Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 23

ตอนที่ 23: เหมือนกันทั้งหมด

ขณะที่การอภิปรายระหว่างผู้นำของ APF และผู้ให้ข้อมูลของเขากำลังเกิดขึ้นในสำนักงานใหญ่ของ APF ในเมืองที่ห่างไกล สิ่งอื่นก็เพิ่งเริ่มต้นขึ้น

เมืองลีเจี้ยนที่แสนสงบสุข ตอนนี้สามารถได้ยินเสียงนกร้องเจี๊ยก ๆ ผู้คนต่างออกไปทำงาน ขณะที่บางคนกลับจากทำงาน

ในเมืองเดียวกันนั้นมีร้านอาหาร ซึ่งมีกระดานเขียนว่า ‘ปิด’ แขวนอยู่ที่ประตู

เนื่องจากกระดานนี้จึงไม่มีใครพยายามเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ แต่มันก็เพราะว่าปกติแถวนั้นก็มีการจราจรที่ติดขัดอยู่พอสมควร

ภายในร้านอาหาร สามารถเห็นศพมากมายกระจายไปทั่วได้

ดูเหมือนว่าการเข่นฆ่าเคยเกิดขึ้นที่นี่เมื่อไม่นานนี้เอง ส่วนคนที่ก่อการเข่นฆ่านั้น เขาอยู่ชั้นบน

ชั้นล่างของอาคารหลังนี้เป็นร้านอาหาร ในขณะที่ชั้นบนสุดเป็นที่อยู่อาศัยของคู่สามีภรรยาที่เป็นเจ้าของร้านอาหาร

น่าเสียดายที่คู่เดียวกันนั้นยืนหน้าซีดต่อหน้าลูซิเฟอร์

ดูเหมือนว่ามีใครบางคนดูดเลือดออกจากใบหน้าของพวกเขา แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเพราะความกลัวที่พวกเขาประสบ

พวกเขาเพิ่งพูดคุยเกี่ยวกับการแจ้งตำรวจเกี่ยวกับเรื่องของลูซิเฟอร์ ไม่เพียงแค่นั้น พวกเขาถึงกับบอกว่าเป็นการดีกว่าที่เขาจะตาย ใครจะไปรู้ว่าเด็กชายที่พวกเขาคุยด้วยวาจาโผงผางอยู่ข้างนอกประตูบ้าน

ถ้าเอมิเลียรู้ว่าลูซิเฟอร์อยู่ตรงหน้าเธอ เธอคงไม่กล้าพูดถึงเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ ทำไมเธอถึงกล้าพูดแบบนั้นเกี่ยวกับคนที่สามารถฆ่าคนจำนวนมากได้เหมือนพวกเขาเป็นของเล่น?

เหตุผลเดียวที่เธอขึ้นมาชั้นบนคือเธอต้องการทำให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ยิน แต่ทุกอย่างล้มเหลว พวกเขาถูกจับได้แล้ว

เมื่อเห็นลูซิเฟอร์ต่อหน้าเธอ มือของเธอก็เริ่มสั่นเทา

‘มันได้ยินไหม’ เธอคิดขณะภาวนาว่าเขาไม่ได้ยิน

แม้ว่าเธอหวังว่าลูซิเฟอร์จะไม่ได้ยิน แต่เธอก็รู้สึกว่าเขาได้ยิน ทำไมเขาถึงกรีดร้องแบบนั้นล้ะ? ทำไมเขาถึงดูไร้อารมณ์อีก?

เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยิน

“อ๊ะ เธออยู่นี่เองเหรอ ขอโทษ เรายังหาเสื้อผ้าไม่เจอ เราคิดว่าควรโทรแจ้งตำรวจและบอกพวกเขาว่ามีคนฆ่ากันเองที่ชั้นล่าง” เวสตันมีสภาพจิตใจที่ดีกว่าภรรยาของเขา

เขารู้ว่าความกลัวนั้นไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ ไม่ว่าในกรณีใด พวกเขาจะตาย หากพวกเขาไม่จัดการกับสถานการณ์ด้วยความระมัดระวัง พวกเขาทรยศลูซิเฟอร์ไปแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งตัวเองในหัว เพราะเขาไปเห็นด้วยกับภรรยาของเขา หากเพียงแต่เขายืนหยัดอย่างมั่นคง สิ่งเหล่านี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

ไม่ว่าในกรณีใด ตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว การกังวลเกี่ยวกับสิ่งนั้น ไม่ได้จะแก้ปัญหาอะไร เขาตัดสินใจที่จะจัดการกับสถานการณ์นี้ในลักษณะที่แตกต่างออกไป

เขารู้ว่าลูซิเฟอร์คงได้ยินคำพูดของพวกเขาทั้งหมด เขาทำได้แค่ใช้ความคิดในการทำให้น้ำขุ่นมากกว่าเดิมและทำให้ลูซิเฟอร์คิดว่าเขาเข้าใจผิด

แม้ว่ามันจะยาก แต่ก็เป็นทางเลือกเดียวของเขา

“อย่ากังวล เราไม่ได้บอกพวกเขาเกี่ยวกับเธอ ใครจะสงสัยในตัวเด็กน้อยอย่างเธอกัน แต่เรายังต้องดูแลศพพวกนั้น เราเลยคิดว่าการแจ้งตำรวจจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า เธอคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? ” เวสตันกล่าวเพิ่มเติม โดยพยายามควบคุมอารมณ์

เขารู้ว่าเขาดูไม่กลัวเมื่อพูด มิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถจับคำโกหกของเขาได้  วิธีที่ดีที่สุดที่ทำให้การโกหกดูเหมือนเป็นความจริงก็คือการพูดด้วยความมั่นใจ

นั่นคือสิ่งที่เขาทำ น่าเสียดายที่มือของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เพื่อซ่อนอาการสั่น เขาได้วางมือไว้ด้านหลังขณะพูด

“เราจะบอกตำรวจว่ามีคนแปลกหน้า ฆ่าผู้คนที่ชั้นล่างและวิ่งหนีไป ไม่มีกล้องในร้านอาหารของเรา เช่นเดียวกับตามท้องถนน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางตรวจสอบสถานการณ์ได้ มันเป็นการต่อรองแบ วิน-วิน เธอจะปลอดภัย แล้วเราจะปลอดภัยดี ถูกต้องไหม” เขาถามลูซิเฟอร์

ลูซิเฟอร์ไม่ตอบ อันที่จริง เขาไม่ได้มองแม้แต่คนที่กำลังพูดด้วยซ้ำ สายตาของเขาเหลือบไปที่เอมิเลียแทน

สิ่งที่ทำร้ายเขามากที่สุดคือการทรยศของผู้หญิงที่เขาคิดว่าเธอคล้ายกับแม่ของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งตัวเอง เขากล้าดียังไงมาเปรียบเทียบคนอย่างเอมิเลียกับแม่ของเขา?

ในที่สุดลูซิเฟอร์ก็เปิดริมฝีปากของเขาในขณะที่เขาพูด “พวก…”

เขาเริ่มเดินไปหาเอมิเลียอย่างช้าๆ ความกระหายเลือดในตัวเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้นมากขึ้น

“…คุณ…”

เขาพูดต่อทีละคำช้ามาก

แม้ว่าเขาจะพูดช้า ๆ แต่คำพูดแต่ละคำของเขาดูเหมือนจะมีเวทมนตร์บางอย่างที่ทำให้คนที่อยู่ที่นี่รู้สึกหนาวสั่น

ระยะห่างระหว่างลูซิเฟอร์กับเอมิเลียมีเพียง 10 ก้าว ซึ่งลดลงเหลือ 8 ก้าว เมื่อลูซิเฟอร์เข้ามาใกล้

“… ทั้งหมด … “

6 ก้าว ตอนนี้เหลือเพียง 6 ก้าว ระหว่างเอมิเลียและลูซิเฟอร์

“…มัน…”

4 ก้าว… หัวใจของเอมิเลียเต้นแรงราวกับเป็นบ้า ราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังจะหลุดออกจากอก

ตอนนั้นเองที่เธอเริ่มก้าวถอยหลังด้วยความกลัว มือของเธอจับมือของเวสตัน ซึ่งเดินกลับไปพร้อมกับเธอด้วย

“เดี๋ยวก่อน ฟังเราก่อนนะ อาจมีการเข้าใจผิด” เวสตันร้องออกมา เขาพยายามอีกครั้ง

คำพูดของเขาดูเหมือนจะไม่เข้าหูคนหูหนวกอย่างลูซิเฟอร์ในตอนนี้แล้ว ในขณะที่ลูซิเฟอร์ยังคงพูดต่อไปอย่างเคร่งขรึม

“…ก็…” ลูซิเฟอร์ร้องเรียก

ไม่นานเอมิเลียและเวสตันก็มาถึงมุมห้อง ไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเขาที่จะขยับอีก เมื่อกำแพงชิดกับหลังของพวกเขา

ลูซิเฟอร์หยุดห่างจากพวกเขา 2 ก้าว ขณะที่เขาพูดคำสุดท้าย “…เหมือนๆกัน”

… ยังมีต่อ