I Am A Prodigy ฉันนี่แหละอัจฉริยะ! - ตอนที่ 8
เขาเฝ้าดูเงิน 100,000 หยวนที่ถูกพรากออกไปต่อหน้าตาต่อของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ค่อย ๆ ทำใจอย่างรวดเร็ว เขาคิดได้ว่าเขาควรพอและจะไม่ทรยศกับระบบมหัศจรรย์ในร่างกายของเขา
ฝนตกอย่างหนักตลอดช่วงฤดูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เหย่หลิงเฉินถูกพ่อของเขาปลุกขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ ทั้งสองเดินทางท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย โดยจุดหมายปลายทางของพวกเขาคือวัดฮุ่ยอัน
ตอนนี้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเข้ามาใกล้เต็มทีแล้ว วิธีที่ดีที่สุดในการทำคะแนนสูง ๆ ตอนนาทีสุดท้ายนี้ก็คือการอ้อนวอนขอพร… วัดฮุ่ยอันเป็นวัดที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเมืองรูเกา ผู้คนหลั่งไหลมาที่วัดอย่างไม่ขาดสายเพื่อประกอบพิธีบวงสรวงทุกวัน
วัดฮุ่ยอันมีผู้คนพลุกพล่านมากมายตั้งแต่เช้าตรู่ ว่ากันว่าหลายคนยอมจ่ายเงินเป็นพันเพื่อคว้าโอกาสในการถวายธูปดอกแรกของวันนี้
เหย่หลิงเฉินซื้อบัตรผ่านประตูด้วยเงิน 25 หยวน และทำตามคำสั่งของแม่ก่อนที่เขาจะออกจากบ้านด้วยการซื้อแพ็คเพจเครื่องหอมอีก 15 หยวน จากนั้นเหย่หลิงเฉินก็เดินตามฝูงชนและมุ่งหน้าเข้าไปในวิหาร
เขาเดินผ่านราชาสวรรค์ทั้งสี่ที่เฝ้าตลอดทางก่อนตามด้วยลอร์ดไมเทรย่าผู้ยิ้มแย้มแจ่มใสและอวโลกิเตศวรผู้เปี่ยมด้วยความเมตตา เหย่หลิงเฉินบูชาทุกคนต่อเนื่องกัน
จุดกึ่งกลางของพระวิหารคือห้องโถงมหาวีระที่สง่างามที่สุด พระพุทธรูป Gautama วางอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่มองลงมาที่โลกจากสวรรค์
เหย่หลิงเฉินนมัสการสามครั้งก่อนที่เขาจะเดินผ่านศาลามหาวีระเพื่อเตรียมพร้อมที่จะตรงไปศาลามัญชุศรีโพธิสัตว์ที่อยู่ด้านข้าง
อย่างไรก็ตามเขาหยุดชั่วขณะหลังจากที่เขาเดินไปไม่กี่ก้าว เขาค้นพบว่ามีห้องสมุดห้องปีกตั้งอยู่ทั้งสองด้านของห้องโถงทำให้เขาประหลาดใจ มีพระไตรปิฎกจำนวนมากเก็บไว้ให้ผู้เยี่ยมชมได้อ่าน
ห้องสมุดก็คล้ายกับการตกแต่งในสังคมปัจจุบัน หมายถึงการใช้เป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์เพื่อให้ผู้เยี่ยมชมได้มองผ่านไปอย่างรวดเร็ว จะไม่มีใครเดินเข้าไปในห้องเพื่ออ่านพระคัมภีร์อย่างละเอียด
อย่างไรก็ตามตอนนี้เหย่หลิงเฉินอยู่ในอารมณ์ที่อยากจะอ่าน เขามีระบบมหัศจรรย์อยู่นี่ เขาสามารถเรียนรู้อะไรก็ได้ในทางทฤษฎี เขาสงสัยว่าคอลเลกชันหนังสือที่นี่แตกต่างจากหนังสือข้างนอกหรือไม่?
มีหนังสือจำนวนมากในห้องสมุด นอกจากนี้หนังสือส่วนใหญ่ค่อนข้างเก่าและขาดรุ่งริ่ง วัดนี้เป็นที่ทราบกันดีว่าเป็นวัดเก่าแก่หลายศตวรรษ เหย่หลิงเฉินคิดว่าหนังสือพวกนี้ผลิตในยุคโบราณเช่นกัน
เหย่หลิงเฉินหยิบหนังสือ *วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร ขึ้นมาดูและเริ่มอ่าน…
*วัชรปรัชญาปารมิตาสูตรเป็นคัมภีร์ทางศาสนาที่ถูกเขียนขึ้นตั้งแต่ราวศตวรรษที่ห้าและเป็นหนังสือที่ได้ชื่อว่าเก่าแก่ที่สุดในโลก
‘ศึกษาวัชรปรัชญาปารมิตาสูตรด้วยตนเอง ความสามารถทางพระพุทธศาสนา +1’
‘ศึกษาวัชรปรัชญาปารมิตาสูตรด้วยตนเอง ความสามารถทางพระพุทธศาสนา +1’
…
เหย่หลิงเฉินวางหนังสือลงหลังจากพลิกดูหน้าต่าง ๆ อยู่พักหนึ่ง เขารู้สึกว่ามันค่อนข้างเสียเวลาที่จะเรียนรู้พระพุทธศาสนา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจลองดูว่ามีหนังสือเล่มอื่นอีกหรือไม่
ต่อมาความสนใจของเขาถูกดึงดูดไปที่ ‘ความรู้ทั่วไปทางพุทธศาสนาและลัทธิเต๋า 101’
หนังสือเล่มนี้ดูเหมือนจะอธิบายที่มาของศาสนาพุทธและลัทธิเต๋า มันมีความรู้ทั่วไปมากมายในโลกที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้จัก
‘การศึกษาความรู้ทั่วไปทางพุทธศาสนาและลัทธิเต๋า 101 ความรู้ทั่วไป +1’
‘การศึกษาความรู้ทั่วไปทางพุทธศาสนาและลัทธิเต๋า 101 ความรู้ทั่วไป +1’
‘การศึกษาความรู้ทั่วไปทางพุทธศาสนาและลัทธิเต๋า 101 ความรู้ทั่วไป +1’
…
เขาไม่ได้คาดหวังว่าความรู้ทั่วไปจะถือว่าเป็นทักษะได้ เหย่หลิงเฉินวางหนังสือลงในตอนที่ความสามารถด้านความรู้ทั่วไปของเขาหยุดเพิ่มขึ้น ระดับความรู้ความสามารถทั่วไปของเขาบรรลุถึง 60% แล้ว นอกเหนือจากความรู้ทั่วไปที่ไม่ธรรมดาแล้ว เหย่หลิงเฉินพบว่าตอนนี้เขามีความรู้ทั่วไปเป็นอย่างดีเลยทีเดียว
เขาเดินจากปลายด้านหนึ่งของชั้นหนังสือไปยังอีกด้านหนึ่ง ไม่มีหนังสืออื่นที่น่าสนใจเลยนอกจากพระไตรปิฎกดังนั้นเขาจึงเตรียมที่จะจากไป
อย่างไรก็ตามการจ้องมองของเขากวาดผ่านบริเวณนั้นเล็กน้อยและมีบางอย่างที่อยู่ตรงมุมนั้นดึงดูดความสนใจของเขา หนังสือที่เก็บอยู่ในมุมดูเหมือนจะดูโบราณและขาดรุ่งริ่ง เราสามารถเห็นได้ว่ามีการวาดรูปมนุษย์ตัวเล็ก ๆ มากมายบนหนังสือ
‘ฮะ? นั่นคือหนังสือการ์ตูนเหรอ? ‘
เหย่หลิงเฉินหยิบหนังสือขึ้นมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเป่าฝุ่นบนหนังสือออกไป จากนั้นเขาก็ปัดมันด้วยมือของเขา
หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า “คุณลักษณะของอรหันต์หมัด”
เหย่หลิงเฉินแทบจะหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นคำพูดเหล่านี้ ชื่อเรื่องช่างฟังดูไร้สาระเกินไป
เหตุใดจึงมีการ์ตูนสำหรับเด็กในวัดฮุ่ยอันนะ..
เป็นไปได้ไหมว่าพระที่นี่ทำงานพาร์ทไทม์เป็นคนขายหนังสือหลอกเด็ก?
เหย่หลิงเฉินได้ค้นพบสคริปต์การขายของพวกเขาด้วย “ลูกฉันเห็นว่าคุณเกิดมาพร้อมกับกระดูกมหัศจรรย์ คุณจะกลายเป็นปรมาจารย์ศิลปะการป้องกันตัวคนเดียวในอนาคตอย่างแน่นอน ‘คุณสมบัติของอรหันต์หมัด‘ นี้มีไว้ขาย เพียง 5 หยวน ภารกิจสำคัญในการปกป้องโลกอยู่ในมือคุณ!”
ในขณะที่เขากำลังจะเก็บหนังสือขึ้นชั้นวาง ทันใดนั้นเอง…
‘คุณสมบัติการเรียนรู้ด้วยตนเองของอรหันต์หมัด’ อรหันต์หมัด +1’
‘อะไรวะเนี่ย?!’
การแสดงออกของเหย่หลิงเฉินกลายเป็นความขบขันในทันที ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นในขณะที่มือของเขาที่ถือหนังสือนั้นสั่นเทา
นี่คือศิลปะการต่อสู้! มันคือกังฟูของจีน!
อาจกล่าวได้ว่าความฝันของศิลปะการป้องกันตัวฝังแน่นอยู่ในใจของทุกคน เหย่หลิงเฉินได้พิจารณาแล้วว่าเป็นพรที่มีพรสวรรค์กับระบบ แต่ตอนนี้เขายังได้รับทักษะศิลปะการต่อสู้!
เหย่หลิงเฉินยังสงสัยว่าเขาไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไปแล้วสินะ
‘คุณสมบัติการเรียนรู้ด้วยตนเองของอรหันต์หมัด’ อรหันต์หมัด +1’
‘คุณสมบัติการเรียนรู้ด้วยตนเองของอรหันต์หมัด’ อรหันต์หมัด +1’
‘คุณสมบัติการเรียนรู้ด้วยตนเองของอรหันต์หมัด’ อรหันต์หมัด +1’
…
ในขณะที่ตกอยู่ในความงุนงงระดับความสามารถของเขายังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ตราบใดที่เหย่หลิงเฉินยังคงถือหนังสืออยู่ในมือระดับความสามารถของเขาก็เพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงขีดจำกัด
‘บ้าน่า! ฉันจะเป็นคนที่โคตรจะสุดยอดในอนาคต!’
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมาเหย่หลิงเฉินเดินออกจากห้องสมุดในด้วยความสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า เขาฮัมเพลงเล็กน้อยขณะเดินไปที่ศาลาพระมัญชุศรีโพธิสัตว์
“ขอบคุณสำหรับพรพระโพธิสัตว์มัญชุศรีที่ให้ของขวัญแก่ลูกด้วยระบบมหัศจรรย์ที่ยอดเยี่ยม ลูกจะใช้ประโยชน์จากมันให้ดีและคุ้มค่าที่สุด” เหย่หลิงเฉินสวดมนต์ในขณะที่เขาให้โควต้าด้วยความเคารพ
“เหย่หลิงเฉิน? มาที่นี่เหมือนกันเหรอ” เสียงที่คมชัดดังก้องออกมาจากด้านข้างของเขา
เขาหันศีรษะไปด้านข้างและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิตชีวา
เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเหลืองอ่อนและกระโปรงสั้นสีเทาอ่อน ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายของเธอประดับด้วยเครื่องประดับ แต่เธอแสดงออกถึงความมีชีวิตชีวา แม้ว่าเธอจะไม่ได้แต่งหน้าเลย แต่ก็ยากที่จะปกปิดความงามของเธอ
สวย
ดูดี
เป็นธรรมชาติสุด ๆ
“ หยุนซี! บังเอิญจัง” เหย่หลิงเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่เธอก็มาที่นี่ด้วยเหรอ?”
เธอคือ จางหยุนซี หญิงสาวที่สวยที่สุดจากหมู่บ้านเหย่หลิง แม้ว่าเธอจะเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน แต่เหย่หลิงเฉินก็รู้สึกว่าเธอสมควรได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองด้วยเช่นกัน เธอมาจากครอบครัวที่ธรรมดา ๆ ทั่วไป ทุกคนที่พบเธอมักจะตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจังแม้ว่าจะไม่สมหวังก็ตาม
ไม่เพียงแต่ชายหนุ่มทุกคนในหมู่บ้านที่ตามตื๊อเธอ แต่ยังมีการกล่าวว่าจางหยุนซีก็ยังฮอตในหมู่นักเรียนที่โรงเรียนด้วย
น่าเสียดายที่ผลการเรียนของเหย่หลิงเฉินนั้นแย่มากจนเขาไม่สามารถเข้าโรงเรียนมัธยมเดียวกับจางหยุนซีได้ จึงทำให้พวกเขาค่อย ๆ แยกจากกันไป และเขาก็ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับเธอที่นี่อีกครั้ง
“อื้ม!” พวกเขาอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันและบ้านใกล้ ๆ กัน จึงเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จางหยุนซีดูมีความสุขมาก “อีกไม่กี่วันก็ถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ที่โรงเรียนเลยให้หยุดอ่านหนังสือน่ะ แม่เลยมาส่งฉันมาที่นี่เพื่อถวายสักการะ ว่าแต่เมื่อกี้ฉันได้ยินเธอพึมพำอะไรอยู่น่ะ พูดอะไรกับพระพุทธเจ้าอยู่เหรอ?”
“ฉันขอให้ฉันได้เข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับนางฟ้าของฉันน่ะ” เหย่หลิงเฉินกล่าวด้วยความจริงใจและจริงจัง
“นางฟ้าของฉัน??? ใครกันน่ะ” จางหยุนซีถามอย่างสงสัย
เหย่หลิงเฉินยิ้มให้จางหยุนซี “เธออยู่ไกลสุดขอบฟ้าเลยล่ะ แต่ตอนนี้อยู่ข้างหน้าใกล้ ๆ ฉันเอง”
“บ้า! อย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าพระพุทธเจ้า” จางหยุนซีหน้าแดงระเรื่อและจ้องมองเขา
“พระพุทธเจ้าตรัสตอบฉันแล้วว่าความปรารถนาของฉันจะเป็นจริงอย่างแน่นอน” เหย่หลิงเฉินยังคงเล่นหูเล่นตาต่อ ในขณะที่จางหยุนซีกำลังหน้าแดงมากขึ้นเรื่อย ๆ
ตั้งแต่มีระบบอัจฉริยะ เหย่หลิงเฉินสังเกตเห็นว่าความคิดของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้บ้าคลั่งในพฤติกรรมของเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป เขาสามารถสร้างเรื่องตลกได้ทั้ง ๆ ที่ในอดีตเขาไม่มีความกล้าพอที่จะทำเช่นนั้น เขายังสามารถโปรยเสน่ห์ตัวเองต่อหน้าสาวสวยที่เขาชอบได้อีกด้วย
ทั้งสองคนเดินออกจากวัดฮุ่ยอันพร้อมกับพูดคุยกันไปด้วยหลังจากเสร็จสิ้นพิธีสักการะ
มีลานกว้างอยู่นอกวัดฮุ่ยอัน ตอนนี้ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาเพิ่มมากขึ้นจนน่าแปลกใจ ส่วนหนึ่งของลานนั้นถูกล้อมรอบด้วยฝูงชนจำนวนมาก พร้อมกับเสียงเบา ๆ ที่เล็ดลอดออกมา
“หากคุณอยากขอพรให้ลูกของคุณมีผลการเรียนดี สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ อยากให้ครอบครัวของคุณมีแต่ความสุข ให้ลูก ๆ หลาน ๆ อายุยืน จงมาที่นี่! พระพุทธเจ้าที่มีชีวิตอยู่ที่นี่! ตรงนี้! พร้อมเริ่มให้พรแก่ทุกคนแล้ว…”
“ดูเหมือนจะเป็นพิธีถวายพระพร ไปดูกันเถอะ บางทีเราอาจจะขอพรให้พวกเราสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็ได้นะ” จางหยุนซีกล่าว
ทั้งคู่เดินไปและพบชายวัยกลางคนในชุดเต๋ายืนอยู่ตรงกลางท่ามกลางฝูงชน เขามีรูปร่างผอมและมีหนวดบนใบหน้า ข้าง ๆ เขามีชายร่างกำยำอีกสองคนร้องส่งเสียงดังอยู่เพื่อดึงดูดฝูงชน
“อาตมาเป็นศิษย์ที่ต่ำต้อยของปรมาจารย์หลงฮูซาน อาตมาผ่านมาสถานที่แห่งนี้และรู้สึกว่าที่นี่คือดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ที่ส่งเสริมความสามารถต่าง ๆ มากมาย เมื่อคืนอาตมาได้รับคำขอในความฝันจากสวรรค์ให้สร้างความสัมพันธ์กับสถานที่แห่งนี้ ดังนั้นอาตมาจึงทำพิธีกรรมลัทธิเต๋าที่นี่เพื่อช่วยให้ทุกคนแสวงหาความโชคดี หลีกเลี่ยงหายนะและความโชคร้าย” พระลัทธิเต๋าโบกมือให้ฝูงชนและกล่าวอย่างโอ้อวด
ชั้นวางตั้งอยู่ด้านหลังของเขา มีสิ่งของจำนวนมากที่เก็บไว้บนชั้นวาง รวมทั้งดาบไม้พีช เครื่องลายครามสีฟ้าและสีขาว กระเป๋าสตางค์เต๋า เหรียญทองแดง พู่กัน หมึก และอื่น ๆ อีกมาก…
“ทั้งหมดนี้เป็นสมบัติพัสถานของอาตมา ข้าวของทุกชิ้นผ่านการรับพรจากพระพทุธเจ้าและสามารถตรวจจับวิญญาณหรือปีศาจได้ อาตมาได้รับคำสั่งเอาไว้ว่า อาตมาจะไม่สามารถครอบครองมันเพื่อตัวเองได้ ดังนั้นอาตมาจึงอยู่ที่นี่ ตอนนี้เพื่อใช้มันช่วยเหลือผู้อื่น”
พระนิกายเต๋าส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขาถูชั้นอย่างรักใคร่ราวกับว่าเขากำลังกอดรัดคนรักที่รักยิ่งของเขา “อย่างไรก็ตามสิ่งของบางอย่างบนชั้นวางมีไว้สำหรับจัดแสดงเท่านั้น อาตมาจะไม่มีวันยกให้ใครไปหรอก”
“ตัวอย่างเช่น มีดาบไม้พีชเล่มนี้ มันอยู่กับฉันมาสิบปี อาตมาเคยใช้มันเพื่อฆ่าผีร้ายมาก่อนและสามารถใช้เพื่อช่วยคนอื่นในการแก้ไขความโชคร้ายได้ นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปองค์นี้ที่ได้รับพรจากความศักดิ์สิทธิ์จากพระพุทธเจ้า ซึ่งเป็นการดีสำหรับการเสริมสิริมงคล…”
เหย่หลิงเฉินรู้สึกไม่ประทับใจ แต่ถึงกระนั้นจางหยุนซีก็มีสีหน้าเคร่งเครียดและแปลกใจ “โว้ว พระภิกษุลัทธิเต๋าดูเหมือนจะเป็นบุคคลที่น่าประทับใจมาก”
ในฝูงชนหลายคนรู้สึกประทับใจกับพระภิกษุลัทธิเต๋าผู้มีเสน่ห์แม้จะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด
“นั่นเป็นเรื่องจริงหรือ? เขาคงไม่ได้มาหลอกเราหรอกใช่ไหม”
“ถูกต้อง! สวรรค์มีอยู่จริง ๆ สิใช่ไหมล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นท่านช่วยอวยพรให้ลูกของฉันได้คะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหม”
…
ผู้คนเริ่มสงสัยกันมากขึ้น
อย่างไรก็ตามพระภิกษุลัทธิเต๋าสามารถกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนได้สำเร็จ ตอนนี้มีคนมารวมตัวกันรอบตัวเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
“อาตมารู้ว่าพวกคุณหลายคนไม่เชื่อ แต่ไม่เป็นไร อาตมาจะพิสูจน์ให้พวกคุณทุกคนเห็นเอง” พระนิกายเต๋ายืนอยู่ในจุดเดียวกับที่เขาพูด บังเอิญเกิดลมกระโชกพัดมาปะทะเขาและเขย่าเสื้อคลุมเต๋าของเขา ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนนักปราชญ์ที่ปราดเรื่อง
“เอาน้ำและตะเกียบมาซิ”
พระลัทธิเต๋าเหวี่ยงแขนเสื้อและเติมน้ำลงในแก้ว หลังจากแสดงต่อฝูงชนแล้วเขาก็วางตะเกียบลงในน้ำ มีคนเห็นว่าตะเกียบเอนไปที่ด้านข้างของแก้วในน้ำ
ทุกคนเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ
เราสามารถเห็นได้ว่าพระภิกษุลัทธิเต๋าวางแก้วไว้บนโต๊ะและเริ่มหมุนรอบแก้วหลังจากนั้นไม่นาน เขาสวดมนต์ดัง ๆ
“อาตมาศิษย์ของหลงฮูซาน ขอร้องให้พระโพธิสัตว์แสดงตัวตนของท่าน ณ บัดนี้ มาลิมาลิโฮม!”
นิ้วของเขาชี้ไปที่แก้วอย่างกะทันหัน จากเดิมตะเกียบที่เอียงก็ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของฝูงชน
“ฮะ! เป็นไปได้อย่างไร?” จางซุนหยีปิดปากของเธอด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัวและความเคารพ
“บ้าน่า! ตะเกียบตั้งขึ้นมาแนวตรงทั้ง ๆ ที่อยู่ในน้ำ!”
“สุดยอด! ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ! เป็นไปได้ไหมว่านี่คือการแสดงตนจากพระโพธิสัตว์ให้พวกเราได้รับรู้?!”
“ นี่คือสุดยอดปรมาจารย์! พระอาจารย์โปรดประทานพรให้ครอบครัวลูกปลอดภัยด้วยเถิด!”
…
ทุกคนอ้าปากค้าง พวกเขาเริ่มมองไปที่พระเต๋าในแง่มุมที่แตกต่างกันในคราวเดียว
“ท่านปรมาจารย์ ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าลูกของฉันจะทำคะแนนสอบได้ดี”
“ท่านปรมาจารย์ ฉันจะโชคดีได้อย่างไรโปรดบอกฉันที…”
ณ ขณะนี้เต็มไปด้วยฝูงชนที่หนาแน่น
พระนิกายเต๋ามีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา และพูดด้วยท่าทีเฉยเมย “เอาหม้อมาและจุดไฟ!”
เมื่อได้รับคำสั่งชายร่างกำยำสองคนก็เดินไปที่หม้อต้มที่เตรียมไว้ด้านข้างตั้งแต่ก่อนหน้านี้และเริ่มจุดไฟ
ฝูงชนมองไปและพบว่าหม้อต้มเต็มไปด้วยน้ำมันอย่างน่าประหลาดใจ!
“ทุกคนใจเย็น ๆ” พระลัทธิเต๋าพูดช้าๆ “แม้ว่าอาตมาอยากจะช่วยทุกคนมากแค่ไหน แต่ของของอาตมามีจำนวนจำกัดและพวกคุณทุกคนก็มีจำนวนมาก…”
“จะราคาสูงแค่ไหนฉันก็ยอมจ่าย!” ใครบางคนร้องออกมาดัง ๆ จากฝูงชนโดยไม่รอให้เขาพูดจบประโยค
“ถูกต้อง ขายให้คนที่จ่ายได้สูงสุดเถอะท่าน! ท่านปรมาจารย์โปรดมอบสิ่งของล้ำค่าของท่านให้เราด้วย!”
…
พระเต๋ามองไปที่ฝูงชนอย่างพอใจโดยไม่พูด จากนั้นเขาก็หันกลับมาและซื้อกระเป๋าหูรูดเต๋าสีแดงที่มีลายปักสีทองจากชั้นวาง
“นี่คือเครื่องรางของขลัง พกติดตัวเอาไว้เพื่อความปลอดภัยและสันติตลอดชีวิต นอกจากนี้ยังมีประโยชน์ในการช่วยหยุดยั้งภัยพิบัติที่เกิดขึ้นอีกด้วย!” เมื่อพูดเช่นนั้นพระภิกษุลัทธิเต๋าก็ทิ้งถุงเชือกลงในอ่างน้ำมันด้วยเสียงป๋อมแป๋ม
ฝูงชนมีการแสดงออกที่เปลี่ยนไปอย่างมาก ปัจจุบันอ่างน้ำมันเดือดแล้วและมีไอน้ำพุ่งออกมา มันน่าตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ถุงหูรูดเป็นของขวัญจากพระโพธิสัตว์ ตอนนี้ฉันกำลังจะให้คนอื่น เพราะงั้นฉันสมควรถูกลงโทษ!” พระภิกษุลัทธิเต๋ากล่าวด้วยความรู้สึกชอบธรรม หลังจากนั้นไม่นานเขาค่อยๆยื่นมือเข้าไปในอ่างน้ำมันภายใต้สายตาที่จับจ้องของฝูงชนที่กำลังกลั้นหายใจ!
“อย่านะ ท่านปรมาจารย์!”
“ท่านปรมาจารย์ ท่านเสียสละเพื่อพวกเรามากเกินไป! พวกเราละอายใจยิ่งนัก!”
พระลัทธิเต๋าหยิบถุงเชือกออกจากอ่างน้ำมันขณะจมน้ำท่ามกลางเสียงผู้คนที่ตะโกนด้วยความเกลียดชัง เขากล่าวอย่างสง่างามว่า “ทุกคนไม่ต้องกังวล นี่คือสิ่งที่อาตมาสมควรได้รับ ใครอยากได้ของขลังถุงหูรูดบ้าง”
“ฉันเอา! ฉันให้ 500 หยวน!”
“500 เนี่ยนะ? ฉันให้ 1,000 หยวน!”
“ 2,000!”
…
ในที่สุดชายอ้วนก็ซื้อกระเป๋าสตางค์ด้วยเงิน 5,000 หยวน เขารู้สึกภาคภูมิใจมากเลยทีเดียวราวกับกลับมาของนายพลด้วยชัยชนะจากการต่อสู้ …
YOU MAY ALSO LIKE
