Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 306 การต่อสู้ที่อันตราย

ตอนที่ 306: การต่อสู้ที่อันตราย

การต่อสู้ระหว่างเก็นซี่และทริสตันยังคงโหมกระหน่รุนแรงขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป

เก็นซี่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังทริสตันที่กําลังถือมีดลวงตาในมือของเขาในขณะที่เขาฟันออกไปอย่างวุ่นวาย ท่าให้ทริสตันมีบาดแผลมากมาย

ทริสตันคํารามโดยใช้นิ้วโป้งซ้ายสะบัดคาทานะ พลางดึงปลอกออกด้วยหนึ่งนิ้ว ก่อนจะใช้มือขวาหุ้มกลับ

แต่ในทันใด พายุที่รุนแรงได้พัดขึ้น ในพื้นที่ขณะที่พายุทอร์นาโดก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา และเต็มไปด้วยแสงจากดาบ

พายุทอร์นาโดพุ่งเข้าใส่เก็นซี่ทําให้เขาลอยกลับ แต่เก็นซี่ไม่ได้รับอันตรายใดๆ เนื่องจากมีบางสิ่งที่ไร้รูปร่างปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา คล้ายกับใบมีดที่หมุนรอบตัวเขา ขณะที่พวกมันป้องกันการโจมตี เก็นซี่ล้มลงกับพื้นและถูกลากไปในระยะหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมกริชและส่งมันลงไปที่พื้นและหยุดในที่สุด

เขาเงยศีรษะและมองไปข้างหลัง สังเกตว่าเขาอยู่ห่างจากบึงพิษเพียงไม่กี่นิ้ว “นั่นมันอันตรายนะ” เขาขมวดคิ้ว แล้วมองไปในทิศทางของทริสตัน ขณะที่เขาสังเกตเห็นพายุทอร์นาโดกําลังก่อตัวขึ้น

ร่างของทริสตันที่ซ่อนตัวอยู่ในพายุทอร์นาโดแห่งสายลมนั้นเคลื่อนไหวราวกับคนบ้า ในขณะที่เขาจับฝักดาบและดึงปลอกดาบออกหลายครั้งเพื่อเสริมกําลังพายุทอร์นาโดรอบๆ ตัวเขา

พายุทอร์นาโดเริ่มค่อยๆ ไต่ความแรงขึ้นด้วยความแข็งแกร่ง และเริ่มดูดฝุ่นรอบๆ ตัวทั้งหมดเป็นประกายของสายฟ้าวาบท่ามกลางมัน

ทริสตันไล่ตามร่างของเอ็นซี พลางตะโกนว่า “เก็นซี่ !” เขากระทืบพื้นอย่างแรงและพุ่งไปข้างหน้า พลางดึงพายุทอร์นาโดไปด้วย

แรงกระตุ้นอันรุนแรงของเขาทําให้เก็นซีประหลาดใจ ร่างของเอ็นซีแวบผ่าน หายไปจากสถานที่ โชคไม่ดีที่ทริสตันติดตามเขาไปทุกหนทุกแห่งราวกับวัวผู้บ้าคลั่ง

พื้นดินถูกทําลาย เนื่องจากภูมิประเทศที่แปลกประหลาดทั้งหมดที่สร้างขึ้นจากความสามารถที่หลากหลายของพวกนักเวทย์ ตอนนี้วอร์ล็อคระดับ S ถูกดึงเข้าไปในพายุทอร์นาโดของเขา ทําให้มันกลายเป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกลําบากในการควบคุม

แต่ไม่ว่าอย่างไร ทริสตันปฏิเสธที่จะผ่อนปรนการโจมตีของเขา ขณะที่เขาไล่ตามเก็นซี่ และในบางครั้ง เขาก็ปล่อยล่าแสงดาบตรงไปยังเก็นซี่ เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลบหนีและพยายามบังคับเขาให้เข้าไปในพายุทอร์นาโด เพื่อที่เขาตั้งใจจะฉีกเก็นซี่เป็นชิ้นๆ ด้วยวิธีนี้

เมื่อใดก็ตามที่มีการโจมตีที่เขาไม่สามารถป้องกันได้ เก็นซีก็ใช้ดาบที่มองไม่เห็นของเขาเพื่อป้องกันพวกมัน และดูเหมือนว่าการโจมตีของทริสตันจะไม่สามารถทําลายการป้องกันใบมีดที่หมุนรอบตัวของเขาได้

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะพึ่งพาพวกมันตลอดไปไม่ได้ เมื่อพิจารณาจากวิธีที่เขาพยายามหลบการโจมตีส่วนใหญ่ ท้ายที่สุดแล้วดาบล่องหนของเขาก็มีจํากัด

และทุกครั้งที่เขาป้องกันการโจมตีของทริสตัน พวกมันก็จะได้รับความเสียหาย และหลังจากป้องกันการโจมตี 2-3 ครั้ง ดาบล่องหนเล่มหนึ่งก็แตกออก

และทุกครั้งที่เกิดเหตุการณ์นี้ เห็นจะหน้าบึง และกะพริบตาเร็วขึ้น ในขณะที่เขาใช้พลังป้องกันของเขา ตอนนี้เขาสังเกตพายุทอร์นาโดที่มีความสามารถเปลี่ยนแปลงไปตามภูมิประเทศที่มันดูดกลืนไป

และเมื่อร่างของเขาเคลื่อนผ่านไป เขาสังเกตเห็นว่าความสามารถต่างๆ ส่งผลต่อลําแสงดาบซึ่งเป็นแรงผลักดันหลักของพายุทอร์นาโด

เขายังสังเกตเห็นว่าความสามารถเกือบทั้งหมดค่อยๆ ทําลายลําแสงดาบ

แม้ว่าจะดูเหมือนว่าพายุทอร์นาโดจะรุนแรงขึ้น แต่ก็เหมือนกับความเจ็บปวดครั้งสุดท้ายของสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ พายุทอร์นาโดถูกผูกไว้เพื่อยุบหายไปไม่ช้าก็เร็ว และในระหว่างนี้ เขาได้ยุยงให้ทริสตันโจมตีเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกครั้งที่ทริสตันปล่อยลําแสงดาบผ่านพายุทอร์นาโด มันก็ไม่เสถียรมากขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด เมื่อเขาปลดปล่อยการโจมตีที่ค่อนข้างรุนแรงขึ้นด้วยความโกรธ ความแข็งแกร่งที่สุดที่เขาปล่อยออกมาจนถึงตอนนี้ ร่างของเก็นซีหายไปจากที่เกิดเหตุ และปรากฏอยู่ฝั่งตรงข้ามของพายุทอร์นาโด

เขาสังเกตเห็นว่าการโจมตีของทริสตันทําให้เกิดจุดอ่อนในพายุทอร์นาโดได้อย่างไร และเมื่อ ขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างของเอ็นซี่ก็ส่องประกายผ่านจุดอ่อน ในขณะที่เขาใช้ดาบที่มองไม่เห็นของเขาเพื่อปกป้องตัวเอง

พายุทอร์นาโดหนาขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าจะใกล้จะพังทลายลงแล้วก็ตาม และด้วยโมเมนตัมของมันและสิ่งของมากมายที่หมุนอยู่ในนั้น ช่วงเวลาที่ร่างของเอ็นซี่เคลื่อนผ่านนั้น เขาก็คํารามอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อเส้นประสาททั้งหมดในร่างกายของเขาผุดขึ้น

ใบมีดที่มองไม่เห็นของเขามีความตึงเครียด เนื่องจากความสามารถมากมายโจมตีมัน สิ่งเหล่านั้นตั้งใจที่จะทําลายการป้องกันของเขาและทําให้เขาตาย

อย่างไรก็ตาม โชคดีสําหรับเขา เขาเร็ว และเร็วกว่ามาก ดังนั้นต่อให้ดูเหมือนว่าเขาใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่ออดทนต่อการโจมตีในพายุทอร์นาโด ทุกสิ่งทุกอย่างก็เกิดขึ้นในชั่วพริบตา

ในสายตาของพายุทอร์นาโดพร้อมกับเสื้อผ้าที่กระพือปีก ทริสตันหอบเล็กน้อย ในขณะที่เขา ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็สะดุ้งและขยับร่างกาย เนื่องจากเขาสังเกตเห็นมีดแทงที่ท้องของเขา

ถ้าเขาไม่ขยับร่างกาย หัวใจของเขาคงจะถูกแทง เมื่อทริสตันวางแผนที่จะใช้มือซ้ายของเขาที่ถือปลอกดาบเพื่อโจมตีเก็นซี บางสิ่งบางอย่างก็วาบขึ้นเมื่อดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ และเต็มไปด้วยความโกรธ

การมองเห็นของเขาเปลี่ยนเป็นสีเดียว ในขณะที่เขาสังเกตเห็นเพียงแขนซ้ายของเขาที่ถูกตัดขาด มันค่อย ๆ แยกตัวออกจากร่างกายของเขาและบิน หมุนไป 1 รอบ ในขณะที่ดูเหมือนว่ามันจะขยับขึ้นเนื่องจากกระแสลม

เลือดที่รั่วไหลออกมาที่ใบหน้าของเขา ย่อมดวงตาของเขาให้เป็นสีแดง ขณะที่ทริสตันหลับตาเป็นภาพสะท้อนความเดือดดาลที่เต็มไปด้วยความโกรธ ขณะที่เขานึกภาพถึงน้ําเสียงเย้ยหยันของเก็นซีทางจิตใจ

จนถึงตอนนี้ เขาไม่สามารถโจมตีเก็นซี่ได้แม้แต่ครั้งเดียว นั่นคือสาเหตุของความโกรธของเขา แต่ถ้าเขาบอกว่าเป็นซี่เป็นคนเดียวที่ทําให้เขารู้สึกแบบนี้ เขาก็คงจะโกหก

เขาเป็นจอมเวทที่หยิ่งผยอง เป็นคนที่มั่นใจในความสามารถของเขาอย่างไร้เหตุผล โดยตระหนักว่ามีคนจํานวนไม่มากนักที่สามารถเผชิญหน้ากับเขาเพียงลําพังได้

แต่เมื่อเขาเผชิญหน้ากับแคสเซียส เขารู้สึกหงุดหงิด เมื่อการโจมตีของเขาล้มเหลวในการพยายามส่งมันออกไป

แม้ว่ามันจะเป็นแค่การทดสอบที่เป็นมิตร แต่เมื่อเขาล้มเหลวในการทําให้คู่ต่อสู้ของเขาจริงจัง ทริสตันก็หงุดหงิด

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเช่นนั้น หลังจากกลายเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด และตอนนี้เก็นซี่ก็ ข้ามาในหัวของเขาเช่นกัน สิ่งนั้นทําให้เขาโกรธมากขึ้น ในที่สุด เมื่อแขนซ้ายของเขาถูกตัด เขาก็ตะครุบ “ฉันไม่เคยต้องการใช้มันที่นี่ แต่วันนี้ แกจะรู้ว่าทริสตันคนนี้น่ากลัวแค่ไหน จงดีใจที่แกบังคับให้ฉันทําเช่นนี้”

ขณะที่มือซ้ายที่ตัดขาด ซึ่งยังคงถือปลอกอยู่ กําลังจะลอยขึ้นไป มือขวาของเขาก็ขยับด้วยความเร็วสุดขีดและจับด้ามคาทานะของเขา และตามด้วยเสียงคําราม เขาแกะปลอกดาบออกให้หมดและตะโกน “กล่าวคําอ่าลาซะเก็นซี”

เก็นซี่เพิ่งตัดแขนซ้ายของทริสตันและเพิ่งเล็งไปที่คอของเขา เมื่อดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างยิ่ง

มีดลวงตาของเขากําลังจะผ่าคอของทริสตัน แต่มันก็หยุดห่างจากผิวของเขาเพียงมิลลิเมตร

ดูเหมือนจะมีลมแรงพัดปกคลุมเหนือผิวหนังของทริสตัน ก่อตัวเป็นชั้นป้องกันที่เก็นซี่ไม่สามารถเจาะเข้าไปได้

แต่นี่ไม่ใช่ทั้งหมด ทันทีที่ทริสตันดึงคาตานะออกมาจนสุด เก็นซีก็สังเกตเห็นว่าคาตานะกลายเป็นไอลม

และชั้นที่เป็นลมบนผิวหนังของทริสตันก็เต้นเป็นจังหวะ 1 ครั้งและหายไป เก็นซี่ยืนหยั่งรากลึกในจุดที่ตกใจ ก่อนที่เขาจะรู้ว่าเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป

ขณะที่เขาคิดอยู่นั้น ลมจาง ๆ ในดวงตาของพายุทอร์นาโดก็พัดผ่านร่างของเขา ทําให้เขาละลายไปราวกับฝุ่นผงและถูกลมพัดพาไป

และหลังจากนั้นเก็นซีก็ได้เสียชีวิตลงทันที แต่ทริสตันไม่ได้แสดงความยินดีกับชัยชนะ โดยแสดงท่าทางเจ็บปวด ขณะที่เขาก่าแขนซ้ายที่ถูกตัดขาดของเขา พลางทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด “ไอ้สารเลวนั่นจ้องจะงับแขนซ้ายของฉันจริงๆ! อ๊ะ!”

เส้นเลือดผุดขึ้นทั่วร่างกาย ขณะที่ทริสต้นคร่ครวญด้วยความเจ็บปวดเพราะแขนของเขาถูกเฉือน และยิ่งไปกว่านั้น พายุทอร์นาโดก็สูญเสียเสถียรภาพทั้งหมดไปในที่สุด

การโจมตีครั้งสุดท้ายของทริสตันทําลายมันจนหมดสิ้นเมื่ออากาศ ของเหลว และของแข็งของสารอันตรายทุกประเภทลอยอยู่ในอากาศและเริ่มตกลงสู่พื้นทีละส่วน และใจกลางของทั้งหมดคือทริสตัน ซึ่งเขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา

แม้จะเจ็บปวดมาก แต่เขาก็ยังจับดาบของเขาไว้ได้ ในขณะที่โบกมันอีกครั้ง เพื่อสร้างบาเรีย รอบๆ ตัวเขาเพื่อปกป้องร่างกายของเขาจากภัยพิบัติที่เขาก่อขึ้น อย่างน้อยที่สุดเท่าที่จะทําได้ในตอนนี้

โชคดีที่เขาสามารถเอาชีวิตรอดได้ มีบาดแผลทั่วร่างกายของเขา เขาเลือดออกไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังเอาตัวรอดได้ เขาชนะแล้วจริงๆ

เขามองแขนที่ขาดของเขาอย่างอ่อนแรง ในขณะที่เขาถอนหายใจ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า เขาสามารถทําได้ดีกว่านี้หรือไม่

เก็นซี่ได้ผลักดันเขาให้ถึงขีดจํากัด แต่เขาก็รู้ว่าเขาสามารถจัดการได้ดีขึ้นถ้าเขาระมัดระวังมากขึ้น

“นายสบายดีหรือเปล่า?” เคลเลียนปรากฏตัวใกล้ทริสตัน และฆ่าคู่ต่อสู้ พลางประหลาดใจที่เห็นแขนที่ขาดของทริสตัน

“ฉันดูโอเคไหมล่ะ” ทริสตันถามพลางกลอกตา