Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 277 การเคลื่อนไหว

ตอนที่ 277: การเคลื่อนไหว

เวราซิตี้จ้องไปที่ลูซิเฟอร์ ขณะที่เธอถอนหายใจ เธอไม่อยากให้เขากระโดดน้ําตาย ตั้งแต่รู้ว่าเขาเป็นลูกชายของเซล แต่เขาก็ดื้อดึงเกินไป เธอไม่รู้ว่าเธอจะทําอะไรได้เพื่อช่วยเขา “ก็ได้ ทําในสิ่งที่เหมาะสมกับนาย” เธอกล่าวในที่สุด พลางกลอกตาขณะที่เธอลุกขึ้นและจากไป

แคสเซียสยังพบว่าตัวเองอยู่ในตําแหน่งที่ซับซ้อน สิ่งนี้เริ่มยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดไว้ แต่เขาไม่ สามารถทําอะไรได้เลย ตอนนี้เขาอยู่ในนั้นแล้ว เขาต้องอยู่นิ่งๆ

อย่างน้อยก็จนกว่าลูซิเฟอร์จะแก้แค้นเสร็จ เขาเชื่อว่าลูซิเฟอร์จะกลับสู่ชีวิตปกติหลังจากนั้น โดยไม่ทราบว่าจิตใจของลูซิเฟอร์ไม่ได้ต้องการแก้แค้นอีกต่อไป

เขาไม่เข้าใจว่าลูซิเฟอร์ไม่ต้องการแก้แค้นในตอนนี้นี้เขาต้องการโลกทั้งใบแทน

เขายังยืนขึ้น ขณะที่เขาจากไป พลางถือดาบของเขา ลูซิเฟอร์ยังคงนอนอยู่ตามลําพังบนโซฟา หลับตาลง เขาไม่ได้นอนแม้ว่าจะหลับตา

“2 ราชาวอร์ล็อค ฮะ พวกมันไม่ได้หนักหนาอะไรมาก ฉันต้องการเล่นเกมนี้กับคนอีกมากมาย นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น ฉันจะต้องต่อต้านมากกว่าที่ทุกคนจะจินตนาการได้

“ไม่สําคัญว่าใครจะอยู่กับฉัน หลังจากที่เราทําเรื่องพวกนี้เสร็จแล้ว แต่ฉันจะทําให้สิ่งที่ฉัน เริ่มต้นขึ้นให้เสร็จ เขาคิดขณะที่เขาหันร่างไปทางด้านข้างและผล็อยหลับไปจริงๆ

ชายผมแดงนอนอยู่บนเตียงสีขาว เครื่องกําาลังวัดการเต้นของหัวใจและ ECG ของเขา

ผู้หญิงคนหนึ่งก็นั่งอยู่ที่นี่ในชุดพยาบาลด้วย ชายผมแดงนอนนิ่งราวกับหลับสนิท เครื่องแสดงการเต้นของหัวใจที่มั่นคง

ไม่ว่าใครก็ตามที่เห็นชายผมแดงคนนั้นก็คงคิดว่าเป็นคนที่กําลังหลับอยู่ แต่คนที่นี่เท่านั้นที่รู้ว่าไม่เป็นเช่นนั้น

ชายผู้นี้ไม่ได้เคลื่อนไหวเลยในช่วง 8 ปีที่ผ่านมา เนื่องจากเขาอยู่ในอาการโคม่า หลังจากทะเลาะกับใครบางคน อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่ของเขาหายดีแล้ว แต่เขายังไม่ตื่น

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีสาวใช้คนหนึ่งถูกทิ้งไว้ที่นี่เพื่อดูแลเขา มีการไปพบแพทย์ทุกวันด้วย เนื่องจากชายผมแดงไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นกัปตันของ APF กลุ่มเดลต้านั้นคือ แซนเดอร์

พยาบาลอยู่ที่นี่มา 8 ปีแล้ว พลางมองดูชายผู้ไม่ขยับเขยื้อน เธอเบื่อที่จะเจอผู้ชายคนนี้มานานแล้ว แต่เธอก็ทําอะไรไม่ได้อีกแล้ว สุดท้ายเธอก็ทําได้แค่ทนกับมัน

“ฉันไม่เข้าใจ ทําไมพวกเขาถึงไม่ทิ้งชายคนนี้ล่ะ มันไม่ใช่ว่าเขากําลังจะตื่นขึ้นมาซะหน่อย เขาไม่ได้ตื่นมาตั้งนาน มันเปลืองทรัพยากรเปล่าๆ” สาวผมดํากล่าวถอนหายใจ เธอยืนขึ้นและ เริ่มเดินไปมา พลางรู้สึกเบื่ออย่างมาก

ขณะที่เธอหันหลังให้ชายผมแดง มือของเขาวางอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวซึ่งสะอาดหมดจด

มือของเขาที่ไม่ขยับเขยื้อนมาหลายปีแล้ว มือของเขาถูกเข็มสอดเข้าไป ซึ่งเชื่อมต่อกับถุงที่อยู่ด้านบน ซึ่งดูเหมือนจะมีของเหลวไม่มีสี

ในความเงียบของห้อง ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของสาวผมด่า ขณะที่เธอเดินไปมา

ท่ามกลางการเคลื่อนไหวที่เร่งรีบของเธอ หญิงสาวไม่ได้สังเกตว่านิ้วของชายคนนั้นขยับเล็กน้อย มันสั้นจนยากจะสังเกต

เมืองเคนซิงตันมีสนามเด็กเล่นที่เด็กๆ เคยเล่นฟุตบอล มันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยหญ้า แต่ส่วนใหญ่ว่างเปล่า

หญ้าในทุ่งยังเปียกอยู่เพราะเพิ่งโดนฝนตกหนัก มีแม้กระทั่งแอ่งน้ําในสถานที่ต่างๆ ทันใดนั้น หญ้าก็เริ่มเคลื่อนไหวเมื่อมีลมแรงปรากฏขึ้น สามารถมองเห็นน้ําสันสะเทือน ขณะที่เฮลิคอปเตอร์ ลงจอดบนพื้นหญ้า ประตูเฮลิคอปเตอร์เลื่อนเปิดออกก่อนที่กลุ่มคน 2 คนจะก้าวออกมา สามารถเห็นชายร่างใหญ่เป็นผู้นําได้

ผมสีชมพูของเขาโบกมือตามแรงลม ขณะที่ก้าวออกจากเฮลิคอปเตอร์ เสื้อคลุมสีขาวสะอาดสะอ้านคลุมไหล่ของเขา ข้างหลังเขาเป็นชายที่ดูเทอะทะ ผมยาวของเขาดูเหมือนจะเป็นสีเทาเข้มกว่า ดูเหมือนเขาจะสวมแจ็กเก็ตที่ทําจากขนสัตว์ ชายทั้งสองมีรอยสักบนใบหน้า แต่ชายผมสีชมพูดสภาพกว่า ไม่เหมือนคนที่ 2 ที่ดเหมือนไวกิ้ง

“ดูเหมือนช่วงนี้ฝนจะตก” ชายผมดําพูดเมื่อสังเกตเห็นหญ้าเปียก

“ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้น ฉันสงสัยว่ามีสายฟ้าสีดํามากกว่านี้หรือไม่ เราจะได้เห็นกัน” เรียอา รีบบอกกับอาร์เน่ “ไปเริ่มสํารวจกันเถอะ บางทีเราอาจจะหาบางอย่างเจอก็ได้” เขากล่าวต่อขณะที่เขาเริ่มเดินไปที่ถนนใกล้ๆ

“นี่น่าสนใจมาก” เขากล่าวขณะที่หยุดอยู่บนถนนเมื่อเห็นปล่องภูเขาไฟ

เขาลงไปขณะที่แตะปากปล่องที่มีน้ําเป็นส่วนใหญ่อยู่แล้ว

“คุณคิดว่ามันอาจจะเป็นเพราะสายฟ้าเหรอ?” อาร์เน่ถาม ในขณะที่เขาสังเกตเห็น ไม่มีหลุมอุกกาบาตที่คล้ายกันในบริเวณใกล้เคียง

“เป็นไปได้ แต่รู้สึกเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง” เรียอาริพูดพลางขมวดคิ้ว “พื้นผิวยังร้อน

เขายืนขึ้น ลูบหัว ขณะมองไปรอบๆ ผู้คนเพิ่งเริ่มออกจากบ้านเนื่องจากท้องฟ้าแจ่มใสในขณะนี้

ประชาชนส่วนใหญ่ดวิตกกังวล บางคนกําลังพูดคุยกันในขณะที่คนอื่นๆ มองดูท้องฟ้า

อาร์เน่ และ เรียอาริ เข้าหาผู้ชายเพื่อฟังการสนทนาของพวกเขา “มันเกิดขึ้นอีกแล้ว! มันจะเกิดขึ้นทุกวันเลยหรือ เกิดอะไรขึ้นกับเมืองของเรา ทําไมสายฟ้าสีด่าถึงมาที่นี่ทุกวัน พระเจ้ากำลังพยายามลงโทษเราเพื่ออะไร?”

“ฉันเองก็งงเหมือนกัน ไม่ควรมีฝนตกในช่วงเวลานี้ของปี แต่มันเกิดขึ้น 2 วันติดต่อกัน มันดูไม่ธรรมดา ฉันคิดว่าเมืองนี้ไม่ปลอดภัยสําหรับเราที่จะอยู่อีกต่อไป”

“เราจะทําอย่างไรดี เราไม่สามารถละทิ้งเมืองได้ อาชีพของเราอยู่ที่นี่”

“พวกเราก็ตายที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน! คุณไม่เห็นหลุมอุกกาบาตในเมืองนี้หรือ?
พวกมันคือผลกระทบของสายฟ้าสีดํา คุณคิดว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนก่อนที่บ้านเราจะถล่มแบบนี้? เราเคยไปมาแล้ว โชคดีที่ยังไม่มี!”

“ใช่แล้ว ตราบใดที่เรายังมีชีวิต เรามีทุกอย่าง! เราไม่สามารถอยู่ในเมืองได้!”

“ฉันตกลง ฉันตัดสินใจย้ายแล้ว”

“ฉันก็จะย้ายเหมือนกัน”

“ฉันด้วย!”

“แต่พวกนาย…”

“ไม่! ถ้าอยากอยู่ก็อยู่ได้ ฉันไม่ทําให้ครอบครัวและตัวฉันเองตกอยู่ในอันตราย!”

“ถูกต้อง เรากําลังจากไป ตราบใดที่ยังดีอยู่ แต่ตอนนี้เมืองนี้ไม่เหมาะกับเราแล้ว”