Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 237 พวกเขาทําลายความไว้วางใจของฉัน

ตอนที่ 237: พวกเขาทําลายความไว้วางใจของฉัน

ลูซิเฟอร์ และเจียงได้นั่งแท็กซี่ ซึ่งเริ่มพาพวกเขาไปยังย่านที่อยู่อาศัยที่ลูซิเฟอร์เคยอาศัยอยู่

การขับรถกลับกินเวลานาน เมื่อพวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองต่าง ๆ พวกเขายังเปลี่ยนรถแท็กซี่ 2-3 คัน ในขณะที่เดินทางต่อไป อีกไม่กี่วันก็ถึงเมืองลีเจี้ยนซึ่งเป็นบ้านของลูซิเฟอร์

“ถูกต้องแล้ว นายสามารถวางใจได้ บ้านของเราอยู่ไม่ไกล” ลูซิเฟอร์บอก

เขาบอกให้คนขับแท็กซี่หยุดที่ทางเข้าเมือง เขาไม่ต้องการให้คนขับแท็กซี่ไปส่งถึงที่อย่าง

แน่นอน

ลูซิเฟอร์และเจียงก็ก้าวลงจากรถและจ่ายเงินให้คนขับ ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มเดินจากไป

“รู้ไหม การขึ้นเครื่องน่าจะง่ายกว่า” เจียงบอกกับลูซิเฟอร์เพราะเขาเหนื่อยกับการเดินทางที่กินเวลายาวนาน

“ใช่แล้ว แต่นั่นก็อันตรายเหมือนกันเพราะฉันต้องใช้พาสปอร์ต” ลูซิเฟอร์ตอบพลางขมวดคิ้ว

“คุณไม่มีหนังสือเดินทางเหรอ? เจียงถามด้วยความสงสัย

“คิดว่าฉันจะเอามาจากไหน” ลูซิเฟอร์ถามพลางกลอกตา

“งั้นเราต้องขับรถไปทุกที่เลยเหรอ?” เจียงถามด้วยความสงสัย “แล้วเราจะได้ของปลอมมายังไงล่ะ”

“เราจะคุยกันเรื่องนี้ทีหลัง” ลูซิเฟอร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจเจียงและลูซิเฟอร์เดินต่อไปยังเป็นจุ ดที่ทั้ง 2 คนเริ่มหิว ท้องของเจียงคํารามก่อนเป็นคนแรก

“อย่างน้อยเราหยุดกินที่ไหนสักแห่งตอนนี้ได้ไหม ดูสิ มีร้านอาหารอยู่ที่นั่น!” เขาถามขณะลูบท้อง

ลซิเฟอร์มองไปในทิศทางที่เจียงกําลังชี้ไป เขาสามารถเห็นร้านอาหารแต่สิ่งนี้ก็นําความทรงจํามากมายกลับมาเช่นกัน

เป็นร้านอาหารที่เขาฆ่าคน เขายังคงรู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนของอารมณ์ที่เขาต้องเผชิญในวันนั้น

“มันยังเปิดอยู่ ฉันแปลกใจ” ลูซิเฟอร์พึมพํา “มาเถอะ ไปกินที่นั่นกัน”

มือของเขาอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ลูซิเฟอร์เดินไปที่ร้านอาหาร เจียงเปิดประตูให้เขา และทั้งสองก็เข้าไปข้างใน

เมื่อลูซิเฟอร์เข้าไปในร้านอาหาร เขาสังเกตเห็นว่ามีรูปคน 2 รูปบนผนังที่เป็นของคู่สามีภรรยาที่ลูซิเฟอร์ฆ่าในวันที่มืดมิดนั้น

ตอนนี้เขารู้ดีขึ้นแล้ว เขาเข้าใจว่ามีบางสิ่งที่เขาสามารถจัดการได้ดีขึ้น แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนนาฬิกาไม่ได้

มีชายหนุ่มคนหนึ่งบนเคาน์เตอร์ ซึ่งดูเหมือนจะอายุ 20 ต้นๆชายผมสีเข้มมีความคล้ายคลึงกับชายในรูป

ลูซิเฟอร์และเจียงนั่งที่โต๊ะ และชายคนนั้นก็มาพร้อมกับเมนู

เขานําเมนจํานวน 2 เมนูกับลูกค้าที่มาที่ร้าน ในขณะที่เขาเริ่มรอค่าสั่งของพวกเขา

“ฉันเอามิสท์ซุปกับแพนเค้ก” เพียงสั่งทันที

สําหรับลูซิเฟอร์ เขาไม่ได้สั่ง เขากลับมองดูภาพวาดบนผนั่งแทน

“ฉันขอถามได้ไหมว่าคนในรูปเหล่านั้นเป็นใคร”เขาถามชายผมด่า

“พวกเขาเป็นพ่อแม่ของฉัน พวกเขาถูกอาชญากรฆ่า เมื่อ 8 ปีก่อนพร้อมกับคนอื่นๆในร้านอาหารนี้ตอนนี้ฉันจัดการร้านอาหารนี้แล้ว” ชายหนุ่มตอบ

“โอ? มีการสังหารหมู่ที่นี่? ตอนนั้นคุณไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ?” ลูซิเฟอร์ถามด้วยความสงสัย

“ฉันอยู่ในหอพัก กําลังเรียนหนังสือ ฉันมารู้ทีหลัง ยังไงก็เถอะ พูดจาเศร้าๆ มากพอแล้วช่วยสั่งอะไรก็ได้ที่นายชอบ”ชายผมดําพูดเปลี่ยนเรื่อง

“โอเค” ลูซิเฟอร์พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

ชายหนุ่มกลับไปบอกกับภรรยา ซึ่งเป็นพ่อครัวของที่นี่

เมื่อนั่งกับลูซิเฟอร์ เจียงสามารถเข้าใจบางสิ่งได้

“คุณคือคนที่…”ลูซิเฟอร์ไม่พูดอะไรและเพียงพยักหน้า

“พวกเขาทําอะไรผิดที่ทําให้คุณไม่พอใจ?” เจียงถามด้วยความสงสัย

“พวกเขาทําลายความไว้วางใจของฉัน” ลูซิเฟอร์ตอบอย่างใจเย็น

เขาชําเลืองมองเจียง ขณะพูดต่อ “ไม่ว่าฉันจะรู้สึกแย่กับใครก็ตาม ถ้ามีคนทรยศต่อความไว้วางใจของฉัน ฉันจะยังฆ่าพวกเขา และฉันจะฆ่าพวกเขาอย่างไร้ความปราณีคุณอาจถือว่ามันเป็นคําเตือนสําหรับคุณ ”

“เข้าใจแล้ว” เพียงปล่อยยิ้มอย่างมีเลศนัย ชายผมดําน้ําซุปและแพนเค้กมาให้ทั้ง 2 คน

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อลูซิเฟอร์เหลือบมองซุป เขาก็ประหลาดใจ ซุปนี้เป็นซุปแบบเดียวกับที่แม่ของผู้ชายคนนี้ให้ไว้ตอนที่เขายังเป็นเด็ก

“เธอเป็นอย่างไรและเธอเป็นใคร… นั่นแสดงให้เห็นว่าผู้คนสามารถเปลี่ยนแปลงได้เร็วแค่ไหนลูซิเฟอร์คิดขณะหยิบซ้อนและเริ่มกิน

“นี่ครับบิล”

หลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ ชายคนนั้นก็มาพร้อมกับบิลลูซิเฟอร์จ่ายเงินสําหรับทุกอย่างและรวมทิปก่อนที่เขาจะเริ่มจากไป

เขาหยุดที่ทางเข้า ขณะที่เขามองย้อนกลับไป หลังจากเหลือบมองภาพบุคคลเป็นครั้งสุดท้ายเขาก็จากไป

ลูซิเฟอร์และเจียงเริ่มเดินไปที่ย่านนี้โดยคาดว่าจะมีการรักษาความปลอดภัยแต่เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่นพวกเขาก็ตกตะลึง

นับประสาความปลอดภัย ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่นอย่างแท้จริง ไม่มีบ้านเรือนหรืออะไรเลยเฉพาะซากปรักหักพังและบ้านเรือนที่แตกสลายเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้ไกลสุดสายตา

โดยไม่ต้องคิดถึง 2 ครั้ง ลูซิเฟอร์เริ่มวิ่งไปยังจุดที่เคยเป็นบ้านของเขา และได้รับการต้อนรับด้วยสิ่งที่จําไม่ได้บ้านของเขา… มันไม่ได้อยู่ที่นั่น

“บ้านคุณอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า” เจียงถามตามทันลูซิเฟอร์

ลูซิเฟอร์ไม่พูดอะไร แต่มองดูซากบ้านของเขา บ้านพ่อแม่ของเขา… บ้านของเขา… ถูกทําลายไปหมดแล้ว

“ให้ฉันตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่” เจียงกล่าวขมวดคิ้ว เขาน่าโทรศัพท์ออกมาและเริ่มดูอินเทอร์เน็ต

“อ่า นั่นคือสิ่งที่มันเป็น จะมีห้างสรรพสินค้าที่นี่ ดูเหมือนว่ารัฐบาลจะขายที่ดินนี้ให้กับผู้สร้างบางคน” เจียงอธิบายพร้อมกับขมวดคิ้ว

“พวกเขาจะขายที่ดินของเราได้อย่างไร” ลูซิเฟอร์ถามพลางกําหมัดแน่น

“ฉันคิดว่าเป็นเพราะพวกเขาเป็นเจ้าของที่ดิน หลังจากที่พ่อของคุณเสียชีวิต ฉันหมายถึงในทางเทคนิคแล้ว คุณเป็นเจ้าของที่ดินนี้ แต่พวกเขาก็เข้ายึดครองฉันสงสัยว่าเราจะสามารถทําอะไรได้ในตอนนี้”เจียงกล่าวพร้อมถอนหายใจ

“คนพวกนี้ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยที่ชอบพรากของไปจากฉันใช่ไหม” ลูซิเฟอร์ถามพลางขมวดคิ้ว“ฉันไม่สนหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันจะไม่มีอะไรถูกสร้างขึ้นในดินแดนนี้!มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเตือนฉันว่าบ้านและครอบครัวของฉันถูกพรากไปจากฉัน”

“เราจะหยุดความคิดนั้นได้อย่างไร? การก่อสร้างจะเริ่มในสัปดาห์หน้า?”เจียงอธิบายขมวดคิ้ว

“อย่างนั้นหรือ? หาที่อยู่ของผู้สร้างที่เป็นเจ้าของที่ดินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้” ลูซิเฟอร์พูดขณะที่เขาเริ่มเดินจากไป “ได้เวลาเจอเขาแล้ว”

“คุณจะฆ่าเขาไหม” เจียงถามด้วยความเป็นห่วง “เขาเป็นคนรวยมากและมีรายละเอียดการรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยมในคฤหาสน์ของเขามีกล้องวงจรปิดอยู่ทุกหนทุกแห่ง..”