Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 305 สงคราม (ตอนที่ 3)

ตอนที่ 305: สงคราม (ตอนที่ 3)

แตกต่างจากเขา ลูซิเฟอร์ยังคงต้องสัมผัสวัตถุโดยตรงเพื่อให้พลังแห่งการเน่าเปื่อยของเขา มีผลอย่างน้อยก็ในตอนนี้

ในขณะที่ตัวแปร APF สับสนกับการทําลายเขาวงกตอย่างกะทันหัน มีบางอย่างแวบผ่านพวกเขา คล้ายกับร่างมนุษย์

แต่มันก็เร็วเกินไป และเมื่อพวกเขาพยายามเข้ารับตําแหน่งป้องกัน กลุ่ม APE สังเกตว่ามือของพวกเขาหายไปในบางช่วงเวลา

พวกเขาไร้ความสามารถ และเมื่อเห็นสภาพที่ไร้การป้องกันของพวกเขา วอร์ล็อคของกลุ่มแวเรียนท์เกิดใหม่ที่ผ่านไปมาก็โยนโลหะหลอมเหลวใส่พวกเขา ร่างกายของพวกเขาก็กําลังหลอมละลาย

วอร์ล็อคที่แข็งแกร่งที่สุดของ APP อีกคู่หนึ่งถูกฆ่าตายทันที ในส่วนอื่นของเมืองลมกระโชกแรงพัดบ้านลอยออกไปไกล

บ้านพังและลอยเข้าไปในสนามรบอีกแห่ง ทําให้ทีมของฝ่ายตรงข้ามหลบได้อย่างรวดเร็วเสียงดังกึกก้องจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก ขณะที่บ้านอีก 2-3 หลังทะยานขึ้นไปในอากาศ

เมฆฝนยังคงหมุนเวียนไปทั่วเมือง และเปลี่ยนไปหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป และไม่ทราบสาเหตุหรือเหตุผล

ไรอาต้องการให้มันเป็นอย่างนั้น แต่มีบริเวณหนึ่งของเมืองรอบๆ บริเวณขอบเมือง ซึ่งมีฝุ่นเกาะอยู่หนาแน่นที่สุด

เสียงที่คล้ายกันดังกึกก้องขึ้น มันคือเสียงของฟ้าร้องที่ดังกึกก้องจากสถานที่บริเวณนั้นไม่หยุด ขณะที่เศษไม้และเม็ดระอองฝุ่นเล็ก ๆ พุ่งออกมาราวกับกระสุน ซึ่งเป็นผลมาจากคลื่นกระแทกจากการแลกเปลี่ยนที่รุนแรง

ส่วนพวกที่บินขึ้นไปบนฟ้าก็สบายดี แต่สําหรับคนที่ไม่สามารถบินหรือกระโดดสูงได้ พวกเขาถูกฆ่าตายเป็นจํานวนมากลูซิเฟอร์ยืนอยู่บนหลังคาบ้านพลางเฝ้าดูทุกอย่าง

“นี่คือสนามรบที่แท้จริงของวอร์ล็อคที่แข็งแกร่งที่สุด ความสามารถอันน่าพึ่งบางอย่างกําลังแสดงอยู่เป็นความจริงที่ไม่ควรมองข้ามสิ่งเหล่านี้ เขาคิดและขมวดคิ้ว

เขายืนอยู่บนหลังคากับอลิเซีย สําหรับไรอาในที่สุดเขาก็ไปปะทะกับวารันท์ ลูซิเฟอร์และอลิเซียได้รับคําสั่งให้อยู่ข้างหลังและโจมตีวารันท์ในเวลาที่เหมาะสม

ลูซิเฟอร์เพ่งสายตาไปที่อื่น ซึ่งเขาสามารถมองเห็นบ้านเรือนต่างๆ ที่กําลังพัฒนาเป็นรูเล็กๆมากมาย

รูส่วนใหญ่มีขนาดเท่ารูเข็ม มันเล็กจนแทบมองไม่เห็นเว้นแต่จะมีใครสังเกตจากระยะใกล้ แต่มันแสดงให้เห็นพลังเบื้องหลังความเสียหายที่เกิดจากการแลกเปลี่ยนระหว่างไรอาและวารันท์

ในเมืองมีสนามรบแยกกันชัดเจน และเห็นได้ชัดว่าสถานที่นี้เป็นจุดที่ทําให้หูอื้อมากที่สุดเนื่องจากเสียงนั้นเกิดจากผู้แข็งแกร่งที่สุดของทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน

ผลของการต่อสู้จะเป็นตัวกําหนดทิศทางของสงคราม ท้ายที่สุดทุกคนในฝ่านใดฝ่ายหนึ่งก็สามารถฝ่าฟันสงครามไปได้ด้วยตัวเอง ดังนั้นพวกเขาคือผลที่แท้จริงที่บ่งบอกว่าฝ่ายใดชนะหรือแพ้

ทันใดนั้นบ้านเรือนจํานวนมากเริ่มจมลงสู่พื้นดิน เมื่อสถานที่ทุกที่กลายเป็นทรายดูดที่ถูกดูด เข้าไปทั้งหมดในสถานที่อื่นมีภูเขาไฟพุ่งออกมาจากพื้นดิน และกลายเป็นน้ําแข็งทันที

ในทํานองเดียวกัน ในส่วนหนึ่งของเมือง บ้านบางหลังถูกอัดเป็นชิ้นเล็ก ๆ ของวัสดุที่ประกอบขึ้นเป็นส่วนประกอบ ก่อนที่จะถูกเหวี่ยงไปทั่วสถานที่

ทุกการโจมตีกลายเป็นระเบิดมากกว่าครั้งก่อน ก่อนที่ภูมิประเทศทั้งหมดจะเปลี่ยนไป

ครั้งหนึ่งเมืองที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนกลายเป็นสนามรบที่ไร้อารยะภูมิประเทศที่ราบเรียบเกือบแบนราบได้เปลี่ยนเป็นผืนดินที่อันตรายที่สุด

ดูเหมือนว่าจะมีการปะทุของภูเขาไฟ หนองน้ําพิษ ใบมีดโลหะ ช่องเขาลึก หลุมทรายที่ดูดตลอดเวลา ประกายไฟของการระเบิด การปล่อยสายฟ้า ยิ่งกว่านั้น เสียงฟ้าร้องดังก้องกังวานอยู่ในสถานที่ต่างๆ และในที่สุด ผลกระทบที่แพร่ระบาดมากที่สุดคือผลกระทบที่พยายามทําลายความสมบูรณ์ของโครงสร้างของทุกสิ่ง สร้างความเสียหายให้กับผืนดินด้วยตัวมันเอง

หลังคาที่ลูซิเฟอร์ยืนอยู่นั้นได้รับความเสียหายจากการโจมตีที่ทําลายมันทั้งหมด

เนื่องจากไม่มีที่ที่ดีที่จะยืน ลูซิเฟอร์จึงยืนอยู่ในอากาศ สูงกว่าพื้นดิน 20 เมตร อลิเซียยังยืนอยู่ข้างเขา

“อืม อลิเซีย?” จู่ๆ ลูซิเฟอร์ก็ถามขึ้น

“อะไร?” อลิเซียตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“เธอจําเดิมพันที่ฉันชนะและเธอเป็นหนี้บุญคุณฉันได้ไหม ฉันต้องการให้เธอทําตอนนี้” ลูซิเฟอร์พูดอย่างใจเย็น

“นายต้องการให้ฉันทําอะไร และทําไมนายไม่เลือกเวลาที่ดีๆหน่อยล่ะ ไม่เอาน่า! เราได้รับคําสั่งให้จับตาดูการต่อสู้และช่วยในการสังหารวารันท์ รอไม่ไหวแล้วหรือ?” อลิเซียถาม

“อย่ากังวลไป ใช้เวลาไม่นาน ยิ่งกว่านั้นการต่อสู้ของไรอาและวารันท์เพิ่งเริ่มต้น มันจะใช้เวลานาน ก่อนที่เราจะเห็น ดังนั้นเธอทําได้อย่างแน่นอน ในความเป็นจริงมันจะ ใช้เวลาน้อยกว่า 1 นาที่” ลูซิเฟอร์พูดอย่างไร้เดียงสา

“ได้! บอกฉันว่าฉันต้องทําอะไร?” อลิเซียถาม

“ฉันต้องการให้เธอกอดฉัน” ลูซิเฟอร์พูดด้วยใบหน้าที่ตรงไปตรงมา

“นี่มันเรื่องบ้าอะไร? อลิเซียถามอย่างตกตะลึง เธอไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอย่างไร

“กอดหน่อยเถอะ ใช้เวลาไม่ถึงนาที ฉันไม่ได้ขอจูบอะไรสักหน่อย” ลูซิเฟอร์ตอบ “มีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง”

“เหตุผลอะไร?” อลิเซียถามพลางจ้องมาที่เขาเหมือนว่าเธอกําลังจะฆ่าเขา

“แม่ของฉัน… ทุกครั้งที่ฉันเศร้า เธอเคยกอดฉัน ฉันไม่รู้ว่าทําไมแต่ฉันรู้สึกหดหูใจและคิดถึง แม่มากฉันคิดถึงอ้อมกอดของเธอที่ทําให้อารมณ์ของฉันเบิกบานอยู่เสมอกอดฉันแทนเธอ หน่อยได้ไหม” ลูซิเฟอร์อธิบาย

มีความจริงบางอย่างในคําพูดของเขา ซึ่งผสมกับคําโกหกบางอย่างด้วย เมื่อเห็นความเศร้า บนใบหน้าของลูซิเฟอร์และเข้าใจเหตุผลที่แท้จริงของเขาแล้ว อลิเซียก็พยักหน้า “ดีงั้นได้”

เธอก้าวเข้ามาใกล้ลูซิเฟอร์ ขณะกางแขนออก

ลูซิเฟอร์ยังกางแขนออก ขณะที่เขากอดเธอ ร่างของทั้งสองคนแนบชิดกันมากขึ้น ขณะที่พวกเขากอดกัน

“อย่าเศร้าไปเลย วันนี้เราจะเป็นผู้ชนะ แล้วเราจะไปพบกับโลกใหม่” อิลิเซียพูดกับลูซิเฟอร์ ขณะกอดเธอ

“ใช่แล้ว วันนี้เราจะชนะ แล้วทุกคนจะได้เห็นโลกใหม่” ลูซิเฟอร์พูด ขณะที่ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นและนํามันเข้ามาใกล้หูของอลิเซีย

“โลกใบใหม่ของฉัน” เขากระซิบ ก่อนจะได้ยินเสียงดังแผ่วเบา ดวงตาของอลิเซียเบิกกว้างก่อนจะปิดลงช้าๆ ร่างกายที่อ่อนล้าของเธอสูญเสียพละกําลังทั้งหมดเมื่อเธอหมดสติเพราะกลอบายของลูซิเฟอร์

อลิเซียสลบไปในอ้อมแขนของลูซิเฟอร์ ลูซิเฟอร์จึงบินออกไปไกล เขาเข้าไปในบังเกอร์ ห่างจากสนามรบที่ไอย์และเวราซิตี้กําลังพักอยู่

“จับตาดเธอไว้ เธอจะไม่ตื่นสัก 2-3 ชั่วโมง และฉันก็น่าจะกลับมาก่อนเวลานั้น” ลูซิเฟอร์บอกกับเวราซิตี้ ก่อนเขาจะออกจากสถานที่อย่างรวดเร็วพอๆ กับที่เขามา