Inhuman Warlock จอมเวทย์ไร้มนุษยธรรม - ตอนที่ 215 ล้มเหลว

ตอนที่ 215: ล้มเหลว

ชายคนนั้นคุกเข่าลงขณะจับคอ ดูเหมือนว่าเขาจะหายใจลําบากและเจ็บปวด

“เฮ้ เด็กคนนี้ดูไม่ธรรมดาเลย! การโจมตีของเขา! เขาต้องเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้แน่ๆ! เราไม่ได้เอาอาวุธมาด้วยด้วยซ้ํา! หนีกันเถอะ! เรารับเขาไว้ไม่ได้”

ขณะที่อีก 3 คนเห็นการโจมตีของลูซิเฟอร์ ดูเหมือนพวกเขาจะหวาดกลัว

พวกเขาเริ่มวิ่งหนี แม้แต่ชายที่นอนอยู่บนพื้นก็ยังพยายามยืนขึ้นก่อนที่เขาจะวิ่งหนีไปโดยจับที่

คอไว้

ลูซิเฟอร์ไม่ได้ไล่ตามพวกเขา แต่ดูเหมือนเขาจะสับสน
“คนแปลก ๆ พวกเขากลัวอย่างนั้นหรือ คนร้ายกลัวและวิ่งหนีไปงั้นเหรอ?” เขาพึมพําขมวดคิ้ว

“ยังไงก็ตามเถอะ” เขาหันหลังเดินไปหาเด็กสาว

“สาวน้อย เธอปลอดภัยแล้ว ไปส่งเธอที่สถานี ตํารวจเพื่อที่พวกเขาจะได้จัดการเรื่องนี้จากที่นี่ พวกเขาสามารถช่วยเธอไปหาครอบครัวของเธอได้ พวกเขาคงกําลังเป็นห่วงใช่ไหม” ลูซิเฟอร์พูดกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ขณะที่เขาตบบ่าเธอ

“เดี๋ยวนะ ถ้าไปโรงพักเดี่ยวหลานจะสาย หลานต้องไปที่อะคาเดมี่ ลืมไปหรือเปล่า” คุณปู่จี้เตือนลูซิเฟอร์

“ปู่จะพาเด็กหญิงคนนี้ไปที่สถานีตํารวจ และอยู่กับเธอ หลานนั่งแท็กซี่ไปและตรงไปที่มหาวิทยาลัยโดยห้ามหยุดกลางคันเลย เข้าใจไหม”
เมื่อลูซิเฟอร์ได้ยินคําพูดของคุณปู่จี้ เขาจําช่วงเวลานั้นได้ เขาจะไปสายจริงๆ ถ้าเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองสร้อยข้อมือ ซึ่งมีไฟสีแดงดวงหนึ่งติดอยู่แล้ว

ถ้าคืนนี้เขากลับไปสาย จะมีไฟแดง 2 ดวง

“แน่ใจเหรอครับว่าจะไปคนเดียว” ลูซิเฟอร์ถาม คุณปู่จี้ด้วยความเป็นห่วง

“แน่นอน ปูไม่ได้ไร้ประโยชน์ขนาดนั้น” คุณปู่จี้

ตอบ

“ไม่เป็นอะไร”

ลูซิเฟอร์หยุดรถแท็กซี่ 2 คัน ในหนึ่งเขานั่งซึ่งกําลังจะพาเขาไปที่อะคาเดมี่ อีกด้านหนึ่ง คุณปู่จี้นั่งกับหญิงสาวที่กําลังจะพาเธอไปโรงพัก
รถแท็กซี่ทั้งสองคันเริ่มไปในทิศทางที่ต่างกัน

ชายที่กําลังนั่งอยู่ในรถสีเข้มที่อยู่ไกลออกไป ชายผมสีเข้มยิ้มเยาะ “ส่วนแรกของภารกิจสําเร็จ แล้ว ผู้หญิงคนนั้นแสดงได้ดีจริงๆ ฮ่า มาถึงส่วน ที่สําคัญที่สุดแล้ว”

ชายคนนั้นสตาร์ทรถ ในขณะที่เขาไล่ตามแท็กซี่ เขายังโทรไปที่หมายเลขพร้อมกัน

“เขากําลังมา คุณพร้อมหรือยัง” เขาถามใครบางคนทางโทรศัพท์

“ใช่ ทุกอย่างพร้อมแล้ว คืนนี้ อเล็กซ์จะไปไม่ถึงอะคาเดมี่” อีกฝ่ายรับสายก่อนจะตัดสาย

ลูซิเฟอร์กําลังนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ขณะตรวจดูนาฬิกา

“ดูเหมือนว่าฉันจะไปถึงอะคาเดมีด้วยเวลา 1 ชั่วโมง ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่วันนี้สนุกจริงๆ ถ้าเพียงปู่จี้ยอมให้ฉันจ่าย ฉันอยากจะทําให้มันพิเศษกว่านั้นสําหรับเขา เงินก็ไม่มีประโยชน์สําหรับฉันอยู่ดี”

ลูซิเฟอร์นั่งอยู่ในรถ ดูเหมือนว่าเขากําลังพูดกับตัวเอง

“ฉันควรจะวางแผนนี้อีกครั้งในอนาคต”

ห้องโดยสารที่ลูซิเฟอร์นั่งอยู่นั้นเดินทางมาครึ่งชั่วโมงแล้ว มันได้ข้ามระยะทางไปยังอะคาเดมี่ของลูซิเฟอร์แล้ว และเวลากลางคืนก็เหลือเพียง 30 นาทีเท่านั้น

ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นเมื่อรถแท็กซี่หยุดกลางถนน

ลูซิเฟอร์มองออกไปนอกหน้าต่างสังเกตว่า พวกเขาไปไม่ถึงอะคาเดมี่ เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “หยุดทําไม”

“ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นข้างหน้า ดูเหมือนว่าเขาจะตกจักรยาน” คนขับพูดขณะเปิดประตู และก้าวออกจากรถ

เมื่อลูซิเฟอร์ก้าวออกมา เขาสามารถเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น คร่ําครวญด้วยความเจ็บปวด ขณะจับหน้าอกของเขาไว้

จักรยานคันหนึ่งนอนอยู่บนพื้นใกล้เขา ดูเหมือนว่าเขาจะผ่านที่นี่เมื่อเขาล้มลง

คนขับและลูซิเฟอร์วิ่งขึ้นไปหาชายผู้นี้ ซึ่งดูเหมือนจะหายใจลําบากขณะจับหน้าอก

“ดูเหมือนว่าเขาจะมีอาการหัวใจวาย การโจมตีต้องเกิดขึ้นตอนที่เขาผ่านมาที่นี่ เราควรพาเขาไปโรงพยาบาล” คนขับแนะนํา

ลูซิเฟอร์เหลือบมองสร้อยข้อมือของเขา พลางขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าโชคของเขาจะแย่จริงๆ ในตอนนี้

“คุณพูดถูก ชีวิตเขาสําคัญกว่า” เขาพูด ในที่สุดขณะที่กําหมัดแน่น เขาอุ้มชายคนนั้นและพาไปที่รถแท็กซี่

ลูซิเฟอร์ยังนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ขณะที่พวกเขาไปโรงพยาบาล ซึ่งค่อนข้างห่างไกลจากที่ที่พวก เขาอยู่พวกเขาใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วโมงเล็กน้อย เพื่อให้แน่ใจว่าลูซิเฟอร์ไม่มีทางย้อนเวลากลับไปได้

ลูซิเฟอร์ยอมแพ้ต่อโชคชะตาแล้ว เขาไม่สามารถทําอะไรได้ในสถานการณ์นี้ ชีวิตของชายคนหนึ่งตกอยู่ในอันตราย

หลังจากที่ชายคนนั้นเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลแล้ว เขาก็เดินทางกลับโดยรถแท็กซี่ คราวนี้ก็เปลี่ยนไปใช้คันอื่น

รถแท็กซี่พาลูซิเฟอร์ไปที่อะคาเดมี่ แต่ก็สายไปเสียแล้ว มันเป็นเวลา 00.30 น.แล้ว และเขาไปสายครึ่งชั่วโมง

เขายืนอยู่ที่ทางเข้ามหาวิทยาลัย ลูซิเฟอร์ถอน หายใจ ขณะที่เขาสังเกตเห็นแสงสีแดงดวงที่ สองที่ส่องสว่างในสร้อยข้อมือของเขา

“อย่างน้อยก็เป็นครั้งที่ 2 ไม่ใช่ครั้งที่ 3” เขาพึมพําขณะยิ้มแหยๆ “ฉันต้องทํางานให้หนักขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าฉันจะไม่ทําผิดกฎอีก ครั้งหน้าฉันจะระวังให้มากขึ้น”
เขาก้าวเข้าไปใกล้ประตูที่เปิดออก

“พ่อหนุ่ม เธอมาช้า ลืมเวลาไปหรือเปล่า” ยามถามลูซิเฟอร์ขณะให้บัตรประจําตัวแก่เขา

“ผมไม่ได้อยากจะมาช้าหรอกครับ ผมเดาว่าคุณคงพูดได้ว่าโชคไม่ดี เมื่อผมกําลังกลับมา ผมเห็นชายคนหนึ่งที่มีอาการหัวใจวายกลางถนน” ลูซิเฟอร์ตอบ

“ผมจึงต้องพาเขาไปโรงพยาบาล แต่อย่างที่คุณเห็น ผมมาสาย แต่ไม่เป็นไรครับ” เขาอธิบายเพิ่มเติม

“หือ? เธอเสียสละหนึ่งในการลงโทษของเธอ เพื่อช่วยเหลือคนแปลกหน้าจริงๆเหรอ รู้ไหม มีคนไม่มากที่จะทําเรื่องแบบนี้” ยามผู้นั้นบอกกับลูซิเฟอร์

“นายเป็นผู้ชายที่มีเกียรติจริงๆ คราวหน้าระวังให้ดี เหลืออีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น รักษาโอกาสสุดท้ายให้เหมือนกับว่าชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับมัน” เขากล่าวต่อในขณะที่เขาตบไหล่ของเขา

“ผมจะจําไว้ครับ”

ลูซิเฟอร์กลับไปที่ห้องของเขาและเคาะประตูที่ เจสันเปิดไว้

เขายังสังเกตเห็นแสงสีแดงดวงที่ 2 ในสร้อยข้อมือของลูซิเฟอร์ และเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นเวลากว่า 00.30 น.แล้ว

ลูซิเฟอร์อธิบายให้เพื่อนร่วมห้องฟังอีกครั้ง เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทางกลับและวิธีที่เขา ไม่มีทางเลือกอื่น

ในอีกห้องหนึ่ง แดชกําลังนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับยิ้ม

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่คนของเขาให้ข้อมูลว่าลูซิเฟอร์ล้มเหลว แต่เขาก็ยังยิ้มไม่หุบ