั้ยหล่ะ?”พอพูดออกมาแบบนี้ เฉินเฉิงก็ลดเสียงลงแล้วกระซิบออกมา “ผู้อาวุโสเซี่ยเค่อเป็นบรรพบุรุษของตระกูลเซี่ย!”

บรรพบุรุษของตระกูลเซี่ย!

ดวงตาของหวงเสี่ยวหลงก็หมุนกลิ้งไปมาอย่างประหลาดใจ หมายความว่าเซี่ยเค่อคนนี้ก็คือบรรพบุรุษของเซี่ยพูถีงั้นหรอหรอกหรอ?

“ตามข่าวลือ ตระกูลเซี่ยถูกก่อตั้งขึ้นโดยผู้อาวุโสเซี่ยเค่อ” เฉินเฉิงก็พูดเพิ่มออกมาด้วยเสียงที่แทบจะไม่มีคนได้ยิน

หวงเสี่ยวหลงก็หรี่ตาลง  นี่มัน 800 ปีก่อนเลยนะ!

ตระกูลเซี่ยนี่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 800 ปีก่อนซึ่งมันเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันกลับเติบโตพอจะแข่งขันกลับตระกูลเหยาที่มีมรดกตกทอดมา 2 พันปีได้ ดูเหมือนว่าเซี่ยเค่อคนนี้จะเป็นคนที่ประมาทไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าหากว่ามีโอกาส หวงเสี่ยวหลงก็หวังว่าจะได้พบกับเวี่ยเค่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็เดินมาถึงพิ้นที่รายงานตัวของนักศึกษาใหม่

อาคารนี้เป็นสถานที่ที่นักศึกษาใหม่มารายงานตัวซึ่งมันก็เหมือนกลับอาคารอื่นๆ ที่มีบรรยากาศเก่าแก่ถูกปลดปล่อยออกมา ปัจจุบันสถานที่แห่งนี้ก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งตอนที่หวงเสี่ยวหลงและเฉินเฉิงเดินเข้ามาก็มีคนอยู่มากมายแล้ว นอกจากนักศึกษาใหม่ ก็มีนักศึกษาเก่าหลายคนรวมอยู่ด้วย หวงเสี่ยวหลงได้เงยหน้าขึ้นมอง 3 ตัวอักษรโบราณที่ถูกแขวนไว้เหนืออาคารนั่นคือ : ห้องโถงวายุแปรผัน

มีทางเดินหินมากมายที่นำไปสู่ห้องโถงวายุผันแปร

ในขณะที่พวกเขาก้าวเดินไป เฉินเฉิงก็อธิบายสถานที่อื่นที่นักศึกษาใหม่ไปรายงานตัว ซึ่งห้องโถงวายุผันแปรก็เป็นสถานที่นักศึกษามารับภารกิจและรางวัล

พอได้ฟังแค่นั้นหวงเสี่ยวหลงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมันนักศึกษาเก่าหลายคนเข้าออกห้องโถงนี่  ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมารับภารกิจหรือไม่ก็มารับรางวัล

ทั้งสองคนก็เข้าไปในห้องโถงหลังจากปีนขึ้นมาด้านบน

ประตูทางเข้ามันค่อนข้างจะใหญ่ ซึ่งมันกว้างประมาณ 20 จาง ในขณะที่พวกเขาก้าวเข้ามา ฉากที่งดงามก็ปรากฏขึ้นในสายตาพวกเขา  จากด้านนอกห้องโถงวายุผันแปรไม่ได้ดูใหญ่เลยสักนิดแต่เมื่อเข้ามาข้างในแล้ว ปรากฏว่าห้องโถงนี้ดูใหญ่และกว้างขวางมาก

แต่มันก็ยังอ่อนด้อยนักเมื่อเทียบกับลานต้วนเริ่นที่อยู่ตรงข้ามกับพระราชวังต้วนเริ่น  ซึ่งแทบไม่แตกต่างกันเลยสักนิด

พวกเขายังคงต้องเดินอีก 10 นาทีจากที่เดินเข้ามา ก่อนที่จะมาถึงสถานที่ที่ลงทะเบียนนักศึกษา

เมื่ออาจารย์ที่รับผิดชอบด้านการรายงานตัวได้ยินหวงเสี่ยวหลงบอกชื่อ อาจารย์คนนั้นก็แสดงท่าทางตกใจอย่างหวาดผวา “เจ้างั้นหรอคือหวงเสี่ยวหลง!”

ตอนนี้นามของหวงเสี่ยวหลงได้แพร่กระจายไปทั่วสถาบันต้วนเริ่น

อาจารย์และนักศึกษามากมายหลายหมื่นคน ไม่มีใครสักคนที่ไม่รู้จักเจ้าของจิตวิญญาณต่อสู้คู่ ––หวงเสี่ยวหลง!

“ใช่แล้ว”หวงเสี่ยวหลงก็พยักหน้า

หลังจากได้รับการยืนยันจากหวงเสี่ยวหลง อาจารย์คนนั้นก็ตรวจสอบรูปลักษณ์ของหวงเสี่ยวหลงตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ “งั้นเจ้าเองสินะหวงเสี่ยวหลง ดูเหมือนว่าสิ่งที่แม่หนูนั้นพูดถึงเจ้าจะถูกต้องสินะ”

“แม่หนู?”ในดวงตาของหวงเสี่ยวหลงมีร่องรอยความสับสนเกิดขึ้น

อาจารย์ของสถาบันคนนี้ก็หัวเราะออกมา “เธอคือลูกสาวข้าเอง เธอไปร่วมชมการประลองเมืองจักรพรรดิในปีนี้และเมื่อเธอกลับมาเธอพูดชมเจ้าไม่หยุดเลย แถมเธอยังบอกว่าเจ้าหน่ะเท่ห์มาก!”

เท่ห์มาก!

หวงเสี่ยวหลงก็อึ้งแล้วยิ้มออกมาอย่างบิดเบี้ยวแต่ทว่าเฉินเฉิงที่อยู่ข้างเขากลับหัวเราะออกมา

“นี่คือป้ายทองของสถาบันและชุดคลุม”อาจารย์คนนี้ก็เอาชุดและป้ายทองแล้วส่งให้หวงเสี่ยวหลง

หวงเสี่ยวหลงก็เอาพวกมันยัดลงแหวนเทพอสูรหลังจากรับมา

หลังจากนั้น อาจารย์คนนั้นก็อธิบายกฎระเบียบของสถาบันแล้วส่งหนังสือที่โคตรหน้าให้กับเขา นอกจากกฏระเบียบของสถาบันแล้ว นอกจากกฎระเบียบของสถาบันแล้ว อาณาจักรทั้งพันแห่งที่อยู่ภายใต้จักรวรรดิต้วนเริ่นก็ถูกเขียนและอธิบายใว้ในหนังสือเล่มนี้

จากบทสนทนา หวงเสี่ยวหลงก็ได้รู้จักชื่อของอาจารย์ที่ทำหน้าที่รับการรายงานตัวของนักเรียนใหม่  เขามีชื่อว่าหลินหยาง

เมื่อหวงเสี่ยวหลงและเฉินเฉิงก้าวออกมาจากห้องโถง นายน้อยไร้หัวใจก็บังเอิญเดินขึ้นบันใดหินมาพร้อมกับมีกลุ่มผู้คนมากมายติดตามอยู่ด้านหลังซึ่งรวมไปถึงหยางกังและปังหยู