Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 254 ความตายไม่น่ากลัว

ตอนที่ 254: ความตายไม่น่ากลัว

“และจนกว่าจะถึงตอนนั้น คุณจะอยู่กับเรา ฉันไม่สามารถเสี่ยงกับคุณได้มากกว่านี้” ลูซิเฟอร์ พูดพร้อมขมวดคิ้ว

“ฉันมีทางเลือกอื่นหรือไม่” เวราซิตี้ถามพลางกลอกตา “ยังไงก็ตาม ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของคุณ ฉันจะช่วยสักหน่อย”

“ดี งั้นไปกันเถอะ” ลูซิเฟอร์พูดพร้อมพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาเหลือบมองแคสเซียสแล้วพูดอย่างใจเย็น “ช่วยไปรับเธอหน่อย พาเธอไปที่รถ”

แคสเซียสยกไอย์ไว้ในอ้อมแขนของเขาเหมือนกับที่ลูซิเฟอร์เคยทํากับเธอมาก่อน แต่เขาพบว่ามันแปลก เขากําลังอุ้มผู้หญิงเหมือนเธอเป็นแฟนของเขาจริงๆ

เขาพบว่ามันน่าอายเล็กน้อยที่เป็นคนที่อุทิศชีวิตทั้งหมดให้กับวิถีแห่งดาบ

กลุ่มคนเล็กๆ ออกจากบ้านและเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่า เมื่อจู่ๆลูซิเฟอร์ก็พูดขึ้นว่า “ใช่ เราต้องทําอะไรซักอย่างก่อน ฉันเกือบลืมไปหมดแล้ว มากับฉัน”

โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เขาอุ้มเวราซิตี้ขึ้นมาเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิงอีกคนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเริ่มบิน

“คุณทําบ้าอะไร” เวราซิตี้ถามพลางขมวดคิ้ว “แม้ว่าฉันต้องการจะบอกว่าการบินได้รู้สึกดี แต่ฉันยังคงอยากให้คุณวางฉันลง”

“นี่เร็วกว่าการขึ้นบันไดมาก” ลูซิเฟอร์กล่าว ขณะลงจอดที่ชั้นหนึ่งของบ้าน ซึ่งมีหน้าต่างที่เขาทําฟังเอง

เมื่อเขาลงไปที่พื้น เขาได้วางเวราซิตี้ลงบนพื้น ซึ่งมองไปรอบ ๆ ก็พบว่ามีขี้เถ้าอยู่บนพื้น แต่ก็มีเลือด นอกจากนี้ยังสามารถมองเห็นชายคนหนึ่งถูกมัด

“เรามาที่นี่เพื่ออะไร?” เธอถาม

ลูซิเฟอร์ไม่ตอบ ในขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นและถอดผ้าที่สมาชิกของแวเรียนท์ เกิดใหม่พันรอบปากออกเพื่อหยุดเขาไม่ให้พูด

“ขอบคุณ!” ชายคนนั้นพูดทันทีที่ลูซิเฟอร์ปล่อยปากของเขาให้เป็นอิสระ

“อย่าเพิ่งขอบคุณฉันเลย เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปขึ้นอยู่กับคําตอบของนาย บอกฉันที่ฐานของแวเรียนท์เกิดใหม่อยู่ที่ไหน” ลูซิเฟอร์ถามขณะก้าวถอยหลัง

“ฐาน? ฉันลืม ฉันจําไม่ได้ ฉันคิดว่ามันเหมือนกันกับคนอื่น ๆ เราลืมฐานของเรา เมื่อเราได้ยินหัวข้อเกี่ยวกับฐานต่อหน้าคนแปลกหน้า ฉันบอกคุณไม่ได้” ผู้ชายคนนั้นตอบ

เมื่อพยายามคิดเท่าไหร่ก็จําไม่ได้ลูซิเฟอร์เหลือบมองเวราซิตี้ ขณะที่เขาถามว่า “เขาโกหก หรือเปล่า”

“เขาพูดความจริง” เวราซิตี้ตอบ

“ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไร้ประโยชน์” ลูซิเฟอร์ปล่อยตัวออกมา ขณะที่จับใบหน้าของชายคนนั้น มองดูเขากลายเป็นเถ้าถ่าน

นี่เป็นครั้งแรกที่เวราซิตี้ได้เห็นความสามารถนี้แบบสดๆ ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่านั้น แต่ตอนนี้เธอได้เห็นมันแล้ว เธอก็พบว่ามันน่ากลัวจริงๆ

“พึ่งเคยเห็นครั้งแรก?” ลูซิเฟอร์ถามด้วยความสงสัย

“ใช่ มันดูไม่ดีเลย ดูเหมือนเป็นความสามารถที่ชั่วร้าย ทําลายบุคคลที่ละอนุภาค” เวราซิตี้กล่าวพร้อมส่ายหัว

“ไม่มีความสามารถใดในโลกนี้ที่ไม่มีความมืดมิด ทั้งการถูกฟ้าผ่าตาย ตายด้วยใบมีดลมโดยแยกหัวออกจากกัน จริงไหม?” ลูซิเฟอร์ถามอย่างขบขัน

“ตายด้วยการสําลักเพราะความแข็งแกร่ง? ตายด้วยการเผาในเปลวเพลิง? ตายด้วยการแช่แข็ง? ความสามารถใดที่คุณคิดว่าไม่มืดมนในการฆ่าคนด้วย?”

“ไม่ใช่ความสามารถที่มืดมิด แต่เป็นความตาย และนั่นก็ไม่ใช่แนวคิดใหม่เช่นกัน หลังจากจ่านวนผู้เสียชีวิตที่ฉันได้ฆ่าตายไป ความตายก็หยุดน่ากลัวไปนานแล้ว” เขากล่าวอย่างใจเย็น “แต่สําหรับคนอย่างคุณ มันก็ยังมืดมิดอยู่ ไม่ต้องกังวล คุณก็จะชินกับมันเหมือนกัน เหมือนที่ฉันรู้สึก เขาพูดต่อ เมื่อเดินเข้าไปใกล้เวราซิตี้และอุ้มเธอขึ้นอีกครั้งก่อนจะลงไป

เขาลงจอดใกล้กับแคสเซียส ซึ่งยืนอยู่ พลางอุ้มร่างของไอย์ในอ้อมแขนของเขา พวกเขา เริ่มเดินอีกครั้งและไม่นานก็ถึงประตูชุมชน เมื่อลูซิเฟอร์ไปถึงที่นั่น เขาก็ประหลาดใจ ยามไม่อยู่ที่นี่แล้ว เขาไม่พบยามคนใดที่ไหนเลย

“ดูเหมือนเขาจะวิ่งหนี ฉันเดาว่าเขาคงกลัวว่าฉันจะฆ่าเขา เพื่อให้เขาเงียบ แม้หลังจากที่เขาทํางานเสร็จ ไม่สําคัญหรอก”

“เขาทําตามที่บอก ไม่ว่าในกรณีใด ไม่สําคัญหรอกว่าเขาจะแจกภาพสเก็ตช์ของฉันหรือไม่ ฉันทําสิ่งที่อยากทําเสร็จแล้ว” ลูซิเฟอร์กล่าวพร้อมส่ายหัว “สงสัยจริงๆว่าเขาจะกล้าไหม”

“ไปกันเถอะ” เขาเดินผ่านประตูและจากไปเพื่อหยุดรถ 2 คันที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าเมือง

“ไม่มีปัญหาหรอกหรือ มีรถ 2 คัน ทั้งสองคันเป็นที่นั่งสองที่นั่ง แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้วิธีขับ เราจะออกเดินทางได้อย่างไร” แคสเซียสถามในขณะที่เขาสังเกตเห็นปัญหาในทันใด

“ไม่ต้องห่วง เขาควรจะมาที่นี่เร็วๆ นี้” ลูซิเฟอร์พูดอย่างไม่กังวลเลย ตามที่เขาคาดไว้ มีรถแท็กซี่จอดอยู่ใกล้พวกเขา ชายคนหนึ่งก้าวออกจากรถแท็กซี่ ซึ่งทําให้ใบหน้าของแคสเซียสดูมีความเข้าใจ

“ในที่สุดฉันก็มาถึงแล้ว พระเจ้า ขาฉันยังปวดอยู่ คราวหน้าช่วยทํางานที่ต้องเดินให้น้อยลงหน่อย” เจียงพูดพร้อมกับส่งเสียงหอน

แม้แต่ตอนที่เขานั่งแท็กซี่ เขายังเหนื่อยจากการเดินทั้งหมดที่เขาต้องทําก่อนหน้านี้

“ดังนั้น เจียงจะขับรถ แต่ตอนนี้มีปัญหาเช่นกัน เรามี 5 คนและ 4 ที่นั่ง และไม่มีที่ใดในด้านหลังที่เราจะเก็บผู้หญิงคนนี้ไว้ได้” แคสเซียสกล่าวอีกครั้งพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ไม่มีปัญหา เราจะปรับตัว ฉันจะใช้ความคิดของเจนเลีย” ลูซิเฟอร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ความคิดอะไร?” แคสเซียสถาม

“นายจะขึ้นรถคันที่ 2 กับเวราซิตี้ ฉันจะขึ้นรถคันแรกกับไอย์ ส่วนสถานที่ของเธอ เธอสามารถปรับตัวและนั่งบนตักของฉันได้” ลูซิเฟอร์ตอบโดยไม่รู้สึกแปลกๆ เลยสักนิด

“นอกจากนี้ ฉันยังคอยจับตาดูเธอเพื่อเตรียมพร้อมเมื่อเธอตื่น” เขากล่าวเพิ่มเติม

เมื่อลูซิเฟอร์พูดถึงความคิดของเขา ไม่เพียงแต่แคสเซียสเท่านั้นแต่กระทั่งเจียงก็มองเขาด้วยปากที่เปิดออกเล็กน้อย

“อย่ายืนอยู่แบบนี้นานๆเลย ออกไปกัน” ลูซิเฟอร์พูด ขณะเปิดประตูรถข้างหน้า เขานั่งบนที่นั่งผู้โดยสารและบอกแคสเซียส ให้มอบไอย์ให้กับเขา

แคสเซียสช่วยให้ไอย์ที่หมดสตินั่งบนตักของลูซิเฟอร์ ก่อนที่เขาจะปิดประตู

“ขับอย่างระมัดระวัง” แคสเซียสบอกเจียง ซึ่งพยักหน้าขณะที่เขาเข้าไปในรถด้วย

เขายังเดินไปที่รถคันที่ 2 พร้อมกับเวราซิตี้ ซึ่งนั่งโดยไม่คัดค้านเลยแม้แต่น้อย

เจียงสตาร์ทรถ ขณะที่เขาออกจากเมือง แคสเซียสยังขับตามหลังเขาโดยมุ่งไปที่ถนน

“ดูเหมือนคุณจะสนิทกับเขา คุณเป็นใคร” ไม่นานด้วยซ้ําที่พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวออกจากจุดเริ่มต้น เวราซิตี้เริ่มถามคําถาม

“ฉันเป็นเพื่อนของเขา” แคสเซียสตอบอย่างใจเย็น

“เขามีเพื่อนด้วยเหรอ? คณแน่ใจหรือว่าคุณไม่ใช่แค่ลูกน้องของเขา” เวราซิตีถามยิมๆ

“เธอเห็นความจริงได้ใช่ไหม ทําไมเธอไม่เห็นว่าฉันพูดความจริงล่ะ” แคสเซียสถามพลางขมวดคิว..