I Am A Prodigy ฉันนี่แหละอัจฉริยะ! - ตอนที่ 48

บนเวทีหลักเหย่หลิงเฉินและซุนเฉาเผชิญหน้ากัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาห่างกันเพียงห้าเมตร

ดวงตาของซุนเฉาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาจับกำปั้นแล้วยักไหล่เพื่อคลายข้อต่อ

ภายใต้การสังเกตของทุกคน เขาเหมือนเสือที่เปล่งประกายแห่งความกลัวออกมา ตรงกันข้ามเหย่หลิงเฉินเป็นคนธรรมดา เขายืนอยู่ในจุดที่มีนักศึกษาไร้เดียงสา

“การต่อสู้มีความเสี่ยง หากนายสูญเสียแขนขาไปล่ะก็ อย่าโทษฉันก็แล้วกัน” ซุนเฉายิ้มเยาะยกมุมปาก

เหย่หลิงเฉินมีการแสดงออกที่เงียบสงบราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่บนเวที

“ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ขอโทษนักเรียนทั้งชั้นและลาออกจากตำแหน่งอาจารย์ผู้สอนซะ หากคุณพลาดโอกาสนี้มันจะสายเกินไปที่จะร้องขอความเมตตาภายหลัง”

คำพูดง่าย ๆ ของเหย่หลิงเฉินฟังดูไม่ลงรอยกันอย่างมากในสนามที่เงียบสงบทำให้ฝูงชนเงียบมากขึ้น

หลังจากนั้นเสียงหัวเราะเยาะอย่างรุนแรงและการเยาะเย้ยก็ระเบิดออกมาจากฝูงชน

ทุกคนมองไปที่เหย่หลิงเฉินราวกับว่าเขาเป็นเด็กปัญญาอ่อน

“เชี่ยย! ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ป้ะ? ฉันคิดว่าหูของฉันกำลังมีปัญหาแล้วแหละ”

“ไม่น่าแปลกใจที่เขากล้าท้าทายอาจารย์ เพราะเขาปัญญานิ่มแบบนี้ไง!”

“ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องให้คะแนนเต็มเขาเลยสำหรับการโม้รอบนี้”

เหอหยวนก็โยกไปมาพร้อมกับเสียงหัวเราะจับท้องของเขาและตัวสั่นไปหมด  เขาไม่สามารถรักษาสมดุลได้ เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ “เด็กคนนี้นี่บ้าจริง ๆ! นอกจากศิลปะการป้องกันตัวแล้วเขายังเชี่ยวชาญศิลปะการพูดด้วย คำพูดของเขาเมื่อกี้อาจจะทำให้ใครซักคนหัวเราะจนตายได้! นี่มันน่ากลัวเกินไป!”

หลี่มู่ซือส่ายหัวจากระยะไกลดวงตาของเธอทรยศต่อความรู้สึกที่หลากหลายของเธอ

ผู้ชายคนนั้นน่าทึ่งมากบนรถบัส ท่าทีของเขาทำให้เขาไม่ยอมอ่อนข้อให้กับอำนาจ น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเขาเป็นผู้สอน!

บุคคลจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีปรับให้เข้ากับสถานการณ์ การใช้ความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้เพื่อจับคู่จุดอ่อนของตัวเอง…

“มู่ซือ นี่เธอคิดอะไรอยู่” ฮวงเซี่ยวเหมิงรู้สึกกังวล “เธอต้องไม่ตกหลุมรักครั้งแรกด้วยเรื่องที่ไร้สาระแบบนี้! แค่ถือซะว่าโดนหมาเลียปากแทนแล้วกัน อย่าไปหลงเชื่อ!”

“ไม่ ฉันเปล่า! หยุดพูดเรื่องไร้สาระนะ!” หลี่หมู่ซือหน้าแดงจากนั้นก็เงียบไป

ท่ามกลางฝูงชน ทั้งชั้นเรียนของเหย่หลิงเฉินตื่นตระหนก ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว

นั่นคือนักศิลปะการต่อสู้ พวกเขาสามารถกำจัดคนทั่วไปได้อย่างง่ายดายด้วยการต่อสู้ง่าย ๆ ทำไมเหย่ถึงพูดจาไม่รอบคอบแบบนี้

“เป็นอะไรไปล่ะ? การแสดงออกของพวกนายดูเปลี่ยนไปนะ?” เหอหยวนเยาะเย้ยที่เกิ้งและคนอื่น ๆ

“คุณช่วยหุบปากเน่า ๆ นี้ทีได้ไหม!?” โปเตโต้ตะโกน

“ทำไมล่ะ กลัวเหรอ?” เหอหยวนหัวเราะเบา ๆ “ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะไปหารถเข็นมาเพื่อย้ายคนปัญญาอ่อนนั่นออกไปจากเวที  โอ้ใช่ นายควรพาเขาไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสมองด้วยนะ”

ซุนเฉาหัวเราะจนน้ำตาไหล ขณะที่นิ้วของเขาชี้ไปที่เหย่หลิงเฉินเขาหายใจเข้าลึก ๆ “คิดว่าตัวเองพูดอะไรออกมา? ให้โอกาสฉันงั้นเรอะ?”

ด้วยคำพูดนั้นเขาพุ่งตรงไปที่เหย่หลิงเฉิน

ปั้ก! หมัดเดียว

รวดเร็วราวกับสายฟ้าด้วยมุมที่พลิกแพลงราวกับงูเจ้าเล่ห์หมัดพุ่งเข้าหาหน้าอกของเหย่หลิงเฉิน!

คราวนี้เขาได้เรียนรู้จากการขว้างเหนือศีรษะก่อนหน้านี้จากเหย่หลิงเฉิน กำปั้นของเขาเล็งลงไปเพื่อปรับปรุงจุดศูนย์ถ่วงของเขา

อย่างไรก็ตามเหย่หลิงเฉินเพียงแค่ยกแขนขึ้นและถือกำปั้นนั้นไว้ในฝ่ามือของเขา ร่างกายของเขาไม่ขยับแม้แต่น้อย!

หัวใจของซุนเฉาจมลง เขามองเหย่หลิงเฉินด้วยสายตาที่แปลก จากนั้นก็สร้างหมัดอีกหมัดด้วยมือข้างที่ว่างของเขาทันทีและเริ่มโจมตีอีกครั้งที่เหย่หลิงเฉิน

ตึ้ง !!

ราวกับเป็นการเล่นของเด็ก ๆ เหย่หลิงเฉินคว้ากำปั้นอีกข้างหนึ่งไว้ในฝ่ามือของเขาได้เหมือนเดิม

ซุนเฉาพยายามสกัดหมัดของเขา แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงที่นับไม่ถ้วนที่บีบลงบนหมัดของเขาทำให้มันเข้าที่

**ขโมยมาจาก ThaiNovel / My Novel **

อ่านเรื่องนี้ที่ www.thai-novel.com หรือ mynovel.co ด้วยนะคะ ผู้แปลจะได้มีกำลังใจแปลต่อ ขอบคุณค่ะ 🙂

FB : June6 Translate นิยายแปลไทย

จากนั้นเขาก็ยกขาขึ้นพยายามเตะ!

เหย่หลิงเฉินยกขาของเขาขึ้นพร้อมกัน ตรึงเท้าของซุนเฉาไว้บนพื้น

“แก?!”

ซุนเฉาจ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยความไม่เชื่อ ในที่สุดดวงตาของเขาก็แสดงอาการหวาดกลัว

ในแง่ของความเร็วความแข็งแกร่งและแม้กระทั่งเทคนิคเขาไม่สามารถเทียบได้กับเหย่หลิงเฉินเลยแม้แต่น้อย

“ฉันยอ…”

เปรี๊ยะ!

เขาต้องการที่จะยอมจำนน แต่ก่อนที่เขาจะได้แถลงออกมากลับกลายเป็นเสียงครวญครางที่ขมขื่น

แขนทั้งสองข้างของเขาถูกเหย่หลิงเฉินกระชาก กระดูกภายในแหลกเป็นผง

วินาทีต่อมาเหย่หลิงเฉินยกมือข้างหนึ่งขึ้น

ปั้ก!!!

ใบหน้าของซุนเฉาบิดเบี้ยวจากการตบร่างของเขาทะยานขึ้นและหมุนไปในอากาศก่อนที่จะลงสู่พื้น

“ตบนี้สำหรับสาว ๆ ในชั้นเรียนของเรา!” เหย่หลิงเฉินกล่าวอย่างไม่เป็นทางการ จากนั้นเขาก็ยกขาขึ้นและเล็งเตะไปที่หน้าท้องของซุนเฉา!

ปึ้ง!

ร่างของซุนเฉาเลื่อนข้ามเวทีราวกับสัตว์ที่ล้มแล้วกลิ้งลงจากเวที

“เตะนี้สำหรับเพื่อน ๆ ในชั้นของเรา!”

เหย่หลิงเฉินเดินไปที่ขอบเวทีและมองไปที่ซุนเฉา

“อรั๊กก..”

ซุนเฉากระอักเลือดออกมา ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

เขานอนอยู่ที่พื้น ความเจ็บปวดทรมานทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นได้ เขารู้สึกได้ชัดเจนมาก แขนทั้งสองข้างของเขาหัก ใบหน้าของเขาบวม และหน้าท้องของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขาแพ้แล้ว เขาพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์!

ตั้งแต่ต้นจนจบเหย่หลิงเฉินเป็นเหมือนแมวที่เล่นกับเหยื่อของมัน เขาทำให้การโจมตีของซุนเฉาเป็นโมฆะได้อย่างง่ายดายและถูซุนเฉาไปกับพื้น

เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง?

เหย่หลิงเฉินหันหน้าหนีและเดินลงมาจากเวทีหลักอย่างช้า ๆ

เขาให้โอกาสซุนเฉาแล้วแต่ซุนเฉาไม่ยอมรับ ด้วยเหตุนี้จึงไม่จำเป็นต้องมีการอ่อนข้อให้โดยเปล่าประโยชน์

ในขณะนั้นทั้งสนามเงียบสนิท

ฝูงชนตาโปนแทบลืมหายใจ พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงในจุดนั้น

นักศึกษาตะลึง ผู้ฝึกสอนตะลึง และอาจารย์ในสนามก็ตะลึงเช่นกัน

การดวลจบลงเร็วเกินไป ผลลัพธ์ก็เกินจินตนาการของพวกเขาเช่นกัน ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้มากกว่าความฝัน

ก่อนหน้านี้พวกเขาทุกคนกังวลเกี่ยวกับเหย่หลิงเฉิน ใครจะคิดว่าอาจารย์จากสมาคมนักรบจะแพ้?

นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งเอาชนะอาจารย์ผู้สอนได้ นี่มันเป็นเรื่องที่ไปไม่ได้ที่จะเข้าใจในระดับโลก นับประสาอะไรกับประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย!

“นี่…มันเป็นไปได้ยังไง”

เหอหยวนยืนอยู่ด้านล่างเวทีหลัก เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้สึกตัว สิ่งที่เขารู้สึกคืออาการหนาวสั่นในแขนขาและหัวใจที่เต้นแรง

เหย่หลิงเฉินเป็นนักสู้ที่มีความสามารถ เหอหยวนคิดว่าถ้าเขาได้รับหมัดจากเหย่หลิงเฉินแล้วล่ะก็ เขาคงจะถูกส่งไปสวรรค์ทันที

ในที่สุดนักศึกษาอยู่รอบ ๆ ก็ฟื้นความรู้สึกจากความตกใจทีละคน

ทุกคนมองไปที่เหย่หลิงเฉิน รูม่านตาของพวกเขาขยายออกไปมาก สิ่งที่พวกเขารู้สึกคือความกลัวและความสับสน

“ชะ.. ชนะ?”

*เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น? ฉันอยู่ไกลเกินไปที่จะมองเห็น ใครช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อย”

“รุ่นน้องปีนี้โคตรโหด ถ้าจะจีบผู้หญิงรุ่นนี้ฉันว่าต้องคิดใหม่แล้วล่ะ”

ในฝูงชนนี้ คนที่ตื่นเต้นที่สุดคือคลาสที่หกอย่างแน่นอน

“เหย่ เจ๋งมาก! น่าทึ่งมากเพื่อน!”

“เหย่! ทำไมนายไม่บอกเราก่อนว่านายเก่งขนาดนี้? นี่ฉันกังวลจนแทบบ้าเลยรู้ไหม!”

“ถูกต้อง ฉันเกือบจะร้องไห้แล้วรู้ไหม นายหลอกลวงความรู้สึกของฉัน!”

เมื่อเหย่หลิงเฉินเดินมาหาพวกเขาใบหน้าของพวกเขาก็เป็นสีแดงสดเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พวกเขาสูญเสียคำพูดสำหรับสถานการณ์เช่นนี้และในที่สุดพวกเขาทั้งหมดก็ตะโกนเป็นเอกฉันท์ว่า “ไอ้โง่ซุนเฉา!”

ในเวลานั้นพวกเขารู้สึกว่าเหย่หลิงเฉินเต็มไปด้วยออร่าที่เปล่งประกาย

นี่มันสุดตระการตาเกินเปรียบเทียบ!

…