Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 230 ไม่แตกหัก

ตอนที่ 230: ไม่แตกหัก

“ดีแล้ว เล่าทุกอย่างเกี่ยวกับวันนั้นให้ฉันฟัง” ลูซิเฟอร์กล่าว

รอยได้พักสมอง ในขณะที่เขาถอนหายใจ “วันที่มืดมิดที่มันเกิดขึ้น ฉันเดาว่าเราโชคดีจริงๆ ที่วันนั้นทุกอย่างถูกหยุด หรือพวกเราอาจจะตายกันหมด”

เขาเปิดริมฝีปากของเขา ในขณะที่เขาเริ่มอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น “คนในดันเจี้ยนออกมาจากที่นั่นแล้ว มีความตายและการทําลายล้างเกิดขึ้นทั่วโลก ฉันเชื่อว่าไม่มีประเทศใดปลอดภัยเพราะผู้คนเสียชีวิตเป็นล้าน”

“นั่นคือสิ่งที่พวก แวเรียนท์ต่อสู้อย่างกล้าหาญ และพยายามเอาชนะมอนสเตอร์”

“เราประสบความสําเร็จในระดับหนึ่ง เมื่อเราไปถึงสิ่งที่ดูเหมือนสัตว์ประหลาด ที่เป็นผู้บังคับบัญชาของชาวดันเจี้ยนเหล่านั้น พวกเรา 6 คนเผชิญหน้ากับเขา…” ขณะที่รอยยังคงพูดถึงเรื่องนี้ ลูซิเฟอร์รู้สึกเหมือนเขาอยู่ที่นั่นและประสบกับทุกสี่งด้วยตัวเขาเอง

“นายไม่สามารถหยุดสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

เมฆดํากระจายไปทั่วท้องฟ้า ในขณะที่มองเห็นหมอกสีแดงในบรรยากาศ หมอกยังดูเหมือนเพื่อดเล็กน้อย

สิ่งมีชีวิตที่มีปีกประหลาดกําลังนอนอยู่บนพื้นสิ่งมีชีวิตนี้ดูไม่เหมือนมนุษย์เลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับมีปีกเหมือนนกอินทรีพร้อมกับร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยขนทั้งหมด มีรูอยู่ที่อกของชายผู้นี้ และมีคน 6 คนยืนอยู่รอบตัวเขา

ทั้ง 6 คนดูเหมือนจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก เซล แอซเรล, แคลรีส, เซส, ไรอา, วารันท์ และผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะอวบเล็กน้อย ยกเว้นชายอ้วนที่กําลังมองดูสิ่งมีชีวิตประหลาด ทุกคนต่างมองขึ้นไปบนท้องฟ้า หินประหลาดเจ็ดก่อนกําลังลอยอยู่บนท้องฟ้าใกล้กัน ฟ้าร้องแตกกระจายไปทุกหนทุกแห่ง และดูเหมือนว่าการเคลื่อนย้ายเชิงพื้นที่เกิดขึ้นรอบๆหิน
เมื่อก้อนหินมีความกลมกลืนกันมากขึ้น ประตูมิติก็เริ่มเปิดออกในระยะไกล แม้ว่าจะช้มาก แต่เมื่อมองผ่านประตูมิติ เซลและคนอื่นๆ สามารถมองเห็นสิ่งที่ดูเหมือนดวงตา มันสีฟ้าหนึ่งสีและสี ม่วงอีกข้างหนึ่ง เนื่องจากประตูมิติมีขนาดเล็ก ใบหน้าของดวงตาเหล่านี้จึงไม่สามารถมองเห็นได้อย่างเหมาะสม แต่ประตูนั้นใหญ่ขึ้นอย่างช้าๆเป็นพิเศษ

“ฉันไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังประตูนั่น แต่ฉันไม่คิดว่านั่นเป็นข่าวดีสําหรับเรา เราต้องหยุดประตูนั่นซะ และไม่ให้มันเปิดอย่างเต็มที่” วารันท์กล่าวอย่างเคร่งขรึม ขณะมองดูพอร์ทัล

“ฉันมีความคิด” ไรอาพูดขึ้น “ดูหินพวกนั้นสิ การทําลายล้างและความตายทั้งหมดนี้เพื่อสร้างหินเหล่านั้น และหลังจากที่พวกเขามารวมกัน ประตูก็จะเริ่มเปิดขึ้น”

“ไรอาพูดถูก เราต้องทําลายหินพวกนั้น” เซสเห็นด้วยขณะที่หรี่ตาลง

เขาเหลือบมองเซลก่อนถามว่า “เซลสายฟ้า ของนายทําได้ไหม”

“ฉันลองได้” เซลตอบพร้อมยกนิ้วขึ้นเล็กน้อยได้ยินเสียงฟ้าร้องอย่างหนักดังก้องไปทั่วทุกหนทุกแห่ง เมื่อสายฟ้าที่ดูทรงพลังแต่ดูสง่างามตกลงมาจากท้องฟ้าเหมือนหอกของซุส มันกระแทกหิน 7 ก้อน

แสงที่ทําให้ตาพร่าทําให้พวกเขาส่วนใหญ่หลับตา ซึ่งพวกเขาเปิดตาขึ้นเมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

เมื่อทุกคนลืมตาขึ้น พวกเขาพบว่าหินนั้นไม่เสียหาย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกมัน และพวกมันก็ไม่ถูกทําลาย

“ฉันไม่คิดว่าฉันจะทําลายพวกมันได้ ให้ฉันลองใช้กําลังของฉันดูสิ” เซลกล่าว ขณะที่เขากระแทกเท้าบนพื้น ซึ่งช่วยให้เขากระโดดได้สูงมาก

แม้ว่าเขาจะบินไม่ได้ แต่เขาก็ใช้กลอุบายนี้บ่อยๆ ทันทีที่เขาไปถึงก้อนหิน เขาก็คว้ามันไว้ 2 ก้อนก่อนที่เขาจะเริ่มทํามันอีกครั้ง ในไม่ช้าเขาก็กระทึบหินลงบนพื้น “ฉันจะไปจัดการต่อ พวกนายระวังตัวด้วย” เซลพูดขณะกางแขนออก ทันใดนั้นเขาก็นําหินทั้ง 2 ก้อนขึ้นมาโดยถือไว้ในมือ
เครั้ง!

เสียงโลหะหนักแผ่กระจายไปทั่ว แม้กระทั่งทําให้หูของพวกเขามึนงงชั่วขณะ แต่ดูเหมือนก้อนหินยังคงไม่ได้รับผลกระทบ “เอาล่ะ ก้อนหินพวก นี้ดูเหมือนไม่แตกหัก” เซลพึมพําพลางขมวดคิ้ว “แคลรีสลองใช้พลังแห่งการเน่าเปื่อยของเธอดู อาจจะใช้ได้?”

เขาโยนก้อนหินให้แคลรีส ซึ่งเธอจับมันไว้ได้ เธอไม่ได้สวมถุงมือในขณะต่อสู้ ทันทีที่เธอจับก้อนหิน พลังของเธอน่าจะเริ่มแสดงออกมา แต่นั่นก็ไม่เกิดขึ้นเช่นกัน

ก้อนหินยังคงอยู่เหมือนเดิม เมื่ออยู่ในมือของเธอ “มันไม่ได้ผลเช่นกัน ก้อนหินนั้นไม่ปกติอย่างแน่นอน” แคลรีสตอบ

“ให้ฉันลอง” เซสพูดขึ้น ในขณะที่เขาเอื้อมมือออกไป แคลรีสมอบก้อนหินให้เซสอย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่แตะต้องเขา เมื่อก้อนหินตกลงมาในมือของเซส เขาก็เริ่มใช้ความสามารถของเขาเช่นกัน

“ก้อนหินพวกนี้… นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

เช่นเดียวกับที่ก้อนหินยังคงเปลี่ยนมือไปเรื่อยๆจากเซสไปที่ไรอาและจากเขาไปที่วารันท์

แม้แต่คนอ้วนก็ลองทําดู แต่ก็ไม่ได้ผล

มันแน่นอน หินเหล่านี้ไม่สามารถแตกหักได้อย่างแท้จริง ในระยะไกล ประตูมิติยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และยังคงเคลื่อนตัวอย่างช้าๆอยู่ มันใหญ่เท่ากับใบหน้าของมนุษย์ในตอนนี้ ยิ่งกว่านั้น ในที่สุดก็แสดงให้เห็นมากกว่าดวงตา ผ่านประตูมิติ เซลและคนอื่นๆ สามารถเห็นได้ว่าดวงตาคู่นั้นเป็นของใคร

“เอาหินมาให้ฉัน” จู่ๆ เซลก็พูดกับคนอ้วนที่เกาะพวกเขาไว้
ชายคนนั้นคืนก้อนหินให้เซลโดยไม่ถามอะไรมาก

“นายมีวิธีทําลายพวกมันไหม” เซสถามเซลด้วยความสงสัย

“ฉันไม่มี นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันจะ…”

เซลพูดบางอย่างแต่ยังไม่จบประโยค ในขณะที่เขาขยับความสมดุลของร่างกายกลับไปเล็กน้อยด้วยหิน 1 ใน 2 ก้อนที่แขนขวาของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะใช้กําลังทั้งหมดของเขา ทุกคนมองมาที่เซล สงสัยว่าเขาจะทําอะไรเมื่อเขา เคลื่อนย้ายร่างกายออกไป

ในที่สุดเซลใช้กําลังทั้งหมดของเขาเพื่อโยน หินไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น
ก้อนหินดูเหมือนจะบินออกไปเหมือนจรวด ก่อนที่จะหายไปในท้องฟ้าในที่สุด

“ไอ้โง่! นายทําอะไร?”

ขณะที่เซลขว้างก้อนหินก้อนหนึ่งออกไป ไรอา ก็ดเซลอย่างโกรธจัด

เมื่อเห็นการกระทําของเซล ปากของชายอ้วนก็เปิดออกเล็กน้อย สําหรับคนอื่นๆ พวกเขายังมองไปที่เซลด้วยความตกใจ สงสัยว่าเขาเป็นคนงี่เง่าหรือเปล่า

“เราจําเป็นต้องทําลายก้อนหิน เพื่อหยุดประตูมิติ ไม่ใช่โยนมันทิ้ง เราจะหาหินก้อนนั้นเจอได้ยังไง อย่าคิดแต่จะทําลายมันเลย” ไรอาถาม “มันจบแล้ว ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้”

“หาหินเจอไหม มันอาจจะตกลงไปในประเทศอื่นหรือแม้แต่ของหวานก็ได้.. เราจะไม่มีวันค้นพบมันได้ถ้าไม่ได้ทุ่มเททํางานหลายปี!”