Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 243; อาจมีคนตาย

ตอนที่ 243; อาจมีคนตาย

“ใช่ แต่เขาเสียชีวิตเมื่อฉันอายุได้ 5 ขวบแม่ของฉันก็ตายไปพร้อมกับเขา ในวันหนึ่งฉันกลายเป็นเด็กกําพร้า…” ลูซิเฟอร์อธิบายต่อ

“เจ้าหน้าที่มาและพาฉันไปที่สถานพยาบาล…”

เมื่อเวลาผ่านไป ลูซิเฟอร์ยังคงอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นยิ่งแคสเซียสได้ยินมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นเขารู้ว่าวัยเด็กของลูซิเฟอร์ช่างโหดร้ายจริงๆทนทุกข์ในสถานพยาบาลและถึงกับถูกฆ่างั้นหรือแล้วถูก APF ไล่ตามล่าแล้วโดนฆ่าอีกเป็นครั้งที่ 2

“คุณปู่จี้ช่วยฉันไว้ ฉันสูญเสียความทรงจําไปและนั่นคือสาเหตุที่ฉันใช้ชีวิตจอมปลอมไม่นานนี้เองที่ฉันได้ความทรงจํากลับมา”ลูซิเฟอร์พูดขณะอธิบายจบ

“นั่นสินะ…”

แคสเซียสไม่พบคําพูดใดๆว่าจะตอบสนองอย่างไรเขานึกภาพว่าลูซิเฟอร์เจอเรื่องเลวร้ายเห็นเศร้าแต่รู้ว่าจะขนาดนี้เขาคาดไม่ถึง

“ฉันต้องขอบคุณพลังการรักษาของนายจริงๆมันทําให้นายยังมีชีวิตอยู่และตอนนี้นายก็สามารถแก้แค้นได้ฉันจะเข้าร่วมด้วยและฉันจะไม่ขอฟังคําตอบ ในฐานะวอร์ล็อคหน้าที่ของฉันคือต้องช่วยฆ่าพวกมัน!”แคสเซียสพูดในที่สุดเมื่อเขาแสดงความมุ่งมั่นที่จะช่วยลูซิเฟอร์

“ฉันจะไม่ตาย แต่นายน่ะอาจจะตายได้ง่าย อย่าประมาทศัตรู”ลูซิเฟอร์เตือนแคสเซียส

“ฮะ ไม่ต้องกังวล ฉันพร้อมจะชนะมัน” แคสเซียสพูดอย่างมั่นใจ

“แล้วนายหาฉันเจอได้ยังไง” ลูซิเฟอร์ถามด้วยความสงสัยแคสเซียสยกมือขึ้นโชว์ของสวยงามที่อยู่บนนิ้วของเขา

“อ่า แหวนนี่ …” ลูซิเฟอร์พูดพลางส่ายหัวเขาเอามือล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบแหวนนั้นออกมาเขาเคยคิดที่จะขว้างแหวนนั้นมาก่อนแต่เขาตัดสินใจไม่ทําแบบนั้นอาจเป็นเพราะเขาต้องการค้นหาแคสเซียส ในอนาคตโดยไม่รู้ตัวหรืออาจเป็นเพราะแหวนนี้เป็นแหวนที่สวยจริงๆและมันเป็นหนึ่งในของขวัญวันเกิดชิ้นแรกของเขาในรอบ 12 ปี ดังนั้นมันจึงพิเศษมาก

แหวนนี้และสร้อยคอของคุณปู่จี้ทําให้เขารู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้

“นายบอกคนอื่นเกี่ยวกับฉันหรือเปล่า” ลูซิเฟอร์ถามพลางขมวดคิ้ว

“ฉันไม่ได้ทําแม้แต่พ่อของฉันก็ไม่รู้ว่าฉันอยู่ประเทศอะไรฉันแสร้งทําเป็นอยู่คนละประเทศฉันต้องขึ้นเครื่องบิน 2 เที่ยวแต่ก็คุ้มสําหรับความเป็นส่วนตัว”แคสเซียสตอบขณะที่เขาตั้งหน้าตั้งตาอยู่บนถนน

“แล้วความจริงที่เราจะไปหาใครคือเธอคนนั้นเธอเป็นเพื่อนในครอบครัวของนายเหรอ?” แคสเซียสถาม

“ไม่ใช่หรอก จริงๆ เธอเป็นแค่คนที่ฉันต้องการทํางานให้ฉันของขวัญของเธอมีประโยชน์มากเธอสามารถช่วยฉันดูว่ามีใครโกหกฉันหรือไม่”ลูซิเฟอร์ตอบการสนทนาดําเนินต่อไป ในขณะที่รถสปอร์ต 2 คันพูดคุยกับสายลม เดินทางจากเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่งโดยไม่หยุดเฉพาะในเมืองถัดไปเมื่อพวกเขาหยุดกินบางอย่างเนื่องจากลซิเฟอร์หิว

รถ 2 คันจอดอยู่นอกร้านอาหารซึ่งลูซิเฟอร์และคนอื่นๆส่วนที่นั่งอื่นๆนั้นยังว่างอยู่เนื่องจากกลุ่มสามคนของพวกเขาเดินทางมาด้วยรถสปอร์ตราคาแพงทุกคนจึงเชื่อว่าพวกเขาเป็นวัยรุ่นที่ ร่ำรวย ซึ่งกําลังเดินทางไปตามถนน ร้านอาหารให้บริการพวกเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทําได้อาหารอร่อยถูกเสิร์ฟทันที

“รสชาติของประเทศนี้ค่อนข้างแตกต่างจากที่เรามี”แคสเซียสแสดงความคิดเห็นขณะชิมอาหาร

“ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่านายมาจากไหน”เจียงถามแคสเซียสโดยที่ยังไม่รู้ตัวตน

“สมมติว่าฉันมาจากที่ไกลแสนไกล ประเทศที่เป็นเกาะที่ฉันสงสัยว่านายอาจจะเคยได้ยินเรื่องของมันมาบ้าง”แคสเซียสตอบ

“แล้วคุณ 2 คนรู้จักกันได้ยังไง”เจียงถามด้วยความสงสัย

“อืม อเล็กซ์กับฉัน… ฉันหมายถึงลูซิเฟอร์กับฉันอยู่ในอะคาเดมีแวเรียนท์ด้วยกัน”สําหรับลูซิเฟอร์ เขาไม่สนใจการสนทนาของพวกเขา ตาของเขาอยู่ที่ทางเข้ากระจกของร้านอาหารซึ่งเขาเห็นเด็กหนุ่มยืนอยู่เด็กคนนั้นน่าจะอายุเพียง 13 หรือ 14 ปีเท่านั้น ส่วนเสื้อผ้าของเขานั้นสกปรกมาก หรือแม้แต่ฉีกขาดตามสถานที่ต่างๆ เขาดูขาดสารอาหารเล็กน้อยราวกับว่าเขาไม่ได้กินอะไรเลยเป็นเวลานานผ่านประตูกระจกเด็กน้อยมองลูซิเฟอร์และคนอื่นๆที่กําลังทานอาหารอร่อยๆ อยู่

เจ้าของร้านอาหารเดินเข้าไปหากลุ่มลูซิเฟอร์และแนะนําตัว

“ฉัน มาร์ค บูน เจ้าของร้าน ฉันได้ยินมาว่ามีคน VIP มาที่ร้านอาหารของเราฉันอดไม่ได้ที่จะเข้ามาทักทายคุณเป็นการส่วนตัวเยี่ยมมาก ท่านชอบทุกอย่างหรือไม่”เขาถามเจียงซึ่งดูเหมือนคนโตและเป็นผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ

เขายังสังเกตเห็นว่าลูซิเฟอร์มองไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง มาร์คมองไปทางที่ลูซิเฟอร์มองเข้าไปและสังเกตเห็นเด็กกําพร้ายืนอยู่หน้าประตู

“โอ้พระเจ้า กระผมขอโทษ! ขอทานนั่นคงทําให้บรรยากาศเสียไปสําหรับคุณขอทานคนนี้นมาที่นี่เสมอไม่ว่ากระผมจะเตะเขาออกไปกี่ครั้งก็ตาม! เดี๋ยวกระผมกลับมานะครับ!”

เจ้าของร้านเดินไปที่ประตูกระจกแล้วผลักประตูออกไปด้านนอกปล่อยให้เด็กหนุ่มล้มลง
“ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาที่นี่!การปรากฏตัวของแกทําให้แขกของฉันเสียอารมณ์สถานประกอบการระดับพรีเมียมของเราต้องเปรอะเปื้อน! ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะจนหรืออะไรก็ตาม!อยู่ห่างจากที่นี่ให้มากที่สุด!คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีแบบนี้อีก!”มาร์คดุเด็กที่นอนอยู่บนพื้นสั่นสะท่านมาร์คไม่รู้ แต่ใบหน้าของลูซิเฟอร์มีสีหน้าสับสนขณะกําหมัดแน่น

ช่วงเวลานี้ทําให้เขานึกขึ้นได้ เกือบหลายครั้งที่เขาตื่นขึ้นหลังจากการตายของเขาเป็นครั้งแรกเขาได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกันลูซิเฟอร์ทิ้งอาหารไว้ขณะที่เขายืนขึ้นเขาไม่พอใจในขณะนั้นขณะที่เดินเข้าไปหาเจ้าของร้าน

“โอ้ ฉันไม่เคยเห็นเขาอารมณ์เสียมาก่อนทําไมฉันรู้สึกเหมือนมีคนกําลังจะตาย”เจียงพึมพําพลางขมวดคิ้ว

แคสเซียสยังสังเกตเห็นว่าลูซิเฟอร์อารมณ์เสียเป็นเพราะเด็กคนนั้นหรือเปล่า มาร์คมีพฤติกรรมกับเด็กอย่างไรมันทําให้ลูซิเฟอร์อารมณ์เสียหรือเปล่ามาร์คปิดประตูขณะที่เขาหันกลับมาสังเกตเห็นลูซิเฟอร์ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“เอ่อ ท่าน ไม่ต้องกังวลกระผมจะสอนบทเรียนให้เขาเด็กคนนั้นจะไม่รบกวนท่านอีกแล้วท่านวางใจได้”มาร์คบอกลูซิเฟอร์โดยไม่เข้าใจว่าทําไมเขาดูอารมณ์เสีย

เขาคิดว่าลูซิเฟอร์อารมณ์เสียเพราะเห็นเด็กทําลายประสบการณ์การกินของเขา..