Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่297 จะตายกันทั้งคู่

ตอนที่ 297 จะตายกันทั้งคู่

ดาบของแคสเซียสมีเครื่องหมายสีแดงเลือดสว่างวาบอยู่บนมัน ทริสตันขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฉันรู้สึกได้ถึงพลังจากการโจมตีนั้นแม้ในขณะที่ยืนอยู่ที่นี่ น่าทึ่ง!” ทริสตันพูดพร้อมหัวเราะแทนที่จะดูกลัวหรือตกตะลึงเขาดูตื่นเต้นราวกับว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่จับด้ามคาทานะของเขา

ไรอาสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของทริสตัน และตระหนักว่าเขากําลังจะทําอะไร

“เด็กสองคนนี้ลืมไปจริง ๆ ว่านี่เป็นเพียงการซ้อมรบ ในขณะที่แคสเซียสก่าลังใช้รูปแบบการฟันดาบก่อนหน้านี้ของเขาออกมาเช่นกันทั้งคู่จะตายถ้าโจมตีกันต่อไป”เวก้าแสดงความคิดเห็นพลางขมวดคิ้ว

“ถูกต้อง ถึงเวลาหยุดมันได้แล้ว” ไรอาพูดอย่างใจเย็นขณะที่เขาค่อยๆ ยกมือไปทางเด็ก 2คน

เมื่อมือของเขาถูกยกขึ้นอย่างช้าๆ พื้นดินก็เริ่มแยกจากกัน ทริสตันและแคสเซียสสัมผัสได้ถึงพื้นดินสันสะเทือนและแตกแยกแต่มันไม่ได้ทําให้พวกเขาแยกจากกันพวกเขาพร้อมที่จะโจมตี

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะโจมตีได้ พวกเขาหยุด เมื่อเห็นกิ่งไม้หลายสิบกิ่งโผล่ออกมาจากพื้นดินทําให้เกิดกําแพงกั้นระหว่างทั้งสอง

ทริสตันหยุดเมื่อสังเกตเห็นกําแพง เขาหันไปมองไปทางหลังคาที่ไรอายืนอยู่ตระหนักว่ามันเป็นพลังของใคร

ไรอาใช้ความสามารถอื่นของเขา ซึ่งลูซิเฟอร์ไม่เคยเห็นมาก่อน หลายคนในแวเรียนท์เกิดใหม่รู้เรื่องนี้ดีเขาเป็นวอร์ล็อคที่สามารถควบคุมพืชได้เหมือนกับที่ลูซิเฟอร์สามารถควบคุมสายฟ้าได้

เมื่อเห็นความสามารถใหม่ของไรอา ลูซิเฟอร์ก็ประหลาดใจ ดูเหมือนว่านี่เป็นความสามารถระยะไกลแคสเซียสยังมองไปทางคนอื่นๆบนหลังคาเช่นกัน

ไรอากระโดดลงจากหลังคา ขึ้นไปบนกิ่งไม้ต้นหนึ่ง ทําให้แน่ใจว่าทั้งสองคนจะได้เห็นเขา

“เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว การต่อสู้จบลงแล้ว คุณ 2 คนหยุดได้แล้ว มันเป็นเพียงการซ้อมรบไม่ใช่การต่อสู้จนตาย ไม่จําเป็นต้องเผาสะพาน”เขาประกาศ

ลูซิเฟอร์ยังบินลงมาที่อาคาร ลงจอดใกล้กับแคสเซียส ดาบของแคสเซียส ยังคงส่องแสงเจิดจ้าแต่มันก็เริ่มหรี่ลงเมื่อเขาหยุดใช้ความสามารถของเขา

“ฉันขอโทษ ฉันหมกมุ่นอยู่กับการต่อสู้มากเกินไป” แคสเซียสพูดขณะที่เขาลดดาบลงทริสตันไม่ยอมรับมันเหมือนแคสเซียส

“ไม่เอาน่า! ในเมื่อเรื่องมันพึ่งเริ่มตื่นเต้น!” เขาบ่นด้วยใบหน้าที่เหมือนร้องไห้

“วันนี้ตื่นเต้นมากพอแล้ว” ไรอาแสดงความคิดเห็น กิ่งก้านของต้นไม้เริ่มร่วงหล่นก่อนจะจมลงไปในดิน

ลูซิเฟอร์สามารถเห็นทริสตันได้แล้ว มีเงาปรากฏขึ้นใกล้ ๆ ซึ่งเคลเลียนออกมาพร้อมๆกับที่ยาลิซ่าก็ปรากฏตัวขึ้นใกล้พวกเขาด้วย

คนเดียวที่หายไปคืออลิเซีย ลูซิเฟอร์เหลือบมองไปทางอาคาร สงสัยว่าอลิเซียอ่อนแอเกินกว่าจะกระโดดลงมาหรือไม่มันแปลกแต่เขาคิดว่าเธอเป็นวอร์ล็อคที่แข็งแกร่งตามที่เขาได้ยินจากเคลเลียน

เมื่อเขามองไปทางอลิเซียโดยหวังว่าจะเห็นเธอยืนอยู่บนหลังคาเขาก็พบกับความประหลาดใจอีกครั้งเขาเห็นเธอเดินอยู่ในอากาศ

อลิเซียเดินขึ้นไปในอากาศ ขณะที่เธอก้าวเข้ามาหาพวกเขา

ความประหลาดใจของเขาเกิดขึ้นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ในขณะที่เขาหันความสนใจกลับมาที่ไรอา

“เราไม่ต้องการให้พวกคุณบาดเจ็บเพราะเรายังต้องไปทําสงคราม คุณทั้งคู่จะเป็นกุญแจสําคัญในการแสวงหาชัยชนะของเรา ดังนั้นจงรักษาความมุ่งมั่นและความหิวโหยสําหรับวันพรุ่งนี้เมื่อพวกนั้นมา”ไรอาบอกกับทริสตัน

“ดี!” ทริสตันพูดด้วยท่าทางไม่พอใจ เขาดึงมือออกจากด้ามดาบ ขณะที่ลดระดับลงเช่นกัน

“ดีแล้ว” ไรอาพยักหน้า

“ดังนั้นจึงไม่มีผู้ชนะงั้นหรอ ห้ะ ฉันเดาว่าการเดิมพันนั้นเสมอกัน” อลิเซียให้ความเห็นขณะที่เธอลงจอดต่อหน้าลูซิเฟอร์

“ใครบอกแบบนั้น” ลูซิเฟอร์ถามอย่างขบขัน “ก่อนที่การต่อสู้จะหยุดลงแคสเซียสพยายามดึงทริสตันลงมาที่พื้นแล้ว ดังนั้นในทางเทคนิคแล้วเขาเป็นผู้น่านั่นก็หมายความว่าฉันชนะ”

“ฉันพูดถูกใช่ไหม” เขาถามเคลเลียน

“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น ไม่ว่าในกรณีใด มันไม่ใช่การต่อสู้เพื่อความตาย ดังนั้นการทําให้คู่ต่อสู้ล้มลงก็ถือว่าชนะแล้ว”เคลเลียนยืนยันพร้อมพยักหน้า

“คุณกําลังพูดอะไร นั่นมันเสมอชัดๆ!” อลิเซียประท้วง

“ไม่จริง การต่อสู้ควรจะหยุดไปก่อนหน้านี้แล้ว มันถูกยกเลิกเมื่อทั้งสองฝ่ายพยายามที่จะจัดการกับการสังหาร หากเราน่าส่วนนั้นออก ในการซ้อมรบฉันคิดว่าเป็นชัยชนะของแคสเซียส”เคลเลียนยืนยัน

“คุณรู้ว่ามันหมายความว่าอะไรใช่ไหม” ลูซิเฟอร์ถามอลิเซียอย่างขบขัน

“ได้! ฉันจะยอมรับความพ่ายแพ้ของฉัน ฉันแพ้ นายอยากให้ฉันท่าอะไร?” เธอถามลูซิเฟอร์

“อืม เป็นคําถามที่น่าสนใจ ฉันต้องการให้เธอทําอะไร ฉันจะบอกเธอทีหลัง เมื่อฉันคิดเกี่ยวกับมันถึงเวลานั้นเธอเตรียมตัวได้เลย” ลูซิเฟอร์พูดอย่างใจเย็นขณะที่เขาวางมือขวาไว้ในกระเป๋าของเขา

“เรากลับกันเลยไหม” เขาถามคนอื่นๆ
“ใช่ เราควรจะทําแบบนั้น เราเล่นกันมามากพอแล้ว” ไรอาเห็นด้วย ขณะที่เขาเริ่มเดินไปที่คฤหาสน์

ลูซิเฟอร์และคนอื่นๆ ก็เดินไปทางเดียวกัน พวกเขาไม่ได้นํารถมาที่นี่เพื่อเดินทาง

อลิเซียเดินไปข้างหลังลูซิเฟอร์ มองที่หลังของเขา พลางสงสัยว่าเขาอาจต้องการให้เธอทําอะไรนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเสียเปรียบเพราะเธอเป็นหนี้คําขอของลูซิเฟอร์

“ฉันหวังว่าเขาจะไม่ขอให้ฉันทําอะไรยากๆ เธอคิด พลางขมวดคิ้ว เธอไม่รู้ว่าเขามีแผนที่แตกต่างกันสําหรับเธอเมื่อสงครามมาถึง นั่นคือตอนที่เขาเก็บค่าขอนี้ไว้

ขณะที่ลูซิเฟอร์เดินเคียงข้างแคสเซียส เขาก็เข้ามากระซิบบางอย่างที่หูของแคสเซียสบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องราวที่เขาสร้างขึ้นเกี่ยวกับวิธีที่เขาเรียนรู้การก่อตัวของดาบเขายังบอกให้แคสเซียสยึดติดกับมัน

แคสเซียสพยักหน้าอย่างสงบและไม่พูดอะไรอีก

ในไม่ช้า ทริสตันก็เข้าหาแคสเซียสด้วย “นายเก่งมาก” เขาชมแคสเซียส

“ขอบคุณ ฉันคิดว่าคุณก็เก่งเหมือนกัน ทุกวันนี้หายากที่จะพบนักดาบดีๆ” แคสเซียสตอบ

“ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันตื่นเต้นมากที่รู้ว่านายเป็นนักดาบ นอกจากนาย นักดาบที่มีความสามารถเพียงคนเดียวที่ฉันพบคือเขา” ทริสตันพยักหน้าขณะที่เขาเหลือบมองไรอา

“เขาเป็นนักดาบด้วยเหรอ?” แคสเซียส ถามอย่างแปลกใจ “ฉันไม่เคยเห็นเขาถือดาบ”

แม้แต่ลูซิเฟอร์ยังได้ยินการสนทนาของพวกเขา ได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับไรอามากขึ้น

“สําหรับทริสตันที่จะเรียกเขาว่านักดาบได้นั้น มันชัดเจนว่าเขาไม่ควรอ่อนแอในด้านนั้นเช่นกันทริสตันดูไม่เหมือนคนที่ยอมรับใครซักคนว่าเป็นนักดาบเว้นแต่บุคคลนั้นสมควรได้รับมันคุณเก็บความลับอะไรไว้อีก?”เขาคิดพลางขมวดคิ้ว..