Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่312 ฉันกําลังต่อสู้

ตอนที่ 312: ฉันกําลังต่อสู้

“นั่น… สมเหตุสมผลแล้ว องค์กรฮันเตอร์ไม่มีโครงสร้างพื้นฐานด้านข่าวกรองเกี่ยวกับแวเรียนที่เกิดใหม่ เนื่องจากส่วนใหญ่ใช้สําหรับดันเจี้ยน” ยาลิซ่ายืนยัน ในขณะที่เขาพยักหน้าสิ่งที่ลูซิเฟอร์พูดมีเหตุผล

“นั่นคือสิ่งที่พวกเขาให้ความสําคัญ พวกเขาได้รับข้อมูลทั้งหมดจาก APF เกี่ยวกับเรื่องดังก ล่าวเท่านั้น” เขากล่าวต่อ “แต่เราจะทําอย่างนั้นได้จริง ๆ กับพวกเราแค่ 2-3 คนหรือ? การป้องกันของพวกเขาก็ค่อนข้างแข็งแกร่งเช่นกัน” อิโซน่าถาม

“ไม่เป็นไร สิ่งที่เราต้องทําคือทําลายการป้องกันของพวกเขา หลังจากนั้นก็จะง่ายขึ้น พวกเขามีไม่มากเช่นกันฉันจะจัดการให้มากที่สุด” ลูซิเฟอร์ตอบ

“ก็ได้ มาทํากัน”

“คงจะดี เรามากําจัดพวกมันให้หมดกันเถอะ”

“ผมสนับสนุนเรื่องนี้เช่นกัน เนื่องจากเราเรามีน้ําหนักมากกว่า ทําต่อไป มันไม่ใช่ช่วงเวลาที่เลวร้าย”

วอร์ล็อคชั้นนําที่ละคนของแวเรียนท์เกิดใหม่ตกลงกัน

แม้แต่เคลเลียนก็พยักหน้าขณะพับแขน “ดีมาก ส่งผู้บาดเจ็บกลับไปรักษาตัวเนื่องจากพวก เขาจะไร้ประโยชน์ในการต่อสู้ครั้งต่อไปแม้ว่าเราจะพาพวกเขาไป และเตรียมตัวออกเดินทาง” ลูซิเฟอร์สั่ง ขณะที่เขายืนขึ้น

“เฮลิคอปเตอร์กําลังมา” ยาลิซ่าตอบโดยมองไปในระยะไกล ซึ่งเขาสามารถเห็นเฮลิคอปเตอร์หลายสิบล่าพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา

“ฉันมีคําถาม แคสเซียสอยู่ที่ไหน ฉันไม่ได้เจอเขานานแล้ว” ทริสตันถามขึ้นทันที

“ฉันอยู่ข้างหลังนาย” เสียงของแคสเซียสดังมาจากด้านหลัง เมื่อเขามาถึงเช่นกัน

เมื่อสงครามสิ้นสุดลงและพวกเขาประสบความสําเร็จ ไม่จําเป็นต้องใช้แผน B อีกต่อไป และเขาสามารถเข้าร่วมกับพวกของลูซิเฟอร์ได้

“นายไปอยู่ที่ไหนมา” ทริสตันถาม “ฉันไม่เห็นนายอยู่ตรงไหนเลย”

“ฉันก็สู้เหมือนกัน” แคสเซียสตอบ “แล้วฉันก็ไม่เห็นนายเหมือนกัน”

“แปลก ฉันไม่เห็นแม้แต่บาดแผลบนตัวนายเลย?” ทริสตันถามพลางหรี่ตาลง

“ทําไมถึงมี? ฉันเป็นนักดาบที่ดี ถ้าฉันสามารถบาดเจ็บได้ง่ายขนาดนั้น มันจะไม่น่าอายเหรอ?” แคสเซียสตอบกลับอย่างขบขัน

“ฉันก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน! ฉันแค่ฟุ้งซ่าน” ทริสตันปล่อยตัว กลอกตาขณะที่เขาเขินอาย

แคสเซียสไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยในขณะเดียวกันทริสตันก็สูญเสียแขนไปแล้ว

แต่เขาก็รู้ว่าการต่อสู้ของเขานั้นยากที่สุด เขากําลังต่อสู้กับหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดใน APF นั่นคือจักรพรรดิลอบสังหารเขายังคงสามารถระมัดระวังที่จะป้องกันได้ดังนั้นเขาจึงยังคงอาย

เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนพื้น ผู้บาดเจ็บถูกย้ายภายในเฮลิคอปเตอร์

“ทริสตัน นายเข้าไปข้างในด้วย” เคลเลียนบอกทริสตัน

แม้ว่าทริสตันต้องการเข้าร่วมกับพวกเขาในสนามรบถัดไปด้วย แต่เขาทําไม่ได้ เขารู้ว่าเขาจําเป็นต้องอยู่ในฐานทัพเพื่อยึดมืออย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องสูญเสียมันไปตลอดกาล

เขายังเข้าไปในเฮลิคอปเตอร์ลําหนึ่งด้วย เมื่อทุกคนอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ เคลเลียนก็ส่งสัญญาณให้ออกเดินทาง เฮลิคอปเตอร์เริ่มลอยขึ้นไปในอากาศเมื่อพวกเขาจากไปในที่สุดก็หายไปในระยะไกล

ในเฮลิคอปเตอร์ล่าอื่น ลูซิเฟอร์และคนอื่นๆ เข้ามา พวกเขาคือคนที่จะโจมตีสํานักงานใหญ่ของ APF ซึ่งเป็นที่รู้จักในนามป้อมปราการอลเซียก็เข้าร่วมกับพวกเขาเช่นกัน

แม้ว่าลูซิเฟอร์ต้องการซักถามวารันท์ก่อน แต่เขารู้ว่าเขาต้องเล่นด้วยกันสักพัก

เขาไม่สามารถกลับไปที่บังเกอร์ได้โดยไม่มีใครรู้ เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้แล้ว แต่เขาก็วางแผนไว้สําหรับสิ่งนั้นด้วย

เมื่อเฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไป เคลเลียนก็ถามลูซิเฟอร์ว่า “วารันท์ฆ่าไรอาได้อย่างไร”

ลูซิเฟอร์ดูเหมือนจะคาดหวังคําถามนี้ เขารู้ว่าจะต้องถูกถามเพราะว่าร่างของไรอาไม่อยู่

แต่เขาไม่สามารถทิ้งร่างของไรอาไว้ที่นั่นได้เช่นกัน เพราะนั่นจะทําให้พวกเขารู้ว่านั่นเป็นฝีมือของลูซิเฟอร์

“วารันท์สามารถใช้ความสามารถของคนอื่นได้ ดูเหมือนว่าความสามารถดังกล่าวทําให้ฉันประหลาดใจเช่นเดียวกับความสามารถของไรอาก่อนที่เราจะรู้ เขามีคอของไรอาอยู่ในกํามือของเขา” ลูซิเฟอร์เริ่มอธิบาย

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่ดูเหมือนว่าเขาถูกดูดเข้าไปในหลุมดํา ร่างของเขาหายไป” เขาพูดต่อ

เขากําลังเล่าเรื่องที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว หลังจากที่เห็นว่าวารันท์เปลี่ยนความสามารถของเขาในสนามอย่างไร “ฉันเดาได้แล้วว่าทําไมทุกคนถึงบอกว่าอย่าให้วารันท์สัมผัสตัวเราได้”

“แปลก ฉันไม่รู้ว่าวารันท์มีความสามารถนี้ด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะเก็บความลับนั้นไว้ครู่หนึ่ง” เคลเลียนกล่าวพยักหน้าเข้าใจนั่นเป็นคําถามเดียวที่เขามี และคําตอบก็ดูเหมือนจะถูกต้อง

เฮลิคอปเตอร์ยังคงเดินหน้าต่อไป และหลังจากมันออกจากเมือง ลูซิเฟอร์ลุกขึ้นยืน เขาเริ่มตรวจกระเป๋าเหมือนพยายามหาอะไรบางอย่าง “มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” เคลเลียนถาม

“ฉันคิดว่าฉันลืมบางอย่างไว้ข้างหลัง” ลูซิเฟอร์กล่าว “ฉันทิ้งไว้ในเมือง”

“เราควรกลับไปไหม? มันสําคัญจริงๆ เหรอ?” เคลเลียนถาม สงสัยว่ามันคืออะไร

“มันเป็นมรดกตกทอดส่วนบุคคล ฉันทิ้งมันไปไม่ได้แล้ว” ลูซิเฟอร์ตอบ “กลับกันเถอะ”

“เดี๋ยวก่อน ฉันคิดว่ามันไม่ดีสําหรับเราทุกคนที่จะกลับไป นายบินได้ใช่ไหม ทําไมนายไม่กลับไปหาสิ่งนั้นแล้วกลับมา? จะช่วยประหยัดเวลาได้มาก เรารอนายในเมืองต่อไปได้ไหม”แคสเซียสเสนอตามแผน ใช่แล้ว พวกเจ้ารอข้าอยู่ในเมืองและกินให้อิ่มหาอาหารใส่กล่องให้ฉันด้วย ทันทีที่ฉันกลับมาเราจะออกเดินทางลูซิเฟอร์พยักหน้า

โดยไม่ให้โอกาสเคลเลียนได้พูด เขาเปิดประตูเฮลิคอปเตอร์และกระโดดออกไปข้างนอกเคลเลียนก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเขาอาจจะสงสัยว่าตอนแรกลูซิเฟอร์ต้องการให้พวกเขาทั้ง หมดไปกับเขาเอง จนกระทั้งเจอคําแนะนําของแคสเซียสเขาก็ยอมอย่างง่ายดายเชียวหรือ

หนึ่งในแวเรียนท์ปิดประตูของเฮลิคอปเตอร์ หลังจากเหลือบมองลูซิเฟอร์ ซึ่งกําลังบินหนีจากพวกเขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลูซิเฟอร์หันกลับมาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามเขาอยู่ ไม่มีเลย เขาลงจอดในเมืองเคนซิงตันที่ไร้ชีวิตซึ่งไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกต่อไปขณะที่เขาก้าวไปยังบังเกอร์พร้อมที่จะไป คําตอบของเขา เขาป้อนรหัสลับตรงทางเข้าบังเกอร์ ซึ่งมองไม่เห็นจากด้านบนเพราะทําให้ดูเหมือนหินจากด้านบน เมื่อประตูเปิดออกลูซิเฟอร์ก็ก้าวเข้าไปเห็นไอย์นั่งอยู่ด้านหลัง

มือของเธอถูกใส่กุญแจมือ และถูกมัดจากเสาด้วย วารันท์ยังคงนอนอยู่บนโต๊ะที่ลูซิเฟอร์ทิ้ง เขาไว้มีเลือดทุกที่ที่เป็นของวารันท์..