Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 317 สํานักงานใหญ่ APE

ตอนที่ 317: สํานักงานใหญ่ APE

“ฉันแค่ไม่ต้องการให้นายเริ่มทําลายสิ่งต่างๆ ถ้ามีอะไรผิดพลาด การแสดงของนายจึงเป็นสิ่งสําคัญ” ไอย์กล่าว

“การแสดงของฉัน? ฉันเรียนรู้จากสิ่งที่ดีที่สุด เธอไม่ต้องกังวลกับมัน” ลูซิเฟอร์พูดขณะเดินกลับไปที่ที่นั่ง “แค่มุ่งความสนใจไปที่งานของเธอ เธอจะมีเวลา 30 นาที ก่อนที่ฉันจะเริ่มจัดการสิ่งต่าง ๆ ด้วยมือของฉันเอง”

เขานอนบนที่นั่งและหลับตา ในขณะที่หายใจช้าลง

ระยะห่างระหว่างเฮลิคอปเตอร์ของแวเรียนท์เกิดใหม่และฐาน APP ลดลงทุกวินาที

ในไม่ช้าเฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดบนหลังคาสํานักงานใหญ่ ซึ่งล้อมรอบด้วยสมาชิก APF จากหน่วยป้องกัน

แม้ว่าพวกเขาจะอนุญาตให้ไอย์ลงจอด แต่พวกเขาก็ไม่ผ่อนคลาย พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ควรจะเป็น

ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก ไอย์ก้าวออกจากเฮลิคอปเตอร์ซึ่งอุ้มลูซิเฟอร์ไว้ในอ้อมแขนของเธอราวกับว่าเขาเป็นเจ้าชายที่หลับใหล เมื่อเธอออกจากเฮลิคอปเตอร์สมาชิก APF ก็เดินไปที่เฮลิคอปเตอร์เพื่อตรวจภายในและจับกุมนักบินซึ่งเป็นสมาชิกกลุ่มกบฏ

ยามทุกคนทักทายไอย์และแสดงความยินดีกับการที่เธอกลับมาได้สําเร็จ “นี่ลูซิเฟอร์เหรอ เด็กชายที่หายตัวไปเมื่อ 8 ปีก่อน?” ยามถามเธอ

“ใช่ เขาเป็นลูซิเฟอร์คนเดียวกัน ฉันวางยาเขา ดังนั้นเขาไม่ควรตื่นก่อนพรุ่งนี้” ไอย์ตอบ

“กัปตันวารันท์อยู่ที่ไหนเราคิดว่าเขาไปช่วยเธอแล้ว” ชายคนนั้นถามอีกครั้ง

“ไม่รู้ ระหว่างทางฉันไม่ได้เจอเขา บางทีฉันอาจจะออกไปก่อนเขาจะไปถึงก็ได้ ยังไงก็เถอะ ขอเข้าไปข้างในก่อน หลังจากนั้นฉันจะลองติดต่อวารันท์เพื่อบอกเขาว่าฉันกลับมาแล้ว” “ไอย์กล่าว ขณะที่เธอวางนิ้วโป้งบนเซ็นเซอร์ลายนิ้วมือ

หลังจากสแกนภาพพิมพ์ของเธอแล้ว ทางเข้าลิฟต์ก็เปิดออก

ยาม 2-3 คนก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับเธอด้วย ลิฟต์ไปที่ชั้นล่างซึ่งเป็นที่เก็บนักโทษของ APF ที่แข็งแกร่งที่สุดไอย์หยุดอยู่หน้าห้องขังแห่งหนึ่ง เธอเปิดประตูก่อนจะก้าวเข้าไป

เธอวางร่างของลูซิเฟอร์ที่ไม่ขยับเขยื้อนเข้าไปในห้องขัง ก่อนที่เธอจะจากไป และล็อกประตูอีกครั้ง

หลังจากที่ทุกคนจากไป ลูซิเฟอร์ก็ลืมตาขึ้น เขามองไปรอบ ๆ ห้องขังเพื่อสังเกตว่าไม่มีกล้องในห้องขังนี้ ไม่มีพัดลมหรือเครื่องใช้ไฟฟ้าที่นี่

ส่วนผนังนั้นเสริมแรงเพื่อรองรับแรงกระแทกที่หนักที่สุด นอกจากเตียงและห้องส้วมแล้ว ในห้องขังนี้ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว “นี่คือที่ที่พวกเขากักขังนักโทษ ฉันคิดว่าวันนี้เป็นวันโชคดีของพวกเขา พวกเขาจะได้รับอิสรภาพในวันนี้” เขาพึมพําขณะยืนขึ้น

ประตเป็นโลหะทั้งหมด ดูเหมือนทํามาจากวัสดุล้ําค่า ประตูไม่มีช่องว่าง ดังนั้นไม่มีใครสามารถมองเห็นภายในได้เช่นเดียวกับที่เขามองไม่เห็นภายนอก

เขายืนขึ้นและเหยียดแขน ขณะเดินไปที่ประตูโลหะของห้องขัง

เขาถอดถุงมือออก แตะเบา ๆ ที่ประตูเพื่อทดสอบว่าพวกมันสามารถต้านทานการผุพังได้หรือไม่ เขาบอกให้ไอย์ยังเขาไว้ในห้องขังที่ไม่ได้สร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ แม้ว่าเขาจะได้รับการยืนยันจากเวราซิตี้ว่าไอย์กาลังจะทําตามที่เขาขอ แต่เขาก็ยังตัดสินใจทดสอบเพื่อให้แน่ใจ

นิ้วของเขาเล็มผ่านโลหะ ซึ่งเริ่มสลายไปอย่างช้าๆ ในไม่ช้าเขาก็ถอดมือออกในขณะที่เขาทําให้แน่ใจว่าสถานที่แห่งนี้ไม่สามารถต้านทานเขาได้ เขาสามารถก้าวออกจากที่นี่ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

หลังจากแน่ใจแล้ว เขาก็เดินกลับไปที่เตียงและนั่งลงในขณะที่รอ…รอเวลาที่การป้องกันของฐานกําาลังจะหมดลงไอย์กําลังเดินอยู่ในฐานพร้อมกับทหาร

เธอถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล เนื่องจากเป็นมาตรการ เธอจําเป็นต้องได้รับการทดสอบเพื่อดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่

“ทําไมวันนี้ฐานว่างเปล่าจัง ดูเหมือนไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย?” ไอย์ถามขึ้น

“นั่นเป็นเพราะว่ากัปตันวารันท์พาสมาชิกเกือบทั้งหมดไปกับเขา มีเพียงทหารขั้นต่ําเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เพื่อจัดการกับการทํางานของฐาน” ผู้คุมตอบ

“วารันท์ออกไปเมื่อไหร่” เธอถามผู้คุม

“เขาไปเมื่อไม่กี่วันก่อน” พวกยามตอบ

“พวกนายลองติดต่อเขาหรือยัง” ไอย์ถามด้วยความสงสัย

“เรายังไม่ได้ทํา” พวกทหารตอบ

“ฉันจะติดต่อเขาไปที่สํานักงานของฉันกันเถอะ” ไอย์พูดเพื่อเปลี่ยนทิศทางของเธอ เธอเข้าไปในสํานักงานและหยิบโทรศัพท์สํารองขึ้นมาก่อนจะออกมา

หลังจากออกมา เธอโทรไปที่หมายเลข ในขณะที่เธอเริ่มเดินไปที่สถานพยาบาลอีกครั้ง “วารันท์? ฉันกลับมาที่ฐานแล้ว นายอยู่ที่ไหน” เธอพูดเหมือนถูกรับสาย

“อะไรนะ นายไม่ใช่วารันท์ นายเป็นใคร” เธอถามพลางตะโกนเธอดูตกตะลึงจริงๆ

มันเป็นทั้งหมดสําหรับการแสดงแม้ว่า เธอเพียงต้องการแสดงให้สมาชิก APF อยู่ข้างหลังเธอไม่ว่าในกรณีใด เธอรู้เสมอว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอวางโทรศัพท์ลงช้าๆ มันตกลงไปที่พื้นและตกลงมาจากมือของเธอ

“เกิดอะไรขึ้น?” พวกทหารถามด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไรอา วารันท์ตายแล้ว คนของเราทั้งหมดถูกสังหาร และตอนนี้แวเรียนท์เกิดใหม่กําลังรุกคืบเข้ามาที่นี่เพื่อทําลายฐานของเรา” ไอย์กล่าวขณะที่ใบหน้าของเธอดูตกใจ

“เราไม่มีเวลาให้เสียเปล่า! เราจําเป็นต้องเพิ่มการป้องกันของสํานักงานใหญ่! พวกนายทุกคนไปรับคนเข้าประจําตําแหน่ง!”

“ฉันจะโทรหาองค์กรฮันเตอร์เพื่อขอความช่วยเหลือ เรากําลังเผชิญกับอันตรายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! เจค นายมากับฉัน!” เธอพูดขณะที่เธอเริ่มวิ่งไปทางหนึ่งหลังจากหยิบโทรศัพท์นมา

เธอโทรไปเบอร์อื่น ทําให้ดูเหมือนเธอโทรหาองค์กรฮันเตอร์ แต่มันเป็นแค่การแสดงของเธอเท่านั้น ในการโทรศัพท์ เธอแจ้งอีกฝ่ายว่าเกิดอะไรขึ้นกับ APF และพวกเขาต้องการความช่วยเหลือ พูดเสร็จเธอก็เก็บโทรศัพท์คืน

“พวกเขาพูดอะไรบ้าง?” เจคถาม

“พวกเขาบอกว่าจะส่งทีมมาที่นี่ ส่วนเซส เขาจะมาช่วยเราเป็นการส่วนตัว แต่มันต้องใช้เวลาเราต้องอดทนไว้จนถึงตอนนั้น เราจําเป็นต้องปรับเปลี่ยนแนวรับของเรา การป้องกันและระบบของเราจะถูกเปิดใช้งานเพื่อชะลอพวกกบฏ!” ไอย์กล่าวขณะที่เธอยังคงวิ่งต่อไป ในไม่ช้าเธอกับเจคก็หยุดอยู่หน้าห้องป้องกัน

แวเรียนท์ที่เชื่อถือได้ 2-3 คนของวารันท์คอยคุ้มกันอยู่ที่นั่น

“กัปตัน ไอย์ คุณมาที่นี่ไม่ได้ มีเพียงกัปตันวารันท์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป!” ยามแจ้งเธอ

“วารันท์ ตายแล้ว! นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมาที่นี่! ฐานทั้งหมดตกอยู่ในอันตรายสมาชิกของเราทุกคนตายแล้ว และแวเรียนท์เกิดใหม่ก็มาถึงแล้ว!” ไอย์บอกพวกเขา..