Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 222 การกลับมาของฝันร้าย

ตอนที่ 222: การกลับมาของฝันร้าย

“โลกรู้จักฉันในนาม ราชาวอร์ล็อค วารันท์!”

นั่นคือความทรงจําแรกที่กลับมา ในตอนที่เขาอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับที่เขาอยู่กับวารันท์ในอดีต สิ่งนี้ทําหน้าที่เป็นตะปูตัวสุดท้ายในโลงศพ

“เพื่อมนุษยชาติ เจ้าไม่อยากช่วยมนุษย์หรือ?”

“ลูกรักของฉัน ลูซิเฟอร์ ป๊ากับม๊าต้องจากไปสักพัก เราจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ แล้วเราจะไปปิกนิกกัน”

“แกจะไม่มีวันตื่น!”

“เขาเป็นสัตว์ประหลาด! เขาเป็นปีศาจ!”

“ทําไมไม่ไปตายซะ!”

“ดูสายตาเขาสิ! เขาเป็นสิ่งนั้น! เราต้องฆ่าเขา!

“นี่จะเป็นบ้านที่แท้จริงของคุณ! เข้าร่วมกับแวเรียนท์เกิดใหม่เถอะ”

“เราไม่ได้ฆ่าพ่อของคุณ ต้องเป็นพวกเขาแน่ๆ”

“ทุกคนโกหก!”

–
“ฉันไม่สามารถเชื่อใจมนุษย์ได้”

“ความทรงจําที่ดีที่สุดของฉันคือตอนที่พ่อแม่ บอกว่าพวกเขาภูมิใจในตัวฉัน” “ความจริง!”

“ฉันเป็นหนี้รางวัลคุณแล้ว”

“แกต้องตาย!”

“แกเหมือนกันหมด!”

ขณะที่ความทรงจํายังคงท่วมหัวของลูซิเฟอร์ ดวงตาของเขาก็เปียก ความเจ็บปวดทั้งหมดก็กลับมาด้วยความทรงจํา ความเจ็บปวดที่เขาเก็บเอาไว้ในใจตั้งแต่เด็ก… ฝันร้ายที่ฝังลึกได้กลับมาแล้ว สําหรับดวงตาของเขา พวกมันก็กลับมาเป็นสีปกติเช่นกัน หนึ่งเป็นสีน้ําเงิน และอีกข้างเป็นสีม่วงเล็กน้อยตอนนี้

เนื่องจากอารีน่าถูกปกคลุมด้วยหลังคา จึงไม่มีใครมองเห็นได้ แต่มีเมฆดําทะมึนปกคลุมท้องฟ้า

“หึ ไอ้เด็กคนนี้กําลังร้องไห้จริงๆ ฉันคิดว่าเรา ทําให้มันหลาบจําได้บ้างแล้ว! เจคพูดยิ้มๆ “ปล่อยมือมัน มันจะไม่ทําอะไรเราได้ ฉันจะถอดถุงมือของมันออก”

ตามคําสั่งของเขา คนของเขาปล่อยมือลูซิเฟอร์ และลูซิเฟอร์ก็ไม่โจมตีเช่นกัน เป็นไปตามที่เจคคาดไว้ ในไม่ช้าเขาก็ถอดถุงมือขวาของลูซิเฟอร์ออกแล้วโยนลงบนพื้นก่อนที่จะกระทืบมัน

มันยังเป็นช่วงเวลาที่แคสเสียสก้าวเข้ามาในสนามอีกด้วย เขาเห็นลูซิเฟอร์ถูกกระชากที่คอของเขา ยังมีน้ําตาในดวงตาของเขา

แคสเศียสเริ่มยกดาบขึ้นเพื่อโจมตี

ลม… ลมแรงเริ่มพัดเป็นเกลียว ขณะที่พวกมันล้อมรอบลูซิเฟอร์และชายทั้งหก แดชไม่ได้เป็นคนร่ายมันออกมา

มันยังบดบังทัศนวิสัยของแคสเสียสที่กําลังจะโจมตี โชคดีที่แคสเศียส ไม่ลืมไปว่าเขาไม่สามารถใช้ของขวัญได้เพราะ Limiter ของเขาเช่นกัน
แทนที่จะโจมตี เขาเริ่มวิ่งไปทางลูซิเฟอร์

“แดช! นายกําลังทําอะไรอยู่! หยุดลมนั่น!” เจคสั่งขมวดคิ้ว

“น-นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันทํา ขนาดฉันยังทําแบบนั้นไม่ได้” แดชพูดพลางเบิกตากว้าง ใครเป็นคนทํา?

“นอกจากนี้ Limiter ของฉันยังทํางานอยู่! ฉันจะถูกไฟฟ้าช็อตถ้าฉันเป็นคนทํา!” เขากล่าวเพิ่มเติม

“ถ้านี่ไม่ใช่นาย แล้วใครเป็นคนทํา” เจคถามด้วยความเป็นห่วง มีคนอื่นมาที่นี่หรือเปล่า

ใช้เวลาไม่นานก่อนที่เขาจะได้รับคําตอบ เนื่องจากในที่สุดลูซิเฟอร์ก็ได้รับความทรงจําทั้งหมดของเขา

เขาเปิดริมฝีปากของเขาอย่างนุ่มนวลในขณะที่เขาพูด “ฉันทํามันได้”

สําหรับเสียงของเขา ดูเหมือนว่ามันมาจากส่วนลึกของนรก

“แก? ยังไง? แกมีพลังที่ 2 ? แล้วทําไมแกถึงไม่หมดสติเพราะไฟฟ้าล่ะ” เจคถามอย่างไม่เชื่อ เขาค่อยๆมองมือของลูซิเฟอร์เพื่อสังเกตว่าลูซิเฟอร์พูดถูก

สร้อยข้อมือของเขาตอนนี้มีไฟสีแดง 3 ดวง นี่หมายความว่าลูซิเฟอร์ถูกไฟฟ้าดูดแล้วเหรอ? เขาไม่รู้สึกเลยเหรอ?

“ไฟฟ้า เพื่อนเก่าของฉัน และคู่หูตลอดกาลของฉัน” ลูซิเฟอร์ตอบ ขณะยกมือขวาขึ้นช้าๆ ซึ่งไม่มีถุงมือ ขณะที่เขาแตะแก้มเจคเบาๆ

ทันทีที่มือของลูซิเฟอร์สัมผัสแก้มของเจคเจคเริ่มรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากราวกับว่าร่างกายของเขาถูกทําลายจากภายในสู่ภายนอก เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดนี้มาก่อน มันแย่มาก

เขาพยายามหนีจากลูซิเฟอร์ขณะที่ปล่อยคอของลูซิเฟอร์ แต่เขาไม่สามารถหนีไปได้เพราะคราวนี้ลูซิเฟอร์คว้าคอของเขาไว้

เขาต้องการทําลายทุกอนุภาคของเจค ในขณะที่ใช้พลังงานชีวิตทั้งหมด

“อ๊ะ! เจ้าสัตว์ประหลาด! ปล่อยฉัน!”

ความเจ็บปวดของเจคดังก้องไปทั่วทั้งสนาม กระทั่งตกลงไปในหูของแคสเซียสและแดช

ทําไมผู้ชายคนนั้นถึงกรีดร้อง? เขาไม่มีศัตรูในวังวนนั้น หรืออาจจะเป็นเพราะว่าถูกอาจารย์จับได้?

“นายแน่ใจว่าไม่ได้ทํา?” แคสเซียสถามพลางขมวดคิ้ว

“ฉันไม่ได้ทํา” แดชตอบด้วยความกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“เป็นไปได้ไหมที่เจคกําลังแสดงอยู่ ฉันเลยไม่พยายามจะหยุดเขาสักหน่อย” แคสเซียสพึมพํา คิดว่าเสียงกรีดร้องของเจคเป็นของปลอม

“เจค! ฉันกําลังเตือนนาย! ถ้านายทําอะไรกับอเล็กซ์ ฉันจะฆ่านาย!” เขาพูดเสียงดัง “ปล่อยอเล็กซ์แล้วปล่อยเขาไป!”

น่าเสียดาย คนที่เขาคุยด้วยไม่สามารถตอบได้ เสียงกรีดร้องของเจคหยุดลง และตอนนี้เขากําลังนอนอยู่บนพื้นเหมือนไม่มีอะไรมากไปกว่าเถ้าถ่าน

ลูซิเฟอร์ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มีอีก 6 คนที่นี่ 94 เขาชําเลืองมองดูอีก 6 คนที่สวมรองเท้าสตั้ด สั่นสะท้าน ขณะที่เขาถามว่า “แกต้องการถอดถุงมือของฉันใช่ไหม งั้นฉันจะถอดมันออกเอง” ลูซิเฟอร์ยิ้มเหมือนปีศาจ ลูซิเฟอร์ถอดถุงมือข้างซ้ายออกด้วย

บนท้องฟ้า เมฆคํารามอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุอยู่บนขอบฟ้า ฝนก็เริ่มตกเช่นกัน แต่ภายในอารีน่าก็มีบรรยากาศที่คล้ายคลึงกัน

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเสียงคําราม ภายในสนามประลองเป็นของเด็กๆ ที่ยังคงกรีดร้อง ขณะที่พวกเขาตาย น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีทางออก

หลังจากที่ลูซิเฟอร์เคลียร์จบ เขาก็หยุดลม

เมื่อลมหยุดลง ในที่สุดแคสเสียสก็สามารถมองเห็นข้างในได้ สิ่งที่เขาเห็นคือลูซิเฟอร์ซึ่งยืนนิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ

มีถุงมือสองใบวางอยู่ใกล้เท้าของเขา ยิ่งกว่านั้น เขายังยืนด้วยสองเท้าของตัวเองที่เจคหักไปก่อนหน้านี้ นั่นคือสิ่งที่แดชพบว่ามันแปลก

| “นายสบายดีหรือเปล่า? นายไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม” แคสเซียสถาม ก้าวไปทางลูซิเฟอร์

“เจคและคนอื่นๆอยู่ที่ไหน” แดชถามพลางขมวดคิ้ว เขาอดไม่ได้ที่จะถอยออกมา มีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้นที่นี่

อย่างแรก ลมลึกลับปรากฏขึ้น จากนั้นก็มีเสียงกรีดจากทุกคน จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็หายตัวไป และลูซิเฟอร์ก็หายเป็นปกติแล้วในตอนนี้? มีบางอย่างไม่สมเหตุสมผล

“พวกเขาตายแล้ว เหมือนที่แกเป็นอยู่ตอนนี้” ลูซิเฟอร์พูด ขณะลอยไปหาแดช โดยทิ้งแคสเซียสไว้ข้างหลัง เขาไม่แม้แต่จะตอบแคสเซียส

“นี่คือที่ที่ฉันได้รับการแจ้งเตือน พระเจ้า เด็กๆปล่อยให้ฉันกินข้าวอย่างสงบไม่ได้ด้วยซ้ํา ซึ่งไอ้งี่เง่าที่ใช้ของขวัญของตัวเองตอนนี้ ฉันจะต้องพาเขาไปหาพยาบาลอีกครั้ง ระบบช่างน่ารําคาญเสียนี่กระไร”

ในระยะไกลอเล็กซี่กําลังเดินไปที่อารีน่าด้วย เขาได้รับการแจ้งเตือนว่ามีคนพยายามใช้พลังของพวกเขาในอารีน่า..