Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 259 กฎของคฤหาสน์

ตอนที่ 259: กฎของคฤหาสน์

แคสเซียสและเวราซิตี้ก็เข้าร่วมกับพวกเขาด้วย ขณะลงจากรถ

“นายอาศัยอยู่ที่นี่หรือ พระเจ้า ฉันคิดว่านายเป็นผู้ลี้ภัยอาศัยอยู่ในสถานที่ใต้ดินเล็กๆ แห่งหนึ่ง ถ้ารู้ว่านายอาศัยอยู่อย่างฟุ่มเฟือย ฉันเดาว่านายคงมีพรสวรรค์จริงๆ” เวราซิตี้กล่าว ขณะที่เธอจ้องไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่

“อย่ากังวล นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้น” ลูซิเฟอร์พูดอย่างเกียจคร้าน ขณะเดินไปที่ประตูที่เจียงเปิดไว้

“เจียง จัดห้องใกล้ ๆ ของเราสําหรับคน 2 คน ส่วนไอย์ ฉันจะเก็บเธอไว้ในห้องของฉัน เพื่อไม่ให้เธอหนีไป” เขาบอกเจียงก่อนจะเข้าไป

เมื่อเดินขึ้นบันไดทรงกลมที่สวยงาม เขาไปถึงชั้นที่สูงขึ้นและเข้าไปในห้องของเขา โดยวางไอย์ไว้บนเตียงขนาดใหญ่ของเขา

“อ่า เขาไม่เข้าใจหรอกว่าตอนที่เขาบอกว่าเขาจะอยู่ในห้องกับไอย์ หลังจากที่ให้เธอนั่งบนตักแล้วหน้าตาเป็นยังไง?” เวราซีตี้ถามพลางหัวเราะ

“ฉันสงสัยว่าเขาเข้าใจความหมายพวกนั้นไหม เขาค่อนข้างอ่อนแอในแขนงนั้น ถึงแม้ว่าเขาจะเก่งในด้านอื่นๆ ก็ตาม” เจียงตอบพร้อมยิ้มแหยๆ “มาสิ ฉันจะพาไปดูห้องเธอ”

เวราซิตี้และแคสเซียสเข้าไปในคฤหาสน์ ซึ่งภายในดูดีกว่าภายนอกทุกอย่างภายในคฤหาสน์ดูแพง

“ที่นี่คือที่ของใคร? นายมีมหาเศรษฐีในทีมของนายด้วยเหรอ” เวราซิตี้ถามเพื่อขอความกระ จ่าง

“จริงๆ แล้วฉันเป็นเจ้าของมันคนเดียว มันเป็นคฤหาสน์ของฉัน และไม่ใช่คฤหาสน์หลังเดียวที่ฉันเป็นเจ้าของ ฉันค่อนข้างรวย” เจียงอธิบาย

“ทําไมนายถึงเสี่ยงที่จะออกไปข้างนอกเอง? หากนายเป็นเงินทุนของทีมนี้ นายไม่ควรซ่อนตัวอยู่ในเงามืดงั้นเหรอ?” เวราซิตี้ถามเจียง ซึ่งกําลังพาพวกเขาขึ้นไปชั้นบน

“โดยส่วนตัวฉันต้องไปเพราะเขาขับรถไม่ได้จริงๆ และเขาไม่ต้องการคนขับแบบสุ่ม” เจียงอธิบาย “ยิ่งกว่านั้นแม้ว่าฉันจะตายไปแล้ว? เขาสามารถสร้างมหาเศรษฐีอีกคนหนึ่งได้เหมือนกับที่เขาสร้างฉันขึ้นมางั้นเหรอ”

“เขาสร้างนายขึ้นมางั้นเหรอ?” เวราซิตี้ถามพลางตะลึง

“ถูกต้อง ฉันเป็นแค่คนยากจน เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ความมั่งคั่งทั้งหมดนี้… เขามอบให้ฉัน เธอไม่รู้หรอกว่าเขาฉลาดแค่ไหนกับเรื่องนี้ เขาหลอกคนทั้งโลกโดยพื้นฐานแล้ว” เจียงกล่าวพลางหัวเราะ

“ยังไงก็ตาม นี่จะเป็นห้องของเธอ มันอยู่ข้างฉัน ตอนนี้ไม่มีคนใช้แล้ว”

“สําหรับข้ารับใช้เก่าๆ พวกนั้น อ่า ไปได้แล้ว ดังนั้นเธอต้องจัดการมันเองก่อน” เขาอธิบายเพิ่มเติมขณะชี้ไปที่ห้อง

“ไม่เป็นไร ฉันอยู่คนเดียว ฉันดูแลตัวเองได้” เวราซิตี้ตอบโดยไม่อารมณ์เสีย

“ดีแล้ว อีกอย่างหนึ่ง เธอไม่ควรออกจากคฤหาสน์โดยไม่ได้แจ้งให้เราทราบก่อน เพราะเขาอาจจะต้องการตัวเธอด้วย เราไม่สามารถให้เธอแสดงตัวแก่คนภายนอกได้ นอกเหนือจากนี้ เธอมีอิสระที่จะทําอะไรก็ได้ เพียงบอกกับเวราซิตี้ที่เดินเข้าไปในห้องของเธอ

“ฉันเข้าใจ หัวหน้า ฉันจะไม่จากไป อย่างน้อยก็จะบอกก่อนไปไหน” เวราซิตี้กล่าว “งั้นฉันขอพักก่อนนะ ฉันเหนื่อยเหมือนกัน”เธอปิดประตูห้องของเธอ

เจียงเปลี่ยนความสนใจไปที่แคสเซียส “สําหรับคุณผู้ชายตัวใหญ่ ห้องของคุณจะอยู่อ กด้านหนึ่งของฉัน” เขาพูดขณะที่เขาชี้ไปที่ห้องที่อยู่ไกลออกไปขณะที่พาแคสเซียสไป

แคสเซียสเปิดประตูเพื่อดูภายในห้องที่ตกแต่งอย่างดี

“พักผ่อนไปก่อน เราจะคุยกันเรื่องที่เหลือในวันพรุ่งนี้ และยังมีกฎเหมือนกันสําหรับนาย อย่าออกไปคนเดียว มิฉะนั้นนายจะสร้างปัญหาให้กับเรา” เจียงเตือนเขาก่อนที่แคสเซียสจะปิดประตู

“สําหรับฉันแล้ว ฉันควรจะนอนด้วย สุดท้ายฉันจะได้นอนบนเตียงแทนรถ รู้สึกเหมือนกับว่าฝันที่เป็นจริง” เขาหัวเราะคิกคัก ขณะเดินเข้าไปในห้อง

เขาอาบน้ําอุ่นให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายก่อนจะเดินไปที่เตียง

ทันทีที่เจียงนอนบนเตียง เขารู้สึกเหมือนกําลังจะร้องไห้ ช่วงเวลาที่เขาใฝ่ฝันมานานก็มาถึงในที่สุด เมื่อเขาสามารถนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ได้

เขาไม่อยากให้ความรู้สึกนี้จบลง เหนื่อยมากจนไม่รู้ตัวว่าหลับไป

ในทางกลับกัน ลูซิเฟอร์ปล่อยให้ทุกคนมีอิสระที่จะทําสิ่งที่พวกเขาต้องการ ในขณะที่เขาเข้าไปในห้องของเขา

เขานั่งลงบนเตียง เหลือบมองไอย์ ซึ่งดูเหมือนเธอกําลังหลับอย่างสงบ แต่เขารู้ว่าเธอหมดสติเพราะถูกไฟฟ้าช็อตครั้งสุดท้าย

เขายืนขึ้นและเดินไปที่ประตูที่เขาล็อค เขาซ่อนกุญแจไว้ในที่ที่เขามั่นใจว่าไอย์จะหามันไม่เจอ เขาไม่อยากให้เธอวิ่งหนีออกไปตอนที่เขากําลังหลับ

สําหรับห้องนั้นก็ไม่มีหน้าต่างเช่นกัน เนื่องจากเขาไม่ชอบแสง เขาจึงเลือกห้องที่ไม่มีหน้าต่าง โจได้วางทีวีติดผนังไว้แทนหน้าต่างที่แสดงฉากธรรมชาติต่างๆ

เนื่องจากลูซิเฟอร์ไม่สนใจมัน เขาจึงเก็บมันไว้เป็นส่วนใหญ่ “หวังว่าเธอจะได้เรียนรู้บทเรียนในครั้งต่อไป อย่าทําอะไรที่น่ารําคาญเมื่อเธอตื่นขึ้น” เขาบอกไอย์ ขณะที่เขานอนข้างเธอ เขาค่อนข้างง่วงนอนเช่นกันเมื่อเปิดแอร์ เขาก็หลับตาลงเช่นกัน

น่าเสียดาย ตามที่เขาคาดไว้ไอย์ตื่นขึ้นในเวลาต่อมา เพียง 2 ชั่วโมงหลังจากที่เขาหลับไป

หลังจากถูกไฟฟ้าช็อตเป็นเวลานาน เธอได้เรียนรู้บทเรียนของเธอแล้ว แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าทุกอย่างเป็นเพราะสร้อยข้อมือของเธอ

คราวนี้แทนที่จะโจมตี เธอต้องการถามผู้ลักพาตัวเธอว่าทําไมพวกเขาถึงปล่อยให้เธอมีชีวิต แต่เมื่อเธอมองไปรอบๆ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้อง มีความมืดอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ดวงตาของเธอมองเห็นได้เล็กน้อย

เธอสังเกตเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่ข้างเธอ ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนี้ ตอนแรกเขาให้ฉันนั่งบนตักของเขา และตอนนี้เขาอยากนอนบนเตียงเดียวกันเหรอ? ไอ้สารเลวนี้!” เธอคิดขณะกําหมัดแน่น

เธอแน่ใจว่าจะไม่ส่งเสียงดัง เธอยังไม่ทราบว่าผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอคือลูซิเฟอร์เพราะเขาดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย

เธอสังเกตสภาพแวดล้อมของเธออย่างระมัดระวัง เพื่อดูว่ามีใครคอยจับตาดูเธออยู่หรือไม่

เนื่องจากเธอไม่พบใครที่นี่ เธอจึงตัดสินใจว่าเป็นเวลาที่เหมาะสม ไม่มีใครหยุดเธอจา กการใช้พลังของเธอได้ในตอนนี้ เพราะไม่มีใครตื่นอยู่

เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปนั่งใกล้ลูซิเฟอร์ หันหน้าเข้าหาเขาเพื่อที่เธอจะได้โจมตีโดยตรง

เธอจ้องไปที่ลูซิเฟอร์ขณะที่เธอยกมือขึ้นเพื่อเรียกพลังของเธออีกครั้ง

“อ๊ากกกกก!” เธอกรีดร้องอีกครั้ง ขณะที่เธอหมดสติ ล้มทับลูซิเฟอร์ ที่ตื่นขึ้นจากเสียงกรีดร้องของเธอ..