Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 280 สายลับ

ตอนที่ 280: สายลับ

ลูซิเฟอร์ตะลึงเมื่อพบว่าไอย์ไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเธอหนีไปแล้วหรือเปล่า ทําให้เขาตัดสินใจสํารวจห้องน้ํา

เมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ํา ในที่สุดเขาก็สงบลงเมื่อเห็นไอย์

ไอย์กําลังยืนอยู่ในห้องน้ําในชุดเสื้อผ้าอื่น ผมของเธอยังเปียกอยู่ ราวกับว่าเขาเพิ่งอาบน้ําเสร็จ

“หืม เกิดอะไรขึ้น?” เธอถามลูซิเฟอร์อย่างแปลกใจ

“ไม่มีอะไร อาหารเย็นของเธออยู่ที่นี่ มันจะอยู่บนโต๊ะ กินให้หมด” ลูซิเฟอร์พูดอย่างสงบในขณะที่เขาถอยกลับ

“วางไว้บนโต๊ะแล้วออกไป” เขาบอกสาวใช้ ซึ่งกําลังรอคําแนะนําของเขา

สาวใช้ทําตามที่เธอบอกและจากไป ตามเขาไป ลูซิเฟอร์ก็จากไปโดยล็อคประตู วันใหม่มาถึงแล้ว และลูซิเฟอร์ตื่นขึ้นจากการหลับใหล เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนในห้องของเขา เขารู้ว่าไอย์ไม่ได้จากไป ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกว่าจําเป็นต้องจับตาดูเธอ แต่เขากลับนอนบนโซฟาอีกครั้ง

“ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว! มีใครคิดถึงฉันบ้างไหม?” เพิ่งจะหกโมงเช้า และลูซิเฟอร์ยังคงรู้สึกอยากนอนมากขึ้น แต่เขาก็ถูกปลุกให้ตื่นเพราะเสียงดัง

“เข้ามาเงียบๆไม่ได้เหรอ” เขาถามพลางกลอกตา เขาไม่เข้าใจว่าทําไมเจียงต้องประกาศการกลับมาของเขาราวกับว่าเขามาหลังจากชนะสงคราม เขาเพิ่งไปเที่ยว

“เป็นไงบ้าง เจ้านายตัวน้อย ฉันมีข่าวดีมาบอก” เจียงบอกกับลูซิเฟอร์ขณะที่เขายิ้ม เขาหยิบเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ และนั่งหันหน้าไปทางลูซิเฟอร์

ลูซิเฟอร์ก็นั่งลงพร้อมกับถามว่า “ข่าวดีอะไร”

“ดินแดนที่เป็นของนาย? ปัญหานั้นได้รับการแก้ไขแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้แม้แต่ในอนาคต มันจะไม่มีการก่อสร้างใดๆ ที่นั่น นอกจากนี้ ฉันยังพบว่ามีบางสิ่งที่เป็นประโยชน์มาก” เจียงพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

“มีประโยชน์อะไร” ลูซิเฟอร์ถาม

“เห็นได้ชัดว่าสิ่งของที่อยู่ในบ้านของนายถูกบริษัทของเรานําออกไปก่อนที่บ้านของนายก่อนจะถูกทําลาย มันอยู่ในโกดังในเมืองลีเจี้ยน ในขณะนี้ ดังนั้นเราจึงสามารถพบสิ่งที่มีประโยชน์ เกี่ยวกับกุญแจของนายที่นั่นได้เป็นอย่างดี” เจียงอธิบาย

“มันยังคงถูกเก็บรักษาไว้อย่างนั้นหรือ น่าแปลกใจ” ลูซิเฟอร์ตอบโดยไม่ได้คาดหวังข่าวนี้

“ใช่ ฉันเพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เอง จริง ๆ แล้ว ฉันไม่ได้คิดเลยว่าบริษัทก่อสร้างเวลลิงจะใหญ่โตขนาดนี้ นายรู้หรือไม่ว่าเรามีสาขาในทวีปอื่นด้วยโจ เวลลิ่งรวยมาก” เจียงอุทาน เขายังคงไม่สามารถลดความตื่นเต้นที่เขารู้สึกได้หลังจากรู้ถึงความมั่งคั่งที่แท้จริงของเขา

“นายต้องการไปที่เมืองลีเจี้ยนหรือไม่? หรือฉันควรขอให้ย้ายของนั้นมาที่นี่? ฉันแนะนําให้ไปที่นั่นเป็นการส่วนตัวเพราะบางสิ่งอาจสูญหายในการเคลื่อนย้าย” เขากล่าวเพิ่มเติม “แต่ฉันปล่อยให้การตัดสินใจเป็นของนาย”

“ไม่เป็นไร พักที่นั่นเถอะ เราจะไปที่นั่นทีหลัง สําหรับตอนนี้ ฉันยุ่งอยู่เล็กน้อยในเคนซิงตัน” ลูซิเฟอร์ตอบโดยปฏิเสธคําแนะนํา

“ก็ดีเหมือนกัน ว่าแต่ตอนนี้นายยุ่งกับอะไรอยู่? การสอบสวนเป็นอย่างไรบ้าง? นายได้คําตอบไหม?” เจียงยิงคําถามหลังจากคําถาม

“มันจบลงแล้ว และฉันก็ได้คําตอบที่ต้องการแล้ว” ลูซิเฟอร์ตอบ “ยังไงก็เถอะ ฉันมีบางอย่างอยากให้นายทํา”

“สั่งมาเลย จะให้ทํายังไง” เจียงถาม

“ฉันต้องการให้นายออกจากเมืองและไม่กลับมาจนกว่าฉันจะเรียกหานาย” ลูซิเฟอร์บอกเจียง

“ออกจากเมืองทําไม” เจียงถามด้วยความสงสัย “ฉันเพิ่งกลับมา”

“เมืองนี้จะไม่ปลอดภัย ขึ้นอยู่กับว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป นายไร้ประโยชน์สําหรับส่วนนั้น และส่วนใหญ่นายอาจจะตายได้ ถ้านายอยู่ที่นี่ ดังนั้นไปเถอะ” ลูซิเฟอร์อธิบาย

“อา? นี่คุณเป็นห่วงฉันเหรอ?” เจียงถามด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าลูซิเฟอร์จะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา

“แน่นอน ฉันอยากให้นายปลอดภัย ฉันต้องการนายอีกในอนาคต อีกอย่าง ฉันอยากให้นายไปที่ใดต่อไปด้วย” ลูซิเฟอร์กล่าว

“ที่ไหน?” เจียงถามอย่างแปลกใจ

“ไปที่เมืองหลวงแห่งเอลิเซียม ฉันต้องการให้นายไปเป็นสายลับของฉันที่นั่น รับข้อมูลมากที่สุดเกี่ยวกับองค์กรฮันเตอร์และการปกป้องเมืองเท่าที่จะทําได้” ลูซิเฟอร์ตอบอย่างใจเย็น “บริษัทเวลลิ่งอยู่ใกล้กับหน่วยงานของรัฐ สิ่งนี้ไม่น่าจะยากสําหรับนายหรอก” เขากล่าวเสริม

“จริงสิ สํานักงานใหญ่ของเวลลิง อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นจึงไม่น่าจะยาก” เจียงยืนยัน

“ดีแล้วล่ะ วันนี้นายต้องไปจัดการทุกอย่างแล้วรอคําแนะนําเพิ่มเติมจากฉันเมื่อนายไปถึงที่นั่น” ลูซิเฟอร์สั่ง

“แต่ฉันเพิ่งกลับมา…”

“ไม่เป็นไรหรอก ถ้านายอยากกลับมา และอยากตายแบบดีๆ นายก็ต้องไปเสียวันนี้ เพราะพรุ่งนี้จะวุ่นวาย” ลูซิเฟอร์ตอบพร้อมส่ายหัว

เขาไม่ได้พูดซ้ํา ในขณะที่เขายืนขึ้นและเริ่มจากไป เขาได้พูดทุกอย่างที่เขาต้องการ

“ตกลง ฉันจะไปวันนี้” เจียงกล่าว ขณะมองลูซิเฟอร์ออกไป เขายังยืนขึ้นและเรียกคนของเขา เพื่อจัดเครื่องบินเจ็ตเพื่อเดินทางไปยังเมืองหลวง

“ฉันสงสัยว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาบอกว่ามันจะกลายเป็นสงคราม” เจียงพึมพํา ในขณะที่เขาเลือกกระเป๋าและจากไปที่ที่เขามา

ลูซิเฟอร์ออกจากห้องไปจบลงที่สวน ซึ่งเขามักจะชอบเดินในตอนเช้า เขายังถอดรองเท้า ขณะเดินบนหญ้าอันหนาวเหน็บในตอนเช้าด้วยเท้าเปล่า

เขาสังเกตเห็นความเงียบรอบข้าง ได้ยินเสียงนกร้องเจี๊ยก ๆ เป็นครั้งคราว ทําให้เขาชื่นชมสถานที่แห่งนี้เช่นเคย

“วันนี้ควรจะเป็นวันสุดท้ายของความสงบในเมืองนี้ ฉันสงสัยว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนหรือไม่ ฉันหวังว่าไรอาจะไม่เกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ของฉัน”

“ครับพ่อ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ที่นี้สวยจริงๆ”

“ใช่แล้ว ผมกําลังเพลิดเพลินกับชายหาดที่มีแสงแดดสดใสของอาเมเรีย มันสวยมาก สักวัน เราจะมาที่นี่ด้วยกัน”

แคสเซียสก้าวออกจากคฤหาสน์ ดูเหมือนกําลังคุยกับใครบางคนทางโทรศัพท์ เขายังไปที่

“ผมจะกลับมาเมื่อไหร่ ผมคิดว่าฉันจะใช้เวลาอีก 2-3 เดือน ผมอยากเห็นประเทศอื่น ๆ อีกมาก ผมเคยเห็นเพียงประเทศเดียวเท่านั้น”

“ครับ ไม่ต้องห่วง ถ้าผมเจอปัญหาจะรีบแจ้งให้ทราบ ตกลง ผมต้องไปแล้ว พรุ่งนี้ผมจะโทรหาพ่อครับ”

เขาตัดการเชื่อมต่อและเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ลูซิเฟอร์เหลือบมองแคสเซียสขณะที่เขาถามว่า “พ่อของนายเหรอ?”

“ใช่ เขายังคิดว่าฉันอยู่ในอาเมเรีย แต่ฉันบอกความจริงเขาไม่ได้” แคสเซียสตอบพลางถอนหายใจ..