Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 298 ฟื้นขึ้น

ตอนที่ 298: ฟื้นขึ้น

“แม้แต่ฉันไม่เคยเห็นเขาใช้ดาบที่เหมาะสม มันแปลกจริงๆ แต่ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นหนึ่งในนักดาบที่เก่งที่สุดนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเข้าร่วมแวเรียนท์เกิดใหม่จริง ๆ ไม่อย่างนั้นฉันไม่สนใจเรื่องทั้งหมดนี้หรอก” ทริสตันหัวเราะ

“แต่มันทําให้ฉันมีโอกาสต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งดังนั้นจึงไม่เลว” เขากล่าวเสริม

“คุณเข้าร่วมเพราะคุณได้ยินว่าเขาเป็นนักดาบเหรอแปลก” แคสเซียสให้ความเห็น

“ไม่จริง ฉันไปที่นั่นเพื่อท้าทายเขาเพราะได้ยินข่าวลือว่าเขาเป็นนักดาบ แต่เขาปฏิเสธการต่อสู่” ทริสตันกล่าว “แต่เขาเสนอให้ฉันเข้าร่วมแวเรียนท์เกิดใหม่”

“แค่นั้น?” แคสเซียสถามยิ้มๆ

“ไม่เลย จริงๆ แล้วมีอะไรมากกว่านั้นอีกมาก ฉันปฏิเสธไป ฉันเสนอเงื่อนไขให้เขา เขาต้องสู้กับฉัน และถ้าเขาชนะ ฉันจะเข้าร่วมองค์กรของเขา” ทริสตันกล่าว

“ฉันเดาว่าฉันเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปคุณแพ้?” แคสเซียสถาม

“ฉันทําได้ และมันไม่ใช่การต่อสู้ระยะประชิดเลยด้วยซ้ํา เขาค่อนข้างแข็งแกร่งราชาวอร์ล็อคไม่ได้ถูกเรียกว่า ราชาวอร์ล็อค โดยไม่มีเหตุผลเลย ตําแหน่งทั้งหมดนั้นได้รับเพราะพวกเขาเพราะความแข็งแกร่งอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา ซึ่งความสามารถส่วนใหญ่นั้นโลกนี้ยังไม่รู้จัก” ทริสตันตอบ “ตั้งแต่วันนั้น ฉันขอเขาสู้อีกครั้ง แต่เขากลับปฏิเสธ ฉันคิดว่าเขาจะตอบตกลงหลังจากที่เขาชนะในสงครามครั้งนี้ หวังว่าฉันจะได้ต่อสู้กับเขาอีกครั้ง ในระหว่างนี้ มันสดชื่นที่ได้ต่อสู้กันอีกครั้งที่นี่” เขาให้ความเห็น

แคสเซียสพยักหน้าไม่พูดอะไร แม้แต่ลูซิเฟอร์ก็ยังแปลกใจเล็กน้อย เขาสงสัยว่าวารันท์ มีความสามารถที่ซ่อนอยู่มากแค่ไหนที่โลกไม่รู้จัก? เขาคล้ายกับไรอาในด้านนั้นหรือไม่?

ตอนนี้เขามีศรัทธามากขึ้นในแผนของเขา เขาเชื่อว่าแผนเขาดีแล้ว เพราะแทนที่จะรีบวิ่งเข้าไปวิธีนี้ทําให้เขาสามารถปล่อยให้วารันท์และไรอาฆ่ากันเองได้

เนื่องจากทั้งคู่เป็นราชาวอร์ล็อค พวกเขาจึงต้องแสดงความสามารถทั้งหมดเพื่อเอาชนะการต่อสู้กับคนอื่นๆ นั่นอาจเป็นเวลาให้ฉันตัดสินและเข้าใจจุดแข็งและจุดอ่อนของพวกเขา” เขาคิดเมื่อลูซิเฟอร์มั่นใจในแผนของเขามากขึ้นเขาก็เริ่มรอวันแห่งสงคราม

กลุ่มเล็กๆมาถึงคฤหาสน์เวลลิ่งแล้ว

“เมื่อไหร่ทีมของคุณจะมาที่นี่” ลูซิเฟอร์ถามไรอา ขณะนั่งอยู่บนโซฟา

“พวกเขาน่าจะมาที่นี่ในตอนเย็นส่วน แวเรียนท์เกิดใหม่ พวกเขาจะมาที่นี่ในวันพรุ่งนี้จากสิ่งที่ฉันคาดหวังได้ นั่นน่าจะให้เวลาเราเพียงพอในการจัดสิ่งต่างๆ” ไรอาตอบ

ในความเงียบของห้องแพทย์ที่สํานักงานใหญ่ของ APF ชายคนหนึ่งกําลังนอนอยู่บนเตียงสีขาว

ตาของเขาปิด ในขณะที่เขานอนไม่ขยับ พยาบาลคนหนึ่งนั่งใกล้เขา จนดูเหมือนจะหายไปในหนังสือ ชายผมแดงที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้น ขณะมองไปรอบๆ

เมื่อดวงตาของเขาเพิ่งเปิดขึ้นการมองเห็นของเขาก็พร่ามัวเล็กน้อย และเขาไม่สามารถเห็นได้ชัดเจนว่าใครที่นั่งอยู่ใกล้เขา

เขาใช้เวลา 2-3 นาทีก่อนที่การมองเห็นของเขาจะกลับมาเป็นปกติ เขาสามารถมองเห็นพยาบาลได้อย่างชัดเจน

“คุณเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน” เขาถามอย่างอ่อนแรง เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาอ่อนแอจริงๆ และเขาก็หิวเช่นกัน

“ฮะ?” พยาบาลรู้สึกราวกับว่าเธอได้ยินอะไรบางอย่าง เธอค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ พลางสงสัยว่าเธอได้ยินอะไร

เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็เห็นว่าเป็นแซนเดอร์ที่พูด

เมื่อเธอเห็นดวงตาของแซนเดอร์ลืมตาเธอรู้สึกราวกับว่าเธอได้เห็นผี เธอกระโดดกลับมาเห มือนกระต่ายที่หวาดกลัว แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“ท่านฟื้นแล้วหรือ?” เธอถามชายที่ตื่นขึ้นหลังจากสลบไป 8 ปี

“ถ้าฉันไม่ฝัน ฉันก็คิดว่าใช่” แซนเดอร์พึมพํา พลางดันร่างของเขาขึ้น “แล้วฉันอยู่ที่ไหน ฉันอยู่ที่ฐานแล้วหรือ? เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วตั้งแต่ฉันถูกโจมตี?”

เขาสังเกตได้ว่าแผลที่หน้าอกของเขาหายดีแล้ว ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่การนอนเพียงสั้นๆ

“ค่ะท่าน ท่านอยู่ที่ฐานตอนนี้ท่านอยู่ในสถานพยาบาล” นางพยาบาลตอบด้วยความเคารพ

“เวลาผ่านไปเท่าไหร่?” แซนเดอร์ถามอีกครั้ง

“8 ปีผ่านไปแล้วตั้งแต่คุณถูกพามาที่นี้” นางพยาบาลตอบ

“8 ปี?” แซนเดอร์อุทานด้วยความตกตะลึง

“ถูกต้อง 8 ปีผ่านไปตั้งแต่วันนั้น” นางพยาบาลยืนยัน

“เกิดอะไรขึ้นกับ… อะไรก็ตาม เธอไม่รู้หรอก เอานออกไป ฉันต้องไปพบ วารันท์” แซนเดอร์ บอกพยาบาลพลางชี้ไปทางมือซ้ายของเขา ซึ่งสอดเข็มฉีดยาไว้

“เดี๋ยวก่อน ฉันต้องเรียกหมอก่อน หลังจากที่เขาตรวจแล้ว ฉันจะให้คุณออกไปได้ รอที่นี่ก่อน!” พยาบาลตอบ ขณะที่เธอรีบออกจากห้องไป

เธอไม่ต้องการตัดสินใจโดยไม่ได้รับอนุญาตจากแพทย์เพราะนั่นอาจมีความเสี่ยง

แซนเดอร์มองพยาบาลออกไป เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวด้วยความผิดหวัง

เขาตัดสินใจทําเอง เขาใช้มืออีกข้างดึงเข็มออกจากมือ เขายังถอดอุปกรณ์อื่น ๆ ทั้งหมดที่ติดอยู่ออกจากร่างกายของเขา

หลังจากปลดปล่อยตัวเองออกมาแล้ว เขาก็ลงจากเตียง แต่เขาไม่สามารถเดินได้แม้แต่ก้าวเดียวก่อนที่จะล้มลงกับพื้น

“ขาฉันยังอ่อนแออยู่ ฉันคิดว่าฉันน่าจะฟังหล่อนสินะ” เขาพึมพํา ขณะดันร่างขึ้นแล้วเดินกลับไปที่เตียงเขารู้ว่าเขาไปไหนไม่ได้ เป็นการดีกว่าที่จะเรียกวารันท์ ให้มาที่นี่เอง

ขณะที่เขานั่งอยู่บนเตียง ประตูก็เปิดออก หมอผมสีเข้มก้าวเข้ามาในห้อง ตามด้วยพยาบาลคนเดียวกัน

“คุณดึงทุกอย่างเหรอ?” คุณหมอถามพยาบาล

“ฉันไม่ได้ทํา ฉันบอกเขาว่าอย่าทําและรอให้คุณมา” นางพยาบาลตอบ “เขาคงจะทําเอง”

“แซนเดอร์ทําไมคุณถึงรีบร้อน” หมอถามแซนเดอร์ ขณะที่เขาเดินเข้ามาหาเขา

“เคล นี่คุณเอง ฉันต้องบอกว่าฉันไม่นึกเลยว่าคุณจะอยู่ที่นี่ถึง 8 ปี คุณเป็นหมอที่ดีที่สุดที่พวกเขาหาให้ฉันงันสินะ” แซนเดอร์ถามพลางกลอกตา

“ฮ่าๆ ดีนะที่ได้เห็นว่าอารมณ์ขันของนายยังอยู่ไม่ว่าจะแย่แค่ไหน” หมอตอบอย่างใจเย็น “แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”

“อ่อนแอฉันเดินไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว” แซนเดอร์ตอบ

“เป็นอย่างที่คาดหวัง ไม่ต้องกังวลอีกไม่นานคณก็จะกลับไปเป็นคนเดิมของคุณแล้ว” แพทย์กล่าวขณะเริ่มการตรวจ

“คุณเรียกหาไอย์ และวารันท์ มาที่นี่ได้ไหมฉันต้องการถามพวกเขา 2-3 อย่าง ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น และสิ่งต่าง ๆ ก้าวหน้าไปอย่างไรในช่วง 8 ปีที่ผ่านมา” แซนเดอร์บอกกับหมอ เพื่อให้เรียกหัวหน้าหน่วยมา

เคลไม่พูดอะไรเลยและตรวจร่างกายต่อ..