I Am A Prodigy ฉันนี่แหละอัจฉริยะ! - ตอนที่ 24

“มันต้องบ้าแน่ ๆ ถึงกล้าตีอาจารย์หวู่แบบนี้”

 

“แก! รนหาที่เองแท้ ๆ กลุ่มคณะหวู่ได้แพร่กระจายข่าวแล้ว ผู้คนจำนวนมากกำลังวิ่งมาที่นี่ในขณะนี้”

 

“ถ้าจะโทษอะไรก็โทษชะตากรรมของความโชคร้ายเถอะ”

 

ฝูงชนกำลังยุ่งอยู่กับการพูดคุยถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น

 

ข้าง ๆ เหย่หลิงเฉินเป็นผู้กำกับหัวโล้นที่กำลังตื่นตระหนกอยู่ หัวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

 

“เธอมันบ้าดีเดือดโดยแท้!” ผู้อำนวยการหัวโล้นมองไปที่เหย่หลิงเฉิน “รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร”

 

“ใครล่ะ”

 

“หวู่เฉิง ลูกชายคนเดียวของหวู่เฟิงจากตระกูลหวู่!” ผู้กำกับหัวโล้นกล่าวอย่างกังวลว่า “หวู่เฟิงเป็นนักศิลปะการต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เขาสำเร็จการฝึกอบรมในเส้าหลินเพียงระยะเวลาแค่ไม่กี่ปีในช่วงวัยรุ่นของเขา เขาเป็นนักสู้ที่มีชื่อเสียงทั่วทั้ง Hengdian Studios”

 

“สตันท์แมนและนักแสดงทุกคนใน Hengdian Studios ต่างมาจากคณะของเขาทั้งนั้น คนที่ไม่ได้มาจากกลุ่มคณะหวู่จะถูกเลือกปฏิบัติ และในที่สุดพวกเขาก็ทำสำเร็จ สามารถสร้างการผูกขาดได้ แม้แต่ผู้กำกับมือใหญ่ก็ต้องให้ความเคารพเขา เขามีอำนาจที่สูงมาก!”

 

“การแสดงทั้งหมดของพวกเขาเมื่อสักครู่นี้เล่นจริงเจ็บจริงทุกกอย่าง” เหย่หลิงเฉินกล่าว

 

“แล้วยังไงล่ะ? พวกคณะหวู่เคยแสดงไม่จริงกันซะเมื่อไหร่ล่ะ?” ผู้กำกับหัวโล้นส่ายหัว “สามวันที่ผ่านมานี้หวู่เฉิงโกรธมาก พวกตัวประกอบก็เกือบจะถูกทำร้ายจนตาย แต่สำหรับคนนอกพวกเขาถูกมองข้าม และคิดว่าเป็นอาการบาดเจ็บจากการถ่ายทำ เหตุการณ์พวกนี้ถูกลืมไปจนหมดแล้ว”

 

ในขณะนั้นเองเสียงฝีเท้าอันน่าประทับใจดังใกล้เข้ามา ทุกคนตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย

 

พวกเขามองไปที่นั่นอย่างพร้อมเพรียงกัน

 

ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ แขนของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อโต

 

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือความสูงเกือบ 190 ซม. ร่างของเขาสูงใหญ่ราวกับภูเขา ทุกย่างก้าวของเขาทำให้เกิดความกดดันที่น่ากลัว

 

วลีที่ว่า “แข็งแกร่งราวกับภูผา” อาจอธิบายถึงคนประเภทนี้ได้

 

ในอดีตตอนถ่ายทำการแสดง หวู่เฟิงได้ยกก้อนหินที่มีน้ำหนักเกือบ 500 ปอนด์ด้วยพละกำลังของเขาเพียงคนเดียว ตั้งแต่นั้นมาชื่อเสียงของเขาก็เลื่องลือ!

 

ด้านหลังหวู่เฟิงมีผู้คนกว่า 20 คน พวกเขาทั้งหมดได้เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้กันมาแล้ว

 

“พ่อ ไอ้เด็กนั่นอยู่ตรงนั้น! พ่อต้องฆ่ามัน ฆ่ามัน!!!!!!”

 

หวู่เฉิงจ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉิน เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธจนฟันแทบแตก “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกตาย!”

 

รอบตัวพวกเขามีเสียงการพูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ มากมาย

 

“หวู่เฟิงมานี่ด้วยตัวเอง แบบนี้จบไม่สวยแน่!”

 

“นี่เขาไม่รู้หรือว่าหวู่เฉิงเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของหวู่เฟิง!?”

 

“ผู้ชายคนนั้นคงจะโชคดีมากทีเดียวถ้าเขายังมีชีวิตอยู่หลังจากนี้”

 

“หวู่เฟิงตั้งใจให้หวู่เฉิงได้ร่วมเล่นภาพยนตร์นี้ ตอนนี้ลูกชายสุดที่รักของเขาถูกทำร้าย เขาไม่ปล่อยเอาไว้แน่”

…

 

เหย่หลิงเฉินยังคงยืนอยู่ที่จุดเดิม การแสดงออกของเขาไม่เปลี่ยนแปลง

 

“แกเป็นคนทำให้ลูกชายของฉันบาดเจ็บหรือเปล่า!” หวู่เฟิงเดินไปข้างหน้าอย่างหวาดกลัว

 

“ใช่ ฉันเอง”

 

“หักแขนข้างหนึ่งของแกแล้วคลานมาขอโทษลูกชายฉันซะ!” หวู่เฟิงเรียกร้องอย่างไร้ความปรานี คำพูดของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ

 

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดข่มขู่ของหวู่เฟิง ฝูงชนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจพร้อมกับใจที่เต้นรัว

 

หักแขน? คลานไปขอโทษ?

 

นี่มันคนประเภทไหนกัน

 

หวู่เฟิงช่างเป็นพวกเผด็จการ กดขี่ข่มเหงเป็นที่สุด!

 

แต่ถึงกระนั้นแล้วก็ไม่มีใครกล้าหือและเข้าไปช่วยเหย่หลิงเฉินเนื่องจากความหวาดกลัวที่มีต่อหวู่เฟิง

 

เหย่หลิงเฉินจับจ้องไปที่หวู่เฟิงอย่างสงบนิ่ง

 

“แล้วไง? คุณต้องการให้ฉันทำตัวเองแบบนั้นเหรอ”

 

หวู่เฟิงเรียกร้องอีกครั้ง คราวนี้ด้วยเสียงที่ดังขึ้นและส่งเสียงคำรามที่อึกทึกราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ร้าย

 

“ไอ้เด็กเ*ย ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ใบหน้าแดงก่ำของหวู่เฉิงตะโกนขณะที่เขาจ้องมองไปที่เหย่หลิงเฉิน

 

เขาอยากเห็นเหย่หลิงเฉินคุกเข่าต่อหน้าเขาและคลานเข่าก้มหัวขณะขอการให้อภัย

 

“จะทำอะไรก็รีบ ๆ ซะ”

 

ในบรรยากาศที่เงียบสงบไม่มีแม้แต่เสียงลมพัด จู่ ๆ เหย่หลิงเฉินก็ตะโกนขึ้นมา

 

“บ้าไปใหญ่แล้ว เขานี่มันบ้าดีเดือดโดยแท้!”

 

“โอ๊ยยย ฉันไม่อยากจะเชื่อถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง! ว่าจะมีใครมากล้าต่อกรกับหวู่เฟิง!”

 

ทุกคนที่นั่นรู้สึกราวกับว่าจิตใจของพวกเขาว่างเปล่าราวกับว่ามีระเบิดลงบนหน้าอกของพวกเขาซึ่งทำให้พวกเขาหายใจไม่ออก

 

ตัวประกอบคนนี้กำลังจะไปอีกโลกนึงแล้วสินะ…

 

“หึหึ เป็นเกียรติจริง ๆ ที่แกให้ความสนใจกับสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ”

 

ในขณะที่เขาพูดอย่างนั้นหวู่เฟิงก็ยกแขนที่มีกล้ามเนื้อมัดโตขึ้น

 

หมัดที่เหมือนอิฐนั้นพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของเหย่หลิงเฉินอย่างเต็มแรง!

 

ด้วยร่างกายที่สร้างขึ้นเหมือนสัตว์ร้ายเขาใส่แรงอย่างเต็มเหนี่ยวและสวนไปยังเหย่หลิงเฉิน

 

เหย่หลิงเฉินหันหน้าไปทางหมัดเช่นเดียวกัน เขายกแขนขึ้นและง้างเข้าใส่มัน

 

“เด็กนั่นจะต้องกลัวมากแน่ ๆ ใครจะคิดว่าเขาจะต้องมาเผชิญหน้ากับหวู่เฟิงผู้ดุร้าย”

 

หมัดที่แตกต่างกันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ของทั้งสองปะทะเข้าหากัน ส่งผลให้เกิดเสียงที่ดังขึ้นราวกับว่าเป็นเสียงของกระดูกแตกร้าว…

 

เปรี๊ยะะ

 

เมื่อได้ยินเสียงกระดูกแตกหวู่เฟิงก็หัวเราะออกมา “ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆ แกตายแน่! ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสชาติแห่งความเจ็บปวด!”

 

เสียงกระดูกแตกเป็นเสียงที่หวู่เฟิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแสนน่ากลัว

 

แต่ไม่นาน เสียงหัวเราะของเขาก็หยุดลง

 

ร่างกายของหวู่เฟิงสั่นสะท้าน เขาถอยหลังออกไปสามก้าว หลังจากนั้นร่างขนาดใหญ่ของเขาก็ล้มลงไปข้างหลังกระแทกอย่างแรงลงบนพื้น

 

แขนที่ถูกต่อยของเขาหล่นลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง

 

นี่มัน…เป็นไปได้ยังไงกัน?!

 

ฉากที่เห็นนี้ทำให้ผู้ชมทุกคนต่างตกใจและพูดไม่ออก

 

หมัดเดียว.. เขาชนะแล้วเหรอ?!

 

เขาทำได้ยังไงกัน

 

ใบหน้าของหวู่เฟิงซีดลงเนื่องจากความเจ็บปวด ใบหน้าของเขาแสยะขึ้นจนเกิดการแสดงออกที่น่าสยดสยอง…เขามองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยความสยดสยองจนแทบหัวใจวาย

 

เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง?

 

“จับมัน!” หวู่เฟิงกล่าวผ่านฟันที่กัดกันแน่นด้วยความโกรธ

 

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งของเขา คณะหวู่ที่มาอยู่ที่นี่ต่างมายืนรอบตัวเหย่หลิงเฉินทันทีโดยที่เขาอยู่ตรงกลาง

 

“เอาคนมาอีก เอาอาวุธมา!”

 

 

หวู่เฟิงลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แสงแวววาวราวกับหมาป่าจากตาของเขาจับจ้องไปที่เหย่หลิงเฉิน “แบบนี้แกยังจะสู้ได้อยู่อีกไหม? เตรียมตัวพิการได้เลย!”

 

เหย่หลิงเฉินขมวดคิ้ว คลายไหล่ และเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อความสะใจ ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

 

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา

 

“ครับ พี่เฟยเฟย”

 

“เธออยู่ไหนเนี่ย เหล่สาวสวยอยู่เหรอ?”

 

เหย่หลิงเฉินลูบจมูกของเขา “พี่เฟยเฟย ฉันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ”

 

“รอเดี๋ยว ฉันกำลังไป!”

 

“หึหึ แม้แต่พระเจ้าเองก็ไม่สามารถช่วยแกได้! ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมาและกล้ามาลองดีกับพวกฉัน!” ใบหน้าของหวู่เฟิงช่างน่าเกลียด “รออะไรอยู่ล่ะ? จับมัน!”

 

“จับมันไว้!!!”

 

ในขณะเดียวกันผู้กำกับหลี่และเสี่ยวเฟยเฟยก็เดินเข้ามาที่นั่น

 

“ผู้อำนวยการหลี่ พี่เฟยเฟย”

 

เฟยเฟย…พี่สาว???

 

ทุกคนมองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยความสับสน นี่เด็กคนนี้รู้จักกับซุปเปอร์สตาร์แถวหน้าคนนี้ด้วยเหรอ

 

แล้วเขาจะมาเล่นเป็นตัวประกอบทำไมกัน

 

“เธอไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม” เสี่ยวเฟยเฟยถามด้วยความกังวล

 

“ผมโอเค” เหย่หลิงเฉินพยักหน้า

 

เสี่ยวเฟยเฟยมองเหย่หลิงเฉินอย่างสงสัย “ผู้อำนวยการหลี่ขอให้เธอแสดงหนังให้เขา แต่เธอกลับปฏิเสธ แต่ทำไมเธอถึงวิ่งมาที่นี่ด้วยตัวเองเพื่อรับบทเป็นตัวประกอบกัน?”

 

“เรื่องมันยาวน่ะ” เหย่หลิงเฉินหัวเราะอย่างขมขื่น

 

การแสดงออกของหวู่เฟิงดรอปลงอย่างเห็นได้ชัด เขาหรี่ตาและมองไปที่หลี่ไท่ “หลี่ไท่ เด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บแบบนี้ แน่ใจหรือว่าอยากจะมาจุ้นจ้านด้วย?”

 

“ ฉันได้รับการร้องเรียนจำนวนมากว่าคนของคณะหวู่ทำร้ายร่างกายนักแสดงตัวประกอบ พวกคุณควรเบาลงหน่อย” ผู้อำนวยการหลี่ตอบ

 

“เราต่อสู้จริง ๆ เพื่อสร้างภาพยนตร์ให้ออกมาดี ถ้าเราดึงหมัดของเราเอาไว้ไม่เล่นจริง มันจะเรียกว่าหนังกังฟูได้อย่างไรกัน” หวู่เฟิงตะคอกอย่างเย็นชา “พวกตัวประกอบก็เป็นเพียงแค่ขยะที่ไม่สำคัญ ฉันเตะต่อยมันแล้วมันผิดตรงไหน? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นฉันจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เอง!”

 

“ถ้าเป็นเช่นนั้น เราจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้คุณด้วย” เสี่ยวเฟยเฟยกล่าว

 

“ดูเหมือนว่าคุณยังจะยืนกรานที่จะปกป้องไอ้เด็กคนอยู่!” หวู่เฟิงมองไปที่เสี่ยวเฟยเฟย จากนั้นก็ไปที่หลี่ไท่ เขาเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “บอกเลยว่าเรื่องนี้มันไม่จบแค่นี้แน่!”

 

หลังจากพูดจบเขาก็เดินออกไปทางด้านซ้าย

 

“พ่อ! ทำไมเราถึงกลับไปแบบนี้ล่ะ” หวู่เฉิงโพล่งออกมาอย่างไม่เต็มใจในขณะที่รีบเดินตามหวู่เฟิงไปอย่างรวดเร็ว

 

“คนหนึ่งเป็นซุปเปอร์สตาร์ อีกคนเป็นผู้กำกับมือฉมัง พวกมันสองคนกำลังปกป้องไอ้เด็กนั้น ฉันจะทำอะไรได้อีก!” หวู่เฟิงกล่าวออกมาด้วยการแสดงออกที่น่ากลัว

 

“แล้วที่ผมโดนมันทำร้ายล่ะพ่อ!” ใบหน้าของหวู่เฉิงบูดบึ้ง

 

“ไม่จบแค่นี้แน่นอน!”

 

ใบหน้าของหวู่เฟิงแสดงให้เห็นถึงความคิดที่มืดมน “คุณหลู่เขาชอบเสี่ยวเฟยเฟยไม่ใช่เหรอ? ดูเหมือนว่าไอเด็กนั่นจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเสี่ยวเฟยเฟย ถ้าคุณหลู่รู้เรื่องนี้ล่ะก็ ไอ้เด็กนั่นไม่รอดแน่!”

 

“ฮ่า ๆๆๆ พ่อ! ยอดเยี่ยมมาก!” หวู่เฉิงดีใจ “ผมจะติดต่อคุณหลู่ทันที!”

 

 

 

“พี่เฟยเฟย ผมขอโทษที่ทำให้ต้องลำบาก” เหย่หลิงเฉินขอโทษ

 

“เรื่องนี้เธอไม่ได้ผิดหรอก” เสี่ยวเฟยเฟยหัวเราะ “ฉันไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเก่งจนสามารถทำให้หวู่เฟิงแพ้ไม่เป็นท่าแบบนี้”

 

“ผมแค่เคยเรียนรู้การเคลื่อนไหวมาบ้าง” เหย่หลิงเฉินตอบ

 

หลังจากที่กลับมาที่กอง ทุกคนเก็บของและกลับไปหมดแล้วเหลือสตาฟอยู่แค่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

 

ไม่นาน หลี่ไท่ก็รีบเดินมาหาด้วยสีหน้าตระหนก

 

“ผู้อำนนวยการหลี่ เกิดอะไรขึ้น?!”

 

“พวกคณะหวู่ก่อปัญหาให้น่ะสิ!” หลี่ไท่ถอนหายใจ “เรากำลังถ่ายทำซีรีส์ Wuxia เราต้องการคำปรึกษาเกี่ยวกับการออกแบบท่าต่อสู้และนักแสดงศิลปะการต่อสู้มากมาย แล้วคนพวกนี้ส่วนใหญ่อยู่ในกลุ่มคณะหวู่”

 

“เมื่อกี้หวู่เฟิงเพิ่งประกาศว่าคณะหวู่จะไม่ส่งคนไปสนับสนุน Legend of the Heroine!”

 

“นั่นมันเกินไปแล้ว!” หลินตอบรับความอยุติธรรม “แต่ฉันเห็นต่าง ฉันคิดว่าเราสามารถถ่ายทำต่อไปได้ถ้าไม่มีพวกคณะหวู่ Hengdian Studios เป็นสถานที่ใหญ่โตและกว้างขวาง ฉันแน่ใจว่าเราสามารถหาผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ได้แน่”

 

“มันยากนะ!” คิ้วของหลี่ไท่ขมวดเข้าหากันแน่น “เราได้เริ่มถ่ายทำซีรีส์ทีวีเรื่องนี้ไปแล้ว เราจะไปหาผู้เชี่ยวชาญจากในด้วยเวลากระชั้นชิดแบบนี้”

 

“ฉันพอจะรู้จักผู้กำกับอยู่บ้าง ฉันจะลองถามพวกเขาดูว่าฉันสามารถขอความช่วยเหลือเรื่องคนจากพวกเขาได้หรือไม่” เสี่ยวเฟยเฟยแนะนำ

 

หลี่ไท่ส่ายหัวพร้อมตอบว่า “คนที่ทำงานอยู่ภายใต้ผู้กำกบัคนอื่น ๆ ก็เป็นพวกคณะหวู่นี่แหละ! พรรคพวกมันเยอะ!”

 

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหลาย ๆ คนจะต้องพึ่งกำลังคนของเขา แม้แต่ซุปเปอร์สตาร์ก็ยังต้องได้รับการสนับสนุนจากคนของเขาเช่นกัน

 

นั่นเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมหวู่เฟิงถึงทำตัวกร่างแบบนี้ได้โดยไม่ต้องสงสัย

 

“ ถ้าเป็นการแสดงการต่อสู้ ผมคิดว่าผมน่าจะช่วยได้บ้าง” เหย่หลิงเฉินซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างกล่าว

 

“เธอ?”

 

หลี่ไท่มองไปที่เหย่หลิงเฉิน “น้งอชาย ฉันรู้ว่าเธอน่ะสู้ได้ แต่การต่อสู้กับศิลปะการป้องกันตัวเป็นสองเรื่องที่แตกต่างกันอย่างมาก การต่อสู้ป้องกันตัวต้องใช้การเคลื่อนไหวและเทคนิคที่ยาก นอกจากนี้ยังต้องมีการเคลื่อนไหวที่แปลกใหม่”

 

“ผมเคยเรียนรู้การเคลื่อนไหวมาบ้างครั้งสองครั้ง ทำไมคุณไม่ลองดูก่อนล่ะ”

 

จากนั้นเหย่หลิงเฉินก็เดินไปที่สนาม

 

เขาเหยียดยืดร่างกายของเขาจากนั้นก็เริ่มทำท่าทาง

 

อืมมมมม?

 

ฝูงชงที่เหลืออยู่ต่างจ้องมองไปที่ร่างกายของเหย่หลิงเฉิน….