Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 249 การควบคุมความทรงจํา

ตอนที่ 249: การควบคุมความทรงจํา

“ประเทศเรนสตอร์มนั่นเป็นชื่อเหรอ?” ลูซิเฟอร์ถามอย่างขบขัน “ฉันจะจําไว้”

“เฮ้ อย่าถูกชื่อของมันหลอกล่ะ มันเป็นประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดที่นั่นและเรายังมีอีกหลายสิ่งที่นายไม่เคยพบในประเทศอื่นนายต้องมาสักครั้งถ้าอยากจะเห็นว่าเราก้าวหน้าแค่ไหน”เจนิเลียกล่าวณะที่เธอขับตามแผนที่ในโทรศัพท์

“สนามบินน่าจะอยู่ตรงหัวมุม”เธอพูดเบาๆ ขณะชะลอรถ

“นั่นสินะ”

เธอหยุดรถแล้วก้าวออกไป เมื่อมองย้อนกลับไปที่ลูซิเฟอร์ เธอกล่าวว่า “ขอบคุณอีกครั้ง ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันอีกในภายหลัง” เธออําลาพลางเดินเข้าไปในสนามบิน

ลูซิเฟอร์เปิดประตู ในขณะที่เขาก้าวออกไป เหลือบมองที่สนามบิน

“ข้อมูลนี้มีประโยชน์มาก หลังจากทําทุกอย่างเสร็จแล้ว ฉันจะต้องเดินทางไปที่สภาวอร์ล็อคแต่ฉันแน่ใจเมื่อถึงเวลานั้นทุกคนจะรู้จักชื่อของฉันการต้อนรับของฉันคงไม่ดีนัก”

รถสปอร์ตอีกคันหยุดอยู่ข้างหลังพวกเขา ซึ่งแคสเซียสและเจียงก็ก้าวออกมาทั้งสองเดินเข้าไปหาลูซิเฟอร์ขณะที่พวกเขาถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง”

“ดีกว่าที่ฉันคาดไว้” ลูซิเฟอร์ตอบ “ไปกันเถอะ เรายังต้องไปถึงเวราซิตี้”
เขาเดินกลับไปที่รถคันที่ 2 กับแคสเซียสอีกครั้ง ในขณะที่เจียงขึ้นรถคันแรกรถเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง

“เมืองต่อไปคือที่ที่เธออาศัยอยู่ อีกไม่นาน” ลูซิเฟอร์กล่าว ขณะหยิบมันฝรั่งทอดหนึ่งห่อที่พวกเขาซื้อมาและเริ่มเคี้ยวขนม

ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่พวกเขาจะมาถึงเมือง ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางเจียงหยุดรถตรงมุมหนึ่งแคสเซียสก็หยุด

พวกเขาจะไม่ไปที่บ้านของเวราซิตี้พร้อมกับรถของพวกเขา เมื่อใกล้ถึงแล้วพวกเขาก็เดินไปที่

แคสเซียส, เจียงและลูซิเฟอร์เดินเข้ามาในเมืองที่พลุกพล่าน ขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านของเวราซิตี้ยิ่งพวกเขาเข้าใกล้บ้านของเธอมากเท่าไหร่พวกเขาก็ยิ่งเห็นพลเมืองคนอื่นน้อยลงเท่านั้นขณะที่พวกเขาเข้าไปในย่านปอร์เช่ของเมืองเป็นชุมชนที่มีรั้วรอบขอบชิดซึ่งมีเพียงผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่หรือผู้ที่อยู่ที่นี่เพื่อพบกับพวกเขาเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้มียามอยู่ที่ นั่นด้วย

“คุณต้องการอะไร” ยามถามเจียงจากอีกด้านหนึ่งของ “เรามาที่นี่เพื่อพบคุณเวราซิตี้เธอเป็น เพื่อนของเราให้เราเข้าไป” เจียงบอกผู้คุม

“เพื่อนของคุณ? ฉันขอโทษ แต่ข้อแก้ตัวนั้นใช้ไม่ได้เธอบอกโดยเฉพาะว่าเธอไม่ต้องการให้แขกมาที่บ้านของเธอไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครดังนั้นคุณมาไม่ได้” ยามพูดจากอีกด้านของประตู

“คุณไม่ใช่คนแรกที่ใช้ข้อแก้ตัวนี้ เธอมีชื่อเสียงและแฟน ๆ ของเธอจํานวนมากพยายามทําเช่นนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคุณมีข้อแก้ตัวอื่นอีกไหม?”เขาถามขณะหัวเราะ

เจียงเกาหัวด้วยความพ่ายแพ้ เขามองดูลูซิเฟอร์ ขณะที่เขาพูด “คุณรับช่วงต่อได้แล้ว”

ลซิเฟอร์แตะเท้าของเขาเบา ๆ บนพื้นขณะที่เขาบินไปในอากาศ เขาบินจากเหนือประตูไปยัง

ที่ดินตรงหน้ายาม

“นี่เป็นข้อแก้ตัวยังไงล่ะ” ลูซิเฟอร์ถาม ขณะจับคอของยาม

“นะ-นาย ปล่อยฉัน!” ยามพูด ขณะที่หน้าซีดด้วยความกลัว

“ถ้าคุณบอกใครเกี่ยวกับการปรากฏตัวของเราที่นี่ คุณจะไม่มีชีวิตอยู่เพื่อต้องการข้อแก้ตัวอีก ในอนาคต” ลูซิเฟอร์กล่าว ขณะที่เขาโยนยามไปด้านข้างเขาพลางเปิดประตูให้เจียงและแคสเซียสเข้าไปด้วย

“ฟังเขา ถึงแม้ว่าฉันจะหยุดเขาไม่ได้ เมื่อเขาโกรธ” เจียงบอกยาม ขณะที่เขาหัวเราะเขาสนุกกับการเป็นคนเลวแบบนี้

“บ้านไหนเป็นของเวราซิตี้” ลูซิเฟอร์ถามทหารยาม ขณะที่เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

“ข้างในสด แต่เธอไม่อยู่บ้าน” ยามตอบอย่างเคารพราวกับว่าเขาได้เรียนรู้บทเรียนของเขาแล้ว

“รับหมายเลขนี้ไป ฉันต้องการให้คุณส่งข้อความถึงฉันเมื่อเวราซิตี้มาถึงที่นี่” ลูซิเฟอร์พูดขณะที่เขาเริ่มเดินไปข้างหน้า หลังจากให้หมายเลขแก่ยาม

ขณะที่เขาเดินไปกับเจียงและแคสเซียส เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง “มีคนคอยดูเราอยู่”

“นายรู้สึกอย่างนั้นด้วยเหรอ? พวกเขานี่แย่จริงๆ ฉันสังเกตเห็นบางอย่างบนหลังคาเช่นกันไม่สิรู้สึกเหมือนพวกเขาจะเป็นมนุษย์” แคสเซียสพูดพร้อมพยักหน้า

“ทําไมแวเรียนท์จํานวนมากถึงจับตาดูย่านเวราซิตี้? พวกเขารู้เรื่องการมาถึงของเราหรือไม่คุณเป็นคนเดียวที่สามารถรับประกันความสนใจในหมู่ พวกเราสามคน”เจียงพูดพร้อมขมวดคิ้ว

“ไม่เป็นไร ไม่มีใครจับตาดูฉันอีก” ลูซิเฟอร์พูดออกมา ขณะที่เขาเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเขาบินตรงขึ้นไปในอากาศขณะที่เขาเดินเข้าไปหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดที่คอยจับตาดูเขาอยู่ชายคนนั้นใช้กล้องส่องทางไกลเพื่อจับตาดูคนสามคนที่เพิ่งเข้ามา

เมื่อเขาเห็นหนึ่งในนั้นหายไป ขณะที่เขาตกตะลึง เขาเห็นทุกอย่างเปลี่ยนเป็นสีดําเนื่องจากเขามองไม่เห็นอะไรเลยด้วยกล้องส่องทางไกลเขานําพวกมันออกไปจากสายตาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อนั้นเองที่เขาได้ยินเสียง

“กําลังมองหาฉันอยู่หรือ”

ตุ้ม!

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ได้ยินเสียงอื่น เขามองขึ้นไปบนบ้านอีกหลังที่เพื่อนของเขายืนอยู่ก่อนหน้านี้แต่ตอนนี้

เห็นเพียงร่างที่ไร้ศีรษะของเขานอนอยู่บนหลังคา

“ทําไมไม่ตอบ คุณกําลังมองหาฉันอยู่หรือเปล่า”ลูซิเฟอร์ถามพลางยิ้มเยาะราวกับปีศาจขณะที่เขาคว้าชายคนนั้นที่คอของเขา

“เรามาจากแวเรียนท์เกิดใหม่!”ชายคนนั้นตอบพลางหายใจลําบาก

“อา ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว มันคงเป็นผลงานของผู้ทํานาย ผู้ชายคนนั้นฟังดูน่ารําคาญสักวันฉันต้องได้เจอเขา”ลูซิเฟอร์พึมพํา พลางขมวดคิ้ว“แต่มันไม่สําคัญคงจะดีถ้าทุกคนเห็นฉันแต่ตอนนี้ยังไม่ได้ฉันปล่อยให้คุณอยู่ไม่ได้”

“อ-อย่านะ!” ชายคนนั้นพูด ขณะที่หน้าซีด

“ผมปล่อยให้คุณอยู่ได้ด้วยเงื่อนไขเดียว ถ้าคุณบอกฉันว่าคนอื่นกําลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหนในขณะนี้ช่วยบอกที่ตั้งสํานักงานใหญ่ของแวเรียนท์เกิดใหม่ ให้ฉันด้วย”ลูซิเฟอร์พูดอย่างใจเย็น

“ฉันไม่รู้ที่ตั้งสํานักงานใหญ่ พวกเราไม่มีใครรู้ เว้นแต่ท่านผู้นํา เมื่อมีคนถามพวกเราจะลืมคําตอบของมันไป” ชายคนนั้นตอบ

“เป็นไปได้ยังไง? คุณโกหกหรือเปล่า” ลูซิเฟอร์ถาม พลางขมวดคิ้ว

“เราไม่ได้โกหก แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร” ชายคนนั้นตอบ

“ดูเหมือนว่ามีใครทําอะไรกับหัวคุณหากเป็นกรณีนี้และนี่ไม่ใช่สิ่งเดียวที่พวกเขายุ่งด้วยตามที่คาดไว้ไม่มีใครได้เรื่องเลย”ลูซิเฟอร์พึมพําในขณะที่เขาเข้าใจว่ามันจะเป็นอย่างไรแวเรียนท์เกิดใหม่กําลังยุ่งกับหัวหน้าของสมาชิกที่อ่อนแอกว่าของพวกเขา