Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 239 ความผิดพลาดที่โง่เขลา

ตอนที่ 239: ความผิดพลาดที่โง่เขลา

“อะไรจะรีบร้อนขนาดนั้น เชิญมากับผมก่อน ผมมีเรื่องจะคุยกับท่านเรื่องบางอย่าง” ลูซิเฟอร์พูดกับชายคนนั้นขณะที่วางมือบนไหล่ของชายผู้นั้นก่อนออกจากร้าน เจียงจ่ายบิลขณะที่เขาออกจากร้าน

ลูซิเฟอร์และคนอื่นๆ ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ เมื่อเข้าไปในคฤหาสน์ เจียงปิดประตูและล็อคมันอย่างแน่นหนา

“เรื่องนี้มันช่างง่ายดาย” เจียงกล่าว “คุณคิดว่าห้องของเขาจะอยู่ที่ไหน”

“น่าจะอยู่ชั้นบน นายยืนอยู่ที่นี่ก่อน มีอะไรให้เรียกหาฉัน และถ้ามีอะไรผิดพลาด หรือนายสังเกตเห็นใครบางคน ให้รีบแจ้งฉันทันที” ลูซิเฟอร์บอกเจียง ขณะที่เขาลอยขึ้นไปชั้นบน

“แน่นอนเขาสามารถลอยได้เช่นกัน” เจียงพูดออกมาและกลอกตา พลางมองลูซิเฟอร์ขึ้นไปที่ชั้นบน

ไม่นานเขาก็จบลงที่ห้องนอนของชายเจ้าของบ้าน เมื่อมองไปรอบๆ ก็ได้ยินเสียงมาจากห้องอาบน้ํา เขาไม่รอช้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาก็เดินไปที่ประตูประตูยกเท้าเหยียบประตูทุบพังทันที่ที่ประตูฟัง ลูซิเฟอร์ก้าวเข้าไปในห้องน้ําก็เจอแต่ชายอ้วนท้วนที่ยืนนิ่งไม่มีเสื้อผ้า

“แกเป็นใคร” ชายคนนั้นถามอย่างฉุนเฉียว

“โจ เวลลิ่ง?” ลูซิเฟอร์ถามชายผู้นั้นอย่างสงสัย

“เจ้ากล้าดียังไงมาเหยียบเข้าไปในคฤหาสน์ของข้าแล้วบุกเข้ามาในห้องของข้า!” ชายผู้นั้นคํารามอีกครั้งขณะที่เขากําหมัดแน่น เขาต่อยปุ่มสีแดงที่วางอยู่ในห้อง บ้านทันทีที่กดปุ่มสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นทั่วทั้งบ้าน

“ฉันช้าไป นี่คุณตั้งสัญญาณเตือนไว้ในห้องน้ําเลยหรือ? คุณนี่มันเป็นคนขี้ขลาดตัวโตจริงๆ ใช่ไหม ดีละถ้าอย่างนั้น มันไม่สําคัญ ฉันต้องการทําสิ่งที่ดี แต่ถ้าโลกไม่ต้องการฉันก็ไม่เป็นไร” ลูซิเฟอร์พึมพําในขณะที่ถอนหายใจ

“แกควรกังวลเกี่ยวกับตัวเองเด็กน้อย! อีกไม่นาน ยามในคฤหาสน์ของข้าจะอยู่ที่นี่! แกจะเสียใจที่เข้ามาในห้องน้ําของฉัน!” ชายคนนั้นตะโกนใส่ลูซิเฟอร์

“ฉันไม่ชอบเสียงดัง” ลูซิเฟอร์พึมพําเบา ๆ ขณะที่เขาจับนิ้วของชายที่ชี้มาที่เขา

กรีกๆๆ!

“อ๊าาากกก!”

ลูซิเฟอร์หักนิ้วของชายคนนั้นโดยไม่ต้องคิด

โจยังคงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด เมื่อลูซิเฟอร์คว้าคอเขาแล้วโยนเขาออกไปนอกห้องน้ํา

ชายคนนั้นล้มลงกับพื้น ลูซิเฟอร์ถอดแว่น หมวก และวิกผมออกด้วยเพราะเขาไม่สนใจของเหล่านั้นในตอนนี้ เขาได้ตัดสินใจว่าทั้งคฤหาสน์นี้จะถูกล้างบาง ในขณะนี้สิ่งเหล่านั้นจึงไม่สําคัญอีกต่อไป

“ฉันคิดว่าทางที่ดี มันไม่ได้สร้างมาเพื่อฉัน ฉันไม่ควรแม้แต่จะพยายาม ทางที่ยากคือหนทางเดียวสําหรับฉัน” ลูซิเฟอร์กล่าวพร้อมขมวดคิ้ว

นี่เป็นการทดสอบสําหรับเขาเพื่อดูว่าทางเก่าของเขาดีกว่าหรือทางอ้อมดีกว่า และตอนนี้เขาได้คําตอบแล้ว

“ลูซิเฟอร์! ฉันรั้งพวกมันไว้ไม่ไหวแล้ว!” ขณะที่ลูซิเฟอร์เดินไปหาโจ เขาได้ยินเสียงตะโกนมาจากบริเวณใกล้เคียง เจียงได้บุกเข้าไปในห้อง

“ฮ่าฮ่าฮ่า แกก็เห็นผลของการแกล้งฉันแล้วนี่! แกทํานิ้วฉันหักเหรอ ฉันจะหักกระดูกแกให้หมด!” โจพูดอย่างโมโหขณะที่เขาเริ่มหัวเราะ

“ฉันคิดว่านั่นจะเป็นความฝันสําหรับคุณ อย่างน้อยก็ในช่วงชีวิตนี้” ลูซิเฟอร์พูดออกมาขณะเดินไปที่ประตู

“เดี๋ยวก่อน! มีคนถือปืนอยู่ข้างนอก! ระวัง!” เจียงเตือนลูซิเฟอร์ที่กําลังจากไป

ลูซิเฟอร์ไม่สนใจเขา ขณะที่เขาออกไป ปิดประตูตามหลังเขา เสียงการยิ่งเริ่มมาราวกับว่าฝนกระสุนอยู่ข้างนอก

“ห้ะ! คู่ของแกกินขนมปังแล้ว! ในไม่ช้าแกจะตามเขาไป!” โจบอกเจียง ในขณะที่เขาหัวเราะดังยิ่งขึ้นไปอีก “ฉันยังปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ได้ ถ้าแกยอมจ่านน!

เจียงมองไปที่ชายคนนั้นราวกับว่าเขากําลังมองดูคนงี่เง่า คนที่กลั่นแกล้งAPE ทั้งหมด… เขากำลังจะประจบประแจงกับมนุษย์บางคน เขารู้สึกเหมือนกําลังหัวเราะ

ลูซิเฟอร์ก้าวออกจากห้อง ขณะที่มีฟ้าผ่าอยู่รอบๆตัวเขา “มันเป็นแวเรียนท์! ฆ่ามันซะ!”

สายฟ้ารอบๆ มือของลูซิเฟอร์ทําให้เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นแวเรียนท์ ขณะที่ยามยกปืนขึ้น

โชคไม่ดีที่ก่อนที่พวกเขาจะยิง ลูซิเฟอร์โบกมือเบาๆ เขาร่ายเพียงคลื่นแสง ไม่มีสายฟ้าพุ่งเข้าหา ยามหรืออะไรก็ตาม แต่คลื่นที่อ่อนโยนนั้นทําให้หัวทหารยามกลิ้งไปมาบนพื้น

“ครั้งแรกที่ใช้ใบมีดแห่งลม ในการต่อสู้ ไม่เลวเลย” ลูซิเฟอร์พึมพํา ขณะเดินไปหาทหารยาม ซึ่งศพของเขานอนอยู่บนพื้น ทว่าคนเหล่านี้เป็นเพียงยามที่อยู่ในคฤหาสน์ ยามที่อยู่ด้านนอกยังคงพยายามจะบุกเข้าไปข้างในเป็นหลัก แต่ประตูถูกล็อค

ลูซิเฟอร์เดินไปหาศพแล้วหยิบปืนกลขึ้นมา “ไม่ใช่ของเล่นเสียหน่อย” เขาพึมพําขณะบินลงไปข้างล่าง ยืนอยู่หน้าประตู เขาเริ่มรอให้ประตูเปิดพร้อมเล็งปืนไปในทิศทางประตู

บึง! ปัง! ปัง!

เขายิงออกไปและลูกกระสุนเหล่านั้นมันกําลังสร้างรูรอบๆ ตัวพวกเขา
ไม่นานนักก่อนที่ทหารยามที่เหลือก็จะเสียชีวิตด้วยปืนของลูซิเฟอร์ เขาโยนปืนไปด้านข้าง ขณะที่เขาถอดแจ็คเก็ตสีน้ําเงินทั้งตัวออกเผยให้เห็นเสื้อผ้าจริงของเขาที่ยังคงสะอาดสะอ้านอยู่

“นั่นก็ไม่ยาก ของเล่นของมนุษย์ไม่ได้แย่จริงๆ” เขาพึมพํา ขณะเริ่มเดินขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่สนใจแม้แต่จะทําความสะอาดศพด้วยซ้ํา

คฤหาสน์ของโจ เวลลิ่งนั้นใหญ่โต และถูกล้อมรอบด้วยสวนขนาดใหญ่จากทั้งหมด นั่นหมายความว่าคนเดินผ่านไปมาบนถนนจะไม่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่

“เสียงปืนหยุดลง เพื่อนของแกต้องตายไปแล้วแน่ๆ” โจพูดกับเจียงอีกครั้ง ในขณะที่เขายืนขึ้น ใบหน้าของเขายังคงซีด ขณะที่เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากนิ้วที่หัก

ประตูห้องเริ่มเปิด ในขณะที่โจยิ้มและมั่นใจว่าสิ่งเหล่านี้ เป็นยามของเขา เจียงยังคงสงสัยเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะมั่นใจในลูซิเฟอร์ แต่เขาก็ยังคงเป็นกังวล

เมื่อประตูเปิดออก สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไป ขณะที่เจียงมีความสุข แต่ตอนนี้ โจกําลังตกใจ

“หึ มันเป็นแกได้อย่างไร! นี่แกไม่ตายหรือไง”โจถามพลางถอยกลับไป”ไม่มีแผลแม้แต่นิดเดียวงั้นเหรอ”

“จะพูดอะไรนักหนา คนเลวอยู่ยืนยาว คนดีตายเร็ว แล้วใครเล่าจะแย่ไปกว่าฉัน” ลูซิเฟอร์ตอบพลางยิ้มเยาะเหมือนปีศาจ.. “แล้วเราจะอยู่จุดไหนกัน?”