Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 220 ติดกับดัก

ตอนที่ 220: ติดกับดัก

“ไม่เป็นไรหรอก ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่ายิ่งกว่านั้นตัวมันเองก็ยังเป็นอุปกรณ์เสริมที่สวยงามแค่สวมไว้ก็พอใจแล้ว” แคสเซียสยืนยัน 3694

“เอาล่ะ ขอบคุณสําหรับของขวัญชิ้นใหญ่นะแคสเซียส” ลูซิเฟอร์พูดพร้อมกับสวมมันเข้าไป

ลูซิเฟอร์และคนอื่นๆ เรียนเสร็จแล้ว ก่อนจะเดินออกไป 1 วัน พวกเขากลับห้องรอวันใหม่มาถึงที่ซึ่งเขาได้เรียนรู้
อะไรๆมากกว่าเดิม

ลูซิเฟอร์นั่งอยู่ในห้องของเขานึกถึงสิ่งที่ปู่ของเขาพูดโลกอยู่ในความสับสนวุ่นวายนั่นเป็นความจริงดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มเชื่อสิ่งที่ชายชราพูดบ้างแล้ว

“นี่นายกําลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย” มองลูซิเฟอร์พลางครุ่นคิดเมื่อเจสันเริ่มถามคําถาม

“นายคิดอย่างไรเกี่ยวกับแวเรียนท์ทมิฬ?” ลูซิเฟอร์ถามเจสันทําให้เขาสนใจ “ผู้ที่ใช้ของขวัญเพื่อตนเองและผู้ที่ใช้หากําไรเพื่อพลังงานที่มาก ขึ้น?”

“ฉันว่าพวกมันมันห่วย พวกมันเป็นสัตว์ร้ายและเลวทรามโดยที่พวกเขานําออกมา ถ้าเรามีของกํานัลเราก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์ เราไม่ควรใช้ พวกมันเพื่อคร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์” เจสันตอบโดยไม่ได้ใช้เวลานาน

“คิดว่ายังไงเควิน” ลูซิเฟอร์ถามเพื่อนร่วมห้องคนที่ 2 ของเขา

“ฉันคิดว่าเราควรอยู่ห่างจากแวเรียนท์ทมิฬให้มากที่สุด” เควินได้ตอบกลับ

“นายคิดว่าเราลําเอียงกับพวกเขาไหม ฉันหมายถึงพวกเขายังเป็นคนอย่างเราอยู่ไม่ใช่หรอ?”ลูซิเฟอร์ถาม

“ฉันไม่คิดว่าเราลําเอียง เรากําลังยืนอยู่ข้างฝ่ายคุณธรรมพวกเขาต่างหากที่ควรเรียนรู้สิ่งที่ถูกต้อง”เจสันตอบ

“ฉันเดาว่านายพูดถูก” ลูซิเฟอร์พูด ขณะที่เขาหยุดการสนทนาเขานอนลงบนเตียงแล้วคล มตัวด้วยผ้าปู เขาไม่ได้หยุดคิดเรื่องนั้นความหมายที่ซ่อนอยู่คืออะไรคําพูดของชายชราคืออะไร?

ขณะที่เขาจมอยู่กับความคิดเขาก็ไม่รู้ว่าเขาผล็อยหลับไปเมื่อใดและเขาก็เพิ่งตื่นขึ้นอีกครั้งในตอนเช้าเท่านั้น

แต่งกายสําหรับวันธรรมดาอีกวันเขาออกจากห้องของเขาใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่เขาจะถึงชั้นเรียนจริงๆเป็นครั้งแรกในระยะเวลานานที่เขามา ห้องเรียนเป็นคนแรกหลังจากเขามาถึงแล้วแคสเซียสก็มาถึงตามด้วยคนอื่นๆ

ไม่นานนักเรียนทุกคนก็มาถึง รวมทั้งแคสเซียสที่ดูวันนี้มีความสุขเป็นพิเศษฟรานซีก็มาถูกเวลาเช่นกันในขณะที่เขาพานักเรียนไปที่ชั้นเรียนอีก ครั้งชั้นเรียนแรกกินเวลา 2 ชั่วโมงก่อนที่จะบอกนักเรียนทั้งหมดเพื่อกลับไปเรียน

แคสเซียสและลูซิเฟอร์อยู่ด้วยกันระหว่างทางกลับมันเป็นเวลาฟรีไทม์ ซึ่งเป็นช่วงที่นักเรียนควรจะพักผ่อนในชั้นเรียนส่วนคลาสต่อไปจะเป็นกลาสของอเล็กซีที่จะไปเพื่อสอนพวกเขาเกี่ยวกับการใช้ทักษะการพูดมากขึ้น

แม้ว่านักเรียนทุกคนจะกลับไปที่ชั้นเรียนแล้ว แต่แดชก็ยังคงไม่ไปเขาจงใจเลื่อนการกลับไปของเขาตามที่เขาวางแผนไว้

เพียง 5 นาทีต่อมา แดชก็เข้าสู่ชั้นเรียนแทนที่จะนั่งเขาตรงไปหาลูซิเฟอร์

“อเล็กซ์ ครูฟรานซีบอกให้ฉันส่งนายไปหาเขาเขาต้องการให้นายกลับไปในอารีน่าเพื่ออะไรบางอย่าง”

หลังจากบอกลูซิเฟอร์ว่าเขานั่งลงบนที่นั่งของเขาเท่านั้น

“จริงเหรอ ฉันสงสัยว่าทําไมเขาถึงต้องการฉัน”ลูซิเฟอร์พึมพําขณะยืนขึ้น ในไม่ช้าเขาก็เหลือบมองที่แคสเซียส ขณะที่เขาพูดต่อ”ฉันจะกลับมาเร็วๆนี้”

“ฉันไปด้วยได้ไหม” แคสเซียสถามลูซิเฟอร์

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องมาหรอก เขาเรียกแค่ฉันบางทีอาจจะเป็นบางสิ่งบางอย่างส่วนบุคคล ฉัน จะกลับมาก่อนแล้วนายจะรู้เรื่องนั้น”ลูซิเฟอร์ บอกออกไปยิ้มขณะที่เขาออกจากชั้นเรียน

แดชก้มหน้าลงในขณะที่เขาเริ่มยิ้ม มันจะไม่นานก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง “ไอ้สารเลวนี้จะออกไปในที่สุดวันนี้ทุกอย่างจะจบลง”เขาคิดแบบนั้น
ลูซิเฟอร์รีบเดินไปที่ลานประลองซึ่งเขาเชื่อว่าฟรานซีกําลังรอเขา เขาไม่อยากให้อาจารย์ของเขารอนานไม่นานเขาก็มาถึงอารีน่า

เมื่อลูซิเฟอร์ก้าวเข้าไปในอารีน่า เขาก็พบว่าที่นั้นว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครอยู่ที่นี่มีแต่ความเงียบงัน
“อาจารย์ฟรานซ์คุณอยู่ที่นี่หรือเปล่า” ลูซิเฟอร์ถามพลางตะโกน

ตุ้บ!

ทันใดนั้น เสียงโลหะดังมาจากด้านหลังลูซิเฟอร์ลูซิเฟอร์สังเกตเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ทางเข้าประตูถูกปิดเนื่องจากประตูไม่ได้ล็อคชายคนนั้นจึงปิดมันมันง่ายที่จะเปิดจากภายนอกเช่นกันแต่ชายคนนั้นไม่สนใจ
วันนี้ไม่มีคลาสในอารีน่าเขาจึงไม่เชื่อมีคนกําลังจะเข้ามา

เหตุผลเดียวที่เขาปิดประตูก็เพื่อให้คนผ่านไปมาไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายใน

“นายใช่คลาส A รุ่น 23 เหรอ?” ลูซิเฟอร์ถามพลางจ้องไปที่คนตรงหน้า

“ไม่ได้มีคนเดียวหรอก..” อีกเสียงหนึ่งมาจากด้านหลังชายคนนั้น
ลูซิเฟอร์มองไปในทิศทางนั้นเพื่อสังเกตเห็นชายอีกคนจากคลาส A

“นายมาทําอะไรที่นี่ ครูฟรานซีอยู่ที่ไหน” ลูซิเฟอร์ถามออกไป

“เขามีธุระด่วนเลยต้องออกไป เขาทิ้งเราไว้ที่นี่เพื่อดูแลแก” คราวนี้เสียงมาจากคนที่ 3

ลูซิเฟอร์มองไปที่นั่นเพื่อพบชายอีกคนจากคลาส A

“ในเมื่อเขาให้ความรับผิดชอบที่สําคัญแก่เราเราจะปล่อยได้อย่างไร?” อีกเสียงหนึ่งมาจากทิศทางที่สี่ลูซิเฟอร์มองไปที่นั่นเพื่อพบกับชาย 4 คนในครั้งนี้หนึ่งในนั้นบังเอิญเป็นเจค

ชายทั้งเจ็ดเริ่มใกล้ชิดกับลูซิเฟอร์จนกระทั่งพวกเขาอยู่รอบตัวลูซิเฟอร์อย่างสมบูรณ์

“รับผิดชอบอะไร เขาต้องการอะไร” ลูซิเฟอร์ถามอย่างเคร่งขรึม เขารู้สึกได้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ“เขาอยากให้เราเอาถุงมือของแกไปเพราะมันดูน่าเกลียดเขาไม่อยากเห็นพวกมันอยู่ในมือแกอีกต่อไปเขาหงุดหงิด
” เจคกล่าวพลางยิ้ม “งั้นก็เป็นเด็กดีแล้วเอาถุงมือน่าเกลียดนั่นมาให้ฉัน”

เมื่อได้ยินคําพูดของพวกเขา ลูซิเฟอร์ก็ขมวดคิ้วมากขึ้นเขาเชื่อพวกเขากําลังโกหกฟรานซีไม่เคยมีปัญหากับถุงมือของเขาทําไมถึงอยากเอามันออกไปจากเขา? เขาใจดีกับศิษย์เสมอไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนเหล่านี้นั้นโกหก

“ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่สามารถฟังสิ่งนั้นได้พวกมันคือถุงมือของฉันและฉันต้องการรักษาพวกมันไว้ถ้าเขาต้องการก็บอกเขาให้คุยกับฉันในชั้นเรียนของเขา”ลูซิเฟอร์ได้ตอบกลับ “ฉันกําลังจะออกไปแล้ว”

ขณะที่ลูซิเฟอร์พยายามจะขยับเขาสังเกตเห็นว่าพวกผู้ชายตรงหน้าของเขาไม่หลบเลี่ยงพวกเขากําลังขวางทางลูซิเฟอร์

“ความหมายของสิ่งนี้คืออะไร?”ลูซิเฟอร์ถามอีกครั้ง “หลีกทางไป!”

“เราขอโทษ แต่ถ้านายต้องการออกไปนายต้องให้ถุงมือกับเราถ้าไม่ทําก็ไปไม่ได้” เจคประกาศ..