I Am A Prodigy ฉันนี่แหละอัจฉริยะ! - ตอนที่ 42

“ปรมาจารย์เหย่ คุณมีปัญหาอะไรไหมครับ? คุณต้องการความช่วยเหลือจากผมไหม” หลิงชางเหอถามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

เหย่หลิงเฉินเหลือบมองคู่ตระกูลหลู่อย่างเงียบ ๆ “ปัญหาเหรอ…ใช่ นิดหน่อย”

“ปรมาจารย์เหย่ พวกเราขออภัย! โปรดยกโทษให้กับความอวดดีของเราที่มีต่อท่านก่อนหน้านี้ด้วย”

หลู่เทียนซงตัวสั่นด้วยความกลัว เขาคุกเข่าลงบนพื้นและเริ่มโค้งเข้าหาเหย่หลิงเฉิน

การคุกเข่าต่อหน้าสาธารณชนเป็นเรื่องน่าอับอายโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีตำแหน่งและอำนาจถึงหลู่เทียนซง

แต่หลู่เทียนซงรู้ดีอยู่แล้วว่าเขาต้องคุกเข่า ไม่เพียงแค่นั้น เขายังต้องกล่าวถ้อยคำด้วยความจริงใจที่สุด!

หลู่ห่าวปฏิบัติตามอย่างเหมาะสม น้ำตาของเขาไหลในขณะที่เขากราบและขอร้อง “ปรมาจารย์เหย่ กระผมผมตาบอดที่ไม่รับรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของท่าน โปรดแสดงความเมตตากรุณาของท่านและปล่อยให้กระผมเป็นเพียงลมที่พัดผ่านไปด้วย!”

เหย่หลิงเฉินมองไปที่พวกเขาสองคนอย่างซุกซน

เขาต้องยอมรับว่าหลู่เทียนซงมีความสามารถบางอย่างในการนำพาชีวิตของเขามาอยู่ถึงจุดนี้ได้

ส่วนคนอื่น ๆ นั้น ลูกตาของพวกเขาแทบจะหลุดออกจากเบ้าจากการจ้องมองพร้อมอ้าปากค้าง

การพลิกผันของพล็อตเรื่องนี้พิสูจน์แล้วว่าเกินวงจรสมองของพวกเขาที่จะปฏิบัติตาม

คู่พ่อลูกตระกูลหลู่กำลังขอทานอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขคู่หนึ่ง สถานการณ์นี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง

ผู้อำนวยการหลี่จ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉิน หัวใจของเขาถูกล้างด้วยคลื่นแห่งความวิตกกังวลและนึกขอบคุณสวรรค์ “เขามีถึงผู้คนระดับนี้คอยสนับสนุนอยู่ โชคดีที่ฉันปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพมาตลอด”

ดวงตาที่สวยงามของเสี่ยวเฟยเฟยเบิกกว้างและวางมือของเธอไว้ที่ปากด้วยความประหลาดใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้

“คุณชายหลู่ ผมจำได้ว่าคุณผสมเหล้าเอาไว้หนิ” เหย่หลิงเฉินเปลี่ยนสายตาไปมองที่หลู่ห่าว

“ปรมาจารย์เหย่ ท่านเรียกผมว่าหลู่เฉย ๆ ก็ได้ครับ” หลู่ห่าวตอบพร้อมกับพยายามบีบยิ้มบนใบหน้าที่บวมเหมือนหมูของเขา

“ไปเอามา!”

หลู่ห่าวหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจากโต๊ะทันทีด้วยความเคารพโดยไม่กล้าที่จะรีรอแม้แต่น้อย

เหย่หลิงเฉินมองไปยังหลู่ห่าวอย่างใจเย็น “เหล้าแก้วนี้…มันเป็นของใคร?”

หัวของหลู่ห่าวเต็มไปด้วยเหงื่อ มือของเขาสั่นขณะที่เขาจับแก้ว “ของผมเองครับ ผมชอบดื่มแบบนี้”

“พิสูจน์สิ!”

“ได้แน่นอนครับ ขอบคุณปรมาจารย์เหย่สำหรับเหล้าแก้วนี้”

เมื่อพูดอย่างนั้นหลู่ห่าวก็กระดกเหล้าแก้วนั้นทันทีจนหมด

การเผาไหม้อย่างรุนแรงจากแอลกอฮอล์ทำร้ายจนทำให้ลำคอของเขาเจ็บปวดมาก

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้าหยุดและปล่อยให้มันรั่วออกจากปากของเขาแม้แต่หยดเดียว

ใบหน้าของเขาเกรี้ยวกราดขึ้นในขณะที่เขาดื่มจนหมดแก้ว!

“ปรมาจารย์เหย่กระผมจะไม่ทำเช่นนี้อีก ท่านช่วยยกโทษให้กระผมได้ไหมครับ ได้โปรด…” หลู่ห่าวโค้งและก้มหัวของเขากระแทกกับพื้นอย่างแรง เพียงแค่ได้ยินเสียงเคาะก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด

เขารู้ว่าการอยู่รอดของตระกูลหลู่ขึ้นอยู่กับความต้องการของเหย่หลิงเฉิน ณ จุดนั้น หากในขณะนั้นพวกเขาแสดงอาการไม่จริงใจตระกูลหลู่ก็จะล่มสลายลงทันที

“ทำไมพวกแกถึงยืนโง่ ๆ อยู่ตรงนั้นล่ะ? มีดของแกทำให้ปรมาจารย์เหย่ตกใจกลัว ทุกคน คุกเข่า!” หลู่เทียนซงตะโกนใส่ลูกน้องกว่ายี่สิบคนที่เขาพามา

ในช่วงเวลาต่อมาผู้คนกว่า 20 คนคุกเข่าลงพร้อมกันพูดขึ้นพร้อมกันว่า “เราขออโหสิกรรมจากปรมาจารย์เหย่ด้วย!”

ฉากนั้นยิ่งใหญ่ตระการตาเป็นภาพที่น่าทึ่งซึ่งทำให้หลายคนเงียบ

“เสียดายจริง ๆ ที่เราไม่มีกล้องที่นี่ แม้แต่ฉากในภาพยนตร์ก็ไม่สามารถสร้างออร่าอันยิ่งใหญ่นี้ได้!” ผู้กำกับหลี่ถอนหายใจ

“พอได้แล้ว หากต่อไปคุณกล้าก่อกวนเสี่ยวเฟยเฟยอีกล่ะก็ คุณจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!” เหย่หลิงเฉินกล่าวพร้อมกับโบกมือ

“ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก! ปรมาจารย์เหย่สามารถมั่นใจได้ ต่อจากนี้ไปผมจะไม่ทำเช่นนี้กับเสี่ยวเฟยเฟยอีก ผมจะยกย่องเธอด้วยความยิ่งใหญ่!” หลู่ห่าวถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่าใครบางคนจะให้เขายืมความกล้าหาญทั้งหมดในโลกนี้เขาก็จะไม่ทำเช่นนี้อีก

“โอ้ใช่ อะไรคือสิ่งที่ครอบครัวหลู่กระทำให้ฉันขุ่นเคือง คงรู้นะ จงชำระมันตามที่เห็นสมควรด้วย” เหย่หลิงเฉินเตือนเขาขณะที่เขาหันหลังกลับและจากไป

“จงมั่นใจปรมาจารย์เหย่ กระผมจะจัดการกับหวู่เฟิงด้วยมือที่หนักหน่วง คณะตระกูลหวู่จะจัดการเรื่องนี้เอง!” หลู่เทียนซงรับประกันทันทีด้วยสายตาของเขาที่จับจ้องไปที่หวู่เฟิง เหตุการณ์นี้ทั้งหมดส่วนใหญ่แล้วต้นตอล้วนมาจากหวู่เฟิงทั้งสิ้น

**ขโมยมาจาก ThaiNovel / My Novel **

อ่านเรื่องนี้ที่ www.thai-novel.com หรือ mynovel.co ด้วยนะคะ ผู้แปลจะได้มีกำลังใจแปลต่อ ขอบคุณค่ะ 🙂

FB : June6 Translate นิยายแปลไทย

แม้ว่าเหย่หลิงเฉินจะปล่อยหวู่เฟิงออกจากเบ็ด แต่เขาไม่มีวันปล่อยอย่างแน่นอน!

การแสดงออกของหวู่เฟิงเป็นเหมือนเถ้าถ่านสิ้นหวังอยู่บนพื้นดิน

เหย่หลิงเฉินพยักหน้ารับทราบจากนั้นเดินตามหลิงชางเหอออกไปจากประตู

ในทางกลับกันหลิงอ่าวเดินไปหาหลู่เทียนซงและลูกชายของเขา ด้วยน้ำเสียงที่ซุกซนเขาถามว่า “หลู่เทียนซง หน้าของลูกชายคุณไปโดนอะไรมา?”

“ผมตบเขาเองครับ นี่คือผลของการกระทำที่เขาก่อปัญหาขึ้น เขาขาดการอบรม ผมจึงสั่งสอนเขา!” หลู่เทียนซงตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“นี่เป็นครั้งแรกของผมที่เห็นคนถูกทำร้ายถึงขนาดนี้ คุณช่วยสาธิตให้ผมดูหน่อยได้ไหม” หลิงอ่าวกล่าวอย่างเย็นชา

เหย่หลิงเฉินอาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว แต่สำหรับเขายังทำไม่ได้

คู่พ่อลูกตระกูลหลู่คนนี้มาขัดขวางทำให้เหย่หลิงเฉินไปรักษาปู่หลิงได้ช้า นี่มันไม่ต่างจากการแสวงหาความตายใส่ตัวเอง

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับปู่หลิง แม้แต่การทำลายล้างของกลุ่มหลู่ทั้งหมดก็ยังไม่เพียงพอที่จะชดเชยได้!

การปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่นั้นเป็นการกระทำที่ใจกว้างมากแล้ว

“ครับ ครับ!”

หลู่เทียนซงพยักหน้าซ้ำ ๆ และไม่รอช้าเริ่มตบไปที่หลู่ห่าว!

เพี้ยะ เพี้ยะ เพี้ยะ!!!

เขาไม่กล้าแม้แต่ที่จะยั้งมือ ใบหน้าของหลู่ห่าวบวมขึ้นอีก 30 เปอร์เซ็นต์

“คราวหน้าจำเอาไว้ด้วย ปรมาจารย์เหย่เป็นบุคคลวีไอพีของตระกูลหลิง เขาอยู่ในระดับที่เหนือชั้นกว่าคุณ!”

หลิงอ่าวจากไปในที่สุดหลังจากทิ้งข้อความไว้

…

ด้านนอกร้านอาหาร Grand Capital มีรถสามคันจอดอยู่

รถทั้งสามคันนี้แตกต่างจากคนอื่น ๆ พวกเขาไม่ได้จอดรถที่ลานจอดรถ แต่จอดที่ด้านนอกประตูหน้าร้านอาหารแทนโดยไม่ต้องรับโทษใด ๆ

เจ้าของร้านอาหารไม่กล้าทำอะไร แต่กลับยืนเฝ้าอยู่ข้างรถทั้งสามคัน

รถทั้งสามคันนี้ไม่ใช่รถสปอร์ตระดับสูง อย่างไรก็ตามป้ายทะเบียนของพวกเขาทั้งหมดเริ่มต้นด้วยตัวอักษร “Wu 1″ หนึ่งในนั้นคือรถจี๊ปออฟโรด (Jeep Off Road)

“รถคันนี้…สุดยอด!” เหย่หลิงเฉินอุทานขณะมองไปที่รถจี๊ป

รถประเภทนี้มีทรราชอยู่บนท้องถนนอย่างแน่นอน มันจะถือว่าเป็นรถถังเมื่อเทียบกับรถคันอื่น ๆ แม้แต่ลัมเบอร์มินิสและสิ่งที่คล้ายกันก็ต้องหลีกทางให้ได้

“ผมออกแบบรถคันนี้ใหม่เอง การเร่งความเร็ว ความสามารถในการออฟโรด และความทนทานล้วนยอดเยี่ยม ผมได้ทดสอบมาแล้ว มันสามารถกระแทกเข้าไปกับกำแพงบ้านธรรมดาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน!”

หลิงอ่าวกล่าว เขาถามด้วยความภาคภูมิใจต่อว่า “ปรมาจารย์เหย่ คุณอยากลองนั่งไหมครับ”

“ทำไมจะไม่ล่ะครับ” เหย่หลิงเฉินพยักหน้าจากนั้นก็กระโดดขึ้นรถ

รถคันนั้นสูงมาก เมื่อนั่งภายในมันให้ความรู้สึกอิ่มเอมใจเมื่อมองลงไปที่รถคันเล็ก ๆ นอกจากนี้ภายในยังกว้างขวางและไม่คับแคบ

“จับให้แน่นนะครับ!”

หลิงอ่าวไม่เพียงแต่แสดงความเท่ของรถ แต่ยังแสดงทักษะการขับขี่ของเขาด้วย เขาเร่งความเร็วไปตลอดทางโดยฉากทั้งสองด้านพุ่งเข้ามาในทางที่พร่ามัว รถยนต์บนท้องถนนต่างพากันหลีกทาง ไม่มีใครกล้าขวางทางสัตว์ร้ายนี้

“สุดยอดมาก!”

เหย่หลิงเฉินประหลาดใจ หลิงอ่าวขับรถด้วยความเร็วที่บ้าคลั่งและเขายังเลือกที่จะผ่านถนนด้านในเพื่อทางลัด

อย่างไรก็ตามภายในรถมีความมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ ไม่มีการกระแทกใด ๆ เกิดขึ้นแม้จะขับผ่านถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ  เขาเดาว่าแม้ว่ารถคันนี้จะต้องขึ้นเนินก็คงให้ความรู้สึกเหมือนพื้นราบเป็นแน่

การนั่งในรถคนนี้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

ความทนทานของรถคันนี้อยู่ในอันดับต้น ๆ มีโอกาสมากที่มันจะกันกระสุนได้ด้วยเช่นกัน

“โอ้ใช่ ปรมาจารย์เหย่ คุณเก่งและมีความสามารถในการต่อสู้เช่นนี้ คุณเคยคิดที่จะเข้าร่วมสมาคมนักรบหรือไม่ครับ?” หลินอ่าวถามขึ้นทันใด เขาจ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยความหลงใหลในดวงตาของเขา …

…