Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 238 เรียนรู้ที่จะเป็นมนุษย์

ตอนที่ 238: เรียนรู้ที่จะเป็นมนุษย์

“ฉันได้ยินมาว่าเขาจ้างแวเรียนท์ 2-3 คนเพื่อเป็นยามของเขา มันจะไม่แย่เหรอ?” เจียงถาม

“ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะมีสักกี่คน แม้ว่าเขาจะให้วารันท์คอยดูแลเขาเป็นการส่วนตัว แต่ฉันก็ยังไปที่นั่น” ลูซิเฟอร์ตอบอย่างเคร่งขรึม

“แล้วเบาะแสของกุญแจล่ะ? ตอนนี้บ้านของคุณหายไปแล้ว คุณรู้ไหมว่าเราจะหามันได้ที่ไหน” เจียงถามต่อไปเมื่อเขาเดินตามหลังลูซิเฟอร์

“ฉันสงสัยว่าเราจะทําได้ แต่มันก็คงยากอยู่แล้ว และตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ ฉันเดาว่ากุญแจนี้จะไม่พบแม่กุญแจของมัน” ลูซิเฟอร์ตอบ ขณะที่เหลือบมองดูกุญแจของเขา

“บางที่ความลึกลับนี้อาจจะไม่ได้รับการแก้ไข หลังจากที่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิต” เขากล่าวต่อ “ปล่อยมันไปเถอะ”

“คุณทําได้ อย่ายอมแพ้ตอนนี้ ฉันอยากจะรู้ว่ามันปลดล็อคอะไร พ่อแม่ของคุณ ไม่มีเพื่อนสนิทที่รู้เรื่องนี้หรือ?” เจียงถามด้วยความสงสัย

“พวกเขาไม่มี” ลูซิเฟอร์ตอบอย่างเกียจคร้าน “อย่างน้อยฉันก็ไม่รู้เกี่ยวกับพวกเขา ถ้ามีดังนี้นถึงมีก็ไม่ควรอยู่ใกล้กันขนาดนั้น”

“ดูเหมือนว่ามันจะเป็นทางตัน” เจียงพูดออกมา ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้

“อย่ากังวลไป เรายังต้องหาอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนเหมือนก้อนหิน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคของเรา บางทีสักวันเราจะได้กุญแจเหมือนกัน” ลูซิเฟอร์ตอบ

“นี่ ลูซิเฟอร์ ฉันขอถามคุณหน่อยได้ไหมว่าคุณสบายดีไหม? ฉันหมายถึง คุณเพิ่งพบว่าบ้านของคุณถูกทําลาย และคุณยังคงพูดอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนคุณจะไม่สนใจบ้านของคุณจากหน้าตาของคุณ” เจียงพูดกับลูซิเฟอร์ หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย

“แล้วอีกครั้ง คุณกําลังเสี่ยงเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการสร้างที่นั่น ดูเหมือนว่าคุณจะใส่ใจ แล้วอันไหนคือความจริง” เขาพูดต่อ

“ฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ? ฉันไม่ใช่สิ่งที่ฉันเป็นเมื่อหลายปีก่อน ฉันเรียนรู้ที่จะปลอมแปลงเป็นอย่างดีแล้ว นายสามารถพูดได้ว่าฉันกําลังเป็นเหมือนมนุษย์จอมปลอมมากขึ้น” ลูซิเฟอร์ตอบพร้อมกับยิ้ม

“แต่อย่าสับสน ข้างในฉันพยายามอย่างหนักที่จะควบคุมตัวเอง ดังนั้น ฉันจะไม่ทําลายเมืองทั้งเมือง” เขากล่าวต่อ

“นี่…” เจียงพบว่ามันยากที่จะรวบรวมคําพูดต่อไปของเขา หลังจากนั้น เขาได้ยินเรื่องของลูซิเฟอร์มากขึ้น ยิ่งรู้จักลูซิเฟอร์มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเชื่อว่าลูซิเฟอร์เป็นระเบิดเวลา

“นายหาที่อยู่ของผู้ชายคนนั้นเจอไหม” ลูซิเฟอร์ถามเลี้ยงด้วยความสงสัย

“ฉันเจอแล้ว เขาไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองลีเจี้ยน เขาอาศัยอยู่ทางตะวันตก ในเมืองเคนซิงตัน” เจียงตอบ

“แล้วคุณจะรออะไรอีก? ขึ้นแท็กซี่” ลูซิเฟอร์บอก

เขาดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกงขณะเหลือบมองถุงมือที่ดูโทรม

“ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันคิดว่าพวกมันคงอยู่ได้เป็นปี ฉันประหลาดใจที่ฉันคิดผิดถึงขนาดนี้ แม้จะผ่านไป 8 ปีแล้ว พวกมันก็แทบจะไม่เหลือชิ้นดี แต่พวกมันจะไม่อยู่เป็นเวลานานกว่านี้หรอก” ลูซิเฟอร์พึมพํา พลางเหลือบมองถุงมือ

“แต่ฉันยังพอมีเวลาอีก 2-3 ปี นั่นน่าจะเพียงพอแล้วสําหรับการทําสิ่งที่ฉันต้องการจะทํา” เขากล่าวต่อในขณะที่ส่ายหัวทั้งหมดที่เขารู้ก็คือถุงมือมีอายุการใช้งานที่จํากัด เนื่องจากเขาเคยเห็นแม่ของเขาถอดถุงมือที่เกือบทําลายทิ้งและสวมอันใหม่

เขาไม่รู้ว่าแม่ของเธอสวมถุงมือเก่ามานานแค่ไหน เพื่อความปลอดภัย เขาสันนิษฐานว่าอายุขัยของพวกมันคือ 1 ปีเขาไม่รู้ว่าแม่ของเขาสวมถุงมือเหล่านั้นตั้งแต่ก่อนเขาเกิดด้วยซ้ํา หลังจากที่เขาอายุได้ 4 ขวบ ถุงมือของเธอไม่ทํางานและผู้เป็นส่วนใหญ่ ตอนนั้นเองที่เขาเห็นเธอเปลี่ยนมัน

เขายังไม่รู้เลยว่าเขาจะไปจากถุงมือได้นานแค่ไหน แต่เป็นที่แน่ชัดว่าใกล้จะสิ้นอายุขัยแล้ว

“ฉันจะพูดอีกครั้ง เราต้องการรถ เราไม่สามารถขึ้นรถแท็กซี่ได้ตลอดเวลา มันเหนื่อย” เจียงพูดขณะจองรถแท็กซี่“ฉันรู้ ฉันจะจัดการบางอย่างให้” ลูซิเฟอร์ตอบ

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองเคนซิงตัน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองลีเจี้ยน คฤหาสน์ถูกล้อมด้วยยามทุกมุม นอกจากนี้ยังมีกล้อง
วงจรปิดทุกแห่ง มีคน 2 คนมาที่ประตูคฤหาสน์หนึ่งในนั้นดูแก่กว่า ดูเหมือนเขามีหนวดเครายาวสีขาว และสวมชุดสีฟ้าที่คลุมทั้งตัวดูเหมือนมีรอยย่นบนใบหน้าด้วย ส่วนตาของเขาเป็นสีน้ําเงินเข้ม

ส่วนอีกคนที่อยู่กับเขา ดูเหมือนชายหนุ่มที่สวมหมวกคลุมศีรษะ เขามีผมสีดําสนิท มีแว่นอ่านหนังสืออยู่บนเขา ดวงตาที่ถูกซ่อนไว้ เพราะหมวกของเขา เขายังสวมเครื่องแบบคล้ายกับชายอีกคน น่าแปลกที่มือของชายคนนั้นมีถุงมือสีดํา ดูเหมือนเขาจะถือของหนักในกระเป๋าของเขา

“แกเป็นใคร” ยามรักษาความปลอดภัยถามคนที่มาเยี่ยมเยียน

“พวกเราเป็นช่างประปาจากแอกเซียน เราถูกเรียกมาที่นี่เพื่อซ่อมแซมรอยรั่ว พวกคุณสามารถตรวจสอบกับเจ้านายได้” ชายชราตอบทหารยามพยักหน้า ขณะเรียกเข้าไปในคฤหาสน์

“ท่านครับ ช่างประปาอยู่นี้แล้ว พวกเขาบอกว่าพวกเขาถูกเรียกมาซ่อม” ยามถามใครสักคนทางโทรศัพท์ยามก็เก็บโทรศัพท์ไว้ ขณะที่เขาจ้องไปที่ชายทั้งสอง

“เข้าไปข้างในได้” ยามพูด พลางเปิดประตู

“เราต้องหยุดที่ร้านนี้จริงๆเหรอ? เราเพิ่งกินไป” เจียงบ่นกับลูซิเฟอร์ ขณะที่เขาถือห่อมันฝรั่งทอดและขนมอื่นๆ ไว้ในมือ

“นายรู้ไหมว่าฉันหิวเร็ว มันจะมีผลดี ถ้าเก็บมันไว้ในกระเป๋าเพื่ออนาคต” ลูซิเฟอร์ตอบ ขณะที่เขายืนห่างจากเจียง ซึ่งยืนอยู่ในแถวเพื่อจ่ายเงิน

“ไปเร็ว! ฉันมาสาย! ฉันต้องไปที่คฤหาสน์เวลลิงคนที่รวยที่สุดในเมืองกําลังรอฉันอยู่!”

ขณะที่ลูซิเฟอร์และเจียงกําลังคุยกันอยู่ พวกเขาก็ได้ยินเสียงที่แหลมคมจากข้างหลังพวกเขา เมื่อมองไปข้างหลัง พวกเขาเห็นชายคนหนึ่งในชุดสีน้ําเงิน

“คฤหาสน์เวลลิง? คุณหมายถึงว่าเจ้าของตึกเวลลิงเหรอ เขาอาศัยอยู่ที่ไหน” เจียงถามชายคนๆนั้นด้วยความสงสัย

“ใช่แล้ว มีน้ํารั่วไหลในคฤหาสน์ของเขา เขาโทรหาบริษัทของเราเพื่อแก้ไข ฉันได้รับมอบหมายให้ไปที่นั่น ได้โปรดรีบไปเช็คเอาท์เสียก่อน ฉันจะได้ไป!” ชายชุดฟ้าตอบ

เจียงมองดูลูซิเฟอร์ที่กําลังยิ้ม..