I Am A Prodigy ฉันนี่แหละอัจฉริยะ! - ตอนที่ 20

จากนั้นผู้อำนวยการจากกระทรวงก็ได้พูดคุยกับคนที่อยู่ ณ ที่นั่นเล็กน้อยก่อนที่จะเข้าไปในรถและจากไป…

 

สถานการณ์ ณ ขณะนั้นเงียบสนิท ชาวบ้านจำนวนมากมองไปที่เหย่หลิงเฉินและแม่ของเขา การแสดงออกของพวกเขาผสมผสานระหว่างความอึดอัดและความอิจฉา ไม่มีใครพูดออกมาแม้แต่คำเดียวในเวลานี้อย่างน่าประหลาดใจ

 

ตอนนี้พวกคนโง่เขลาทั้งหลายคงรู้แล้วว่าคนจากกระทรวงศึกษามาที่นี่เพื่อแสดงความยินดีต่อเหย่หลิงเฉินผู้ที่สามารถทำคะแนนได้สูงสุดของจังหวัดเท่านั้น!

 

มันน่าตลกที่ชูห่าวยังคงมีความกล้าพอที่จะเถียงกับคนอื่น ในขณะที่คะแนนของเขาไม่สามารถเปรียบเทียบกับเหย่หลิงเฉินได้เลย

 

“แม่ เราไปกันเถอะ” เหย่หลิงเฉินกล่าวอีกครั้ง

 

“ อื้ม! แม่อยากบอกให้พ่อของลูกรู้เรื่องนี้ใจจะขาดอยู่แล้ว!”

 

ซู่เจินพยักหน้าอย่างเร่งรีบ เสียงของเธอฟังดูตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบมิได้ เธอหันหน้าไปทางด้านข้างและเช็ดน้ำตาที่มุมตาอย่างลับ ๆ

 

ทั้งสองคนจากไปอย่างช้า ๆ เขาหยุดอยู่ชั่วขณะเมื่อเดินผ่านชูห่าว

 

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “โรงรถของลุงนายจ้างฉันไม่ไหวหรอก ใช่ไหมล่ะ”

 

การแสดงออกของชูห่าวแสดงถึงอารมณ์ที่ขึ้นลงของเขา แก้มของเขาร้อนผ่าวจากความอับอาย

 

 

ซู่เจินหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาเพื่อโทรออกอย่างกระตือรือร้นทันทีที่พวกเขาออกมาจากที่นั่น

 

“ฮัลโหล ว่าไง?” ได้ยินเสียงของเหย่จินดังก้องจากโทรศัพท์

 

“เรารู้คะแนนสอบของลูกแล้ว…” เสียงของซู่เจินยังสั่นอยู่

 

เสียงปลายสายเงียบไปนาน เหย่จินพูดด้วยความสงบนิ่งกลับมาว่า “ผลสอบไม่ได้ประกาศพรุ่งนี้เหรอ?”

 

“มีนักเรียนคนหนึ่งขอให้พ่อของเขาช่วยตรวจสอบคะแนนให้เมื่อเย็นนี้เอง”

 

เหย่จินได้ยินจากน้ำเสียงของซู่เจินว่าเธอกำลังสำลักน้ำตา เขารู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขาจมลงสู่ก้นหุบเขาทั้ง ๆ ที่ในตอนแรกเขาไม่ได้มีความหวังสูง เขาพูดด้วยเสียงแหบกลับไปว่า “ถึงยังไงเราก็ไม่ได้คาดหวังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ใช่ไหมล่ะ…”

 

เมื่อพูดอย่างนั้นเขาก็หยุดชั่วขณะ เขาไม่สามารถระงับความอยากรู้อยากเห็นของเขาได้อีกต่อไป เขาจึงถามต่อไปด้วยความหวังสุดท้ายว่า “แล้ว…ลูกเราได้กี่คะแนนล่ะ?”

 

น้ำเสียงของเขาดูเคร่งขรึมราวกับว่าเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

 

“หลิงเฉินได้.. ได้… 725 คะแนน!!!!”

 

“.. ได้ 725 คะแนน!…” เหย่จินไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาเริ่มสับสน อย่างไรก็ตามรูม่านตาของเขาขยายใหญ่ขึ้นอย่างกะทันหันในขณะที่ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาว่า “เมื่อกี้ฉันอาจจะฟังผิดไป ได้กี่คะแนนนะ”

 

“725 คะแนน! หลิงเฉินได้คะแนนสูงสุดของจังหวัด!” น้ำตาไหลลงมาที่ใบหน้าของซู่เจินขณะที่เธอสูญเสียการควบคุมทั้งหมดที่จะปราบปรามมัน

 

เธอร้องไห้ด้วยความดีใจและมีความหวังสูงสำหรับลูกของเธอ

 

“คะแนนได้รับการตรวจสอบและยืนยันแล้วหรือยัง” เหย่จินอดไม่ได้ที่จะถาม

 

“ผู้คนจากกระทรวงศึกษาธิการมาเยี่ยมเราแล้ว และพวกเขาบอกว่าพวกเขาจะมอบทุนการศึกษา 50,000 หยวน ให้กับหลิงเฉิน!”  ซู่เจินอธิบายเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้สามีของเธอฟัง

 

“ดี ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก!…” เหย่จินพูดไม่ออกด้วยความตื่นเต้น เขาพึมพำอย่างไม่เกี่ยวข้องสักพักก่อนที่เขาจะพูดว่า “ฉันกำลังกลับบ้าน!”

 

ในบ้านเหย่จินและเหย่หลิงเฉินนั่งอยู่คนละฟากกันจ้องตากัน โดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เหย่หลิงเฉินมองพ่อของเขาอย่างใกล้ชิดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

 

เบ้าตาของพ่อจมลงเล็กน้อย มีรอยตีนกาอยู่แล้วสามถึงห้าฟุตที่มุมดวงตาของเขา ดวงตาที่สดใสอย่างหาที่เปรียบมิได้ของเขาในความทรงจำของเหย่หลิงเฉินถูกปกคลุมไปด้วยร่องรอยของเวลาและชีวิตที่ผ่านไปแล้ว

 

“ลูกชายพ่อ…” เหย่จิงมองไปที่เหย่หลิงเฉินเหมือนกัน เขามีคำพูดเป็นพันเป็นหมื่น แต่สุดท้ายเขาก็พูดว่า “ลูกโตแล้วนะ”

 

‘ลูกโตขึ้น ในขณะที่พ่อแก่แล้ว‘

 

การมองเห็นของเหย่หลิงเฉินพร่ามัวจากน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของเขา เขาใช้มือขยี้ตาอย่างเร่งรีบ “จากนี้ไป พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมแล้วนะครับ”

 

ดวงตาของเหย่จินก็ชุ่มไปด้วยน้ำตาเช่นกัน “ฮะฮะฮะ ดีมาก! วันนี้เราจะดื่มกันทั้งคืนตามประสาพ่อลูกกัน!”

 

ในฐานะแพทย์เหย่จินไม่ใช่คนดื่มเหล้าในวันปกติทั่วไป อย่างไรก็ตามเขาได้ทำข้อยกเว้นในวันนี้และให้ซู่เจินจัดหาเหล้าสองขวดในคอลเลกชันของเขามาให้

 

“หลิงเฉินยังเป็นเด็กอยู่ คุณจะให้เขาดื่มได้ยังไงกัน” ซู่เจินบ่น

 

พ่อลูกจ้องตากันแล้วหัวเราะออกมา สิ่งที่ดีที่สุดถูกทิ้งไว้โดยไม่ได้กล่าว

 

คืนนั้นพ่อเหย่จินและลูกชายของเหย่หลิงเฉินคุยกันหลายเรื่องและดื่มเหล้ามากมาย เหย่จินพูดถึงประโยคหนึ่งที่บ่อยที่สุดซึ่งก็คือ “หลิงเฉินทำได้ดีมาก นี่แหละลูกชายของฉัน ฮ่าฮ่าฮ่า…”

 

งานเลี้ยงจบลงเมื่อเหย่จินหลับไปจากความเมา ในทางกลับกันความสามารถในการทนต่อแอลกอฮอล์ของเหย่หลิงเฉินก็ได้เพิ่มสูงขึ้นถึง 70% ในทันที

 

เหย่หลิงเฉินคิดกับตัวเองว่าต่อไปนี้เขาต้องเป็นคนคอแข็งมากอย่างแน่นอนในอนาคต

 

เหย่หลิงเฉินยังคงมีสติเหมือนเดิม เขาช่วยพาเหย่จินเขาไปในห้องนอนก่อนที่เข้าจะกลับเข้าห้องของตัวเอง

 

วันรุ่งขึ้นเหย่จินลืมตาขึ้นอย่างง่วงงุนเมื่อตอนสาย

 

ในขณะที่เขาตื่นขึ้นเขาก็มีสติสัมปชัญญะอย่างสมบูรณ์ เขานั่งตัวตรงหน้าเครื่องโทรศัพท์และหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาขณะที่เขารอด้วยความพร้อม

 

แม้ว่าเขาจะรู้เกี่ยวกับคะแนนของเหย่หลิงเฉินจากซู่เจินแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกกังวลเนื่องจากผลสอบยังไม่ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการ

 

เขาจดจำหมายเลขโทรศัพท์สำหรับตรวจสอบคะแนนและหมายเลขผู้สมัครของเหย่หลิงเฉินไว้ในใจได้อย่างแม่นยำ เขากดปุ่มตามคำแนะนำที่ให้มาด้วยมือที่สั่นเทา

 

“สวัสดีค่ะ คะแนนของคุณคือ…”

 

ทุกเรื่องที่ประกาศออกมาเหย่จินจดคะแนนด้วยความระมัดระวังและพิถีพิถันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

 

เมื่อผลการตัดสินของหัวข้อสุดท้ายถูกประกาศน้ำตาที่เหย่จินพยายามอย่างหนักที่จะกลืนลงไปเมื่อวานนี้ไหลลงมาบนใบหน้าของเขา

 

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

 

“ฮัลโหล? นี่คือลุงรองเองนะ ใช่! ฉันเองเหย่จิน คะแนนลูกชายฉันออกมาแล้ว! เขาทำคะแนนได้ 725 คะแนน ไม่แย่มากแค่โชคดีพอที่จะเป็นผู้ทำคะแนนได้สูงสุดอันดับหนึ่งของจังหวัด…”

 

“ฮัลโหล? พี่สะใภ้ใช่ไหม? ฉันเองเหย่จิน! ผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยประกาศออกมาแล้ว! ลูกชายของฉันได้คะแนน 725 คะแนน ฮ่าฮ่าฮ่า ผลลัพธ์ของเขาไม่เลวเลยจริงๆ…”

…

 

 

ตลอดเวลาที่เหลือของวันเหย่จินหมกมุ่นอยู่กับงานในการโทรหาสมาชิกในเครือญาติทุกคนที่เขาคิดได้

 

เขาหัวเราะอย่างสนุกสนานเหมือนเด็ก ๆ

 

 

 

ในทางกลับกัน เหย่หลิงเฉินได้มาถึงย่านวิลล่าหลงหยูแล้ว

 

“นี่คุณกำลังจะไปที่ Capital City ใช่ไหม”

 

เหย่หลิงเฉินกล่าวด้วยความประหลาดใจขณะที่เขานวดบำบัดผิวและร่างกายที่ราวกับไหมของเสี่ยวเฟยเฟย

 

“ อืม” เสี่ยวเฟยเฟยพยักหน้า ดวงตาของเธอหรี่ลงคล้ายกับลูกแมวซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังเพลิดเพลินกับการนวดบำบัดของเหย่หลิงเฉิน

 

จากนั้นเธอหันศีรษะและมองไปที่เหย่หลิงเฉินด้วยความหวัง “ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาเข้าร่วมโครงการซีรีส์โทรทัศน์ศิลปะการป้องกันตัว ฉันจะกลับไปที่ Capital City เพื่อถ่ายทำ”

 

“คุณเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าฉันจะต้องได้รับการนวดบำบัดเป็นเวลาครึ่งปีก่อนจึงจะหายดี ทำไมคุณไม่ไปกับฉันล่ะ ไปที่ Capital City ด้วยกัน?”

 

เหย่หลิงเฉินเงียบ

 

ปักกิ่งเป็นเมืองหลวงของจีน เป็นเมืองที่เฟื่องฟูและมั่งคั่งด้วยผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย สถานที่น่าสนใจของเมืองนี้ทำให้ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนตาบอดและทำให้พวกเขาโหยหาการปรากฏตัวของเมือง

 

แม้ว่าเสี่ยวเฟยเฟยจะไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ แต่เหย่หลิงเฉินก็สามารถสมัครและได้รับการยอมรับในมหาวิทยาลัย Tsinghua หรือมหาวิทยาลัย Peking ด้วยผลงานที่โดดเด่นของเขา

 

“คุณมีแผนสำหรับวันหยุดฤดูร้อนรึยัง” เสี่ยวเฟยเฟยถาม

 

“ตอนนี้ยัง” เหย่หลิงเฉินส่ายหัว

 

“ถ้าคุณไม่มีแผนอะไรเลยทำไมคุณไม่ตามฉันไปเที่ยวปักกิ่งล่ะ ฉันสามารถเป็นไกด์นำเที่ยวของคุณได้น้าา” เสี่ยวเฟยเฟยมองไปที่เหย่หลิงเฉินก่อนที่เธอจะพูดต่ออย่างยั่วยวน “ยิ่งกว่านั้นฉันจะจ่ายค่าจ้างให้คุณด้วย”

 

“คุณจะออกเดินทางเมื่อไหร่” เหย่หลิงเฉินถาม

 

เสี่ยวเฟยเฟยตอบว่า “พรุ่งนี้ตอนบ่าย”

 

เหย่หลิงเฉินพยักหน้า เขาไม่ได้เร่งรีบที่จะผูกมัดตัวเองโดยการตอบรับอย่างรวดเร็ว

 

ในแง่หนึ่งเขาไม่เคยเดินทางไกลด้วยตัวเองมาก่อน เขาลังเลว่าควรกลับไปอยู่กับพ่อแม่หรือไม่ ในทางกลับกันเขาก็ต้องการเยี่ยมชมเมืองที่ผู้คนอาศัยอยู่อย่างฟุ่มเฟือยก่อนที่เขาจะตัดสินใจว่าต้องการเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่นั่นหรือไม่

 

เขามีอารมณ์แบบวัยรุ่นและตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่เขาภูมิใจกับความสำเร็จของเขา เขาต้องการสัมผัสกับสถานที่เหล่านั้นบ้าง

 

“ไม่ต้องกังวลไป เมืองหลวงคือดินแดนของฉัน ฉันจะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่ถูกรังแกที่นั่น” เสี่ยวเฟยเฟยกล่าวขณะที่เธอสันนิษฐานว่าเป็นน้ำเสียงของหญิงอาวุโสสูงวัยในทันใด เธอไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้หลังจากพูดแบบนั้น

 

เหย่หลิงเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะกล่าวถึงเรื่องที่สำคัญ “ค่าจ้างเท่าไหร่”

 

เสี่ยวเฟยเฟยกล่าวว่า “ …”

 

น้องหลิน “…”

 

 

เหย่หลิงเฉินสนทนากับพ่อแม่เป็นเวลานานหลังจากกลับไปบ้าน จากนั้นก็เริ่มเก็บกระเป๋าเตรียมออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น

 

“แม่ ผมว่าจะลงทะเบียนเรียนในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ถ้าไปถึงแล้ว ผมจะลงทะเบียนเรียนในมหาวิทยาลัยโดยตรงเมื่อภาคการศึกษาใหม่เริ่มต้นขึ้น” เหย่หลิงเฉินกล่าว

 

“อืม”

 

ซู่เจินตอบเบา ๆ เธอก้มหน้าลงตลอดเวลาในขณะที่ช่วยเหย่หลิงเฉินเก็บกระเป๋าเดินทาง

 

เหย่จินก็ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

 

“อากาศในเมืองหลวงแห้งแล้งและความชื้นต่ำมาก แม่ได้ยินมาว่าตอนนี้เป็นฤดูที่แห้งแล้งที่สุด ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ” ซู่เจินบรรยายสรุปลูกชายของเธอว่า “แม่จัดเสื้อผ้าฤดูร้อนของลูกไว้ตรงนี้ เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงอยู่ตรงกลาง เสื้อกันหนาวผ้าขนสัตว์และเสื้อโค้ทอยู่อีกด้านหนึ่งนะ อย่าลืมเอามาสวมใส่ถ้าอากาศหนาวเกินไป”

 

“แม่ นี่เร็วเกินไปไหมสำหรับฤดูหนาว.. มันอีกนานเลยนะครับ” เหย่หลิงเฉินรู้สึกพูดไม่ออก

 

“มันยากที่จะคาดเดาสภาพอากาศ ลูกไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นลูกจะจากไปเป็นเวลานาน เตรียมตัวไว้แหละดีที่สุดแล้ว” ซู่เจินกล่าว เธอไม่กลั้นน้ำตาของเธอออกไปได้

 

“ลูกชายเรากำลังเดินทางไปเมืองหลวงนะ นี่เป็นสิ่งที่ดีมาก อย่าร้องไห้ไปเลย” เหย่จินกล่าวจากด้านข้าง

 

ซู่เจินช่วยเหย่หลิงเฉินรูดซิปกระเป๋าจากนั้นเธอก็นำกระเป๋ามาวางให้เขาจากอีกด้านหนึ่ง “แม่เตรียมอาหารไว้ให้ เป็นผลิตภัณฑ์พื้นเมืองของเมืองรูเกาบ้านของเรา เอาไว้กินเพื่อลูกหิวระหว่างทางนะ ถ้าหมดแล้วอยากได้อีกโทรมาบอกแม่นะ เดี๋ยวแม่จะส่งให้ทางไปรษณีย์”

 

“แล้วก็นี่คือเงินส่วนหนึ่งสำหรับค่าใช้จ่ายของลูก พ่อของลูกจะโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารของลูกทุกเดือน เอาไว้สำหรับใช้จ่ายในสิ่งที่จำเป็นนะ”

 

จู่ ๆ ซู่เจินก็พูดมากกว่าปกติ รู้สึกราวกับว่าคำพูดของเธอไม่มีวันสิ้นสุด เธอเตือนเหย่หลิงเฉินเกี่ยวกับเรื่องนี้และแนะนำเขาโดยไม่หยุด

 

“แม่ ผมหาเงินเองได้เหมือนกันนะครับ”

 

“ค่าใช้จ่ายในเมืองหลวงมันแพง ไม่ต้องกังวลนะลูก แม่กับพ่อมีเงินเก็บไว้พอสมควร อย่าคิดมากเกินไป”

 

เหย่หลิงเฉินฟังคำพูดของแม่จากด้านข้างอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่เขามองไปที่พ่อแม่ของเขา เขาก็ตัดสินใจในใจ

 

‘ฉันต้องไปให้ถึงจุดสูงสุดและกลับมาที่หมู่บ้านนี่ด้วยเกียรติประวัติอันสูงส่งให้ได้!’

 

“หลิงเฉินลูกถูกส่งไปทำงานในเมืองหลวงเพราะความพยายามของลูกมีค่า ตั้งใจและทำให้เต็มที่นะลูก!”

 

ก่อนที่เหย่หลิงเฉินจะจากไปเหย่จินได้ให้คำแนะนำแก่เขาในที่สุด

 

เหย่หลิงเฉินพยักหน้า จากนั้นเขาก็หันหน้าไปมองพ่อแม่ของเขาอีกครั้งก่อนที่เขาจะหันกลับมาและเข้าไปในรถ

 

“ลูกแม่ อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดีนะลูก อย่าลืมโทรกลับมาบ้างหากลูกมีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลือ!” ซู่เจินไม่สามารถห้ามความเป็นห่วงของตัวเองที่มีต่อลูกได้

 

เหย่หลิงเฉินตอบรับอย่างนุ่มนวลโดยไม่หันกลับมา

 

รถขับออกไปอย่างช้า ๆ เหย่หลิงเฉินยังคงสามารถมองเห็นภาพเงาของพ่อแม่วัยชราทั้งสองของเขาผ่านกระจกมองหลังจนกว่าพวกเขาจะหายไปจากสายตาเมื่อระยะทางนั้นไกลเกินไป

 

ระหว่างทางไปสนามบินเต็มไปด้วยความเงียบตลอดทาง ดูเหมือนว่าเสี่ยวเฟยเฟยกับหลินจะรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเหย่หลิงเฉิน

 

หลังจากรถขับมาชั่วโมงกว่าก็ถึงสนามบิน…

 

พวกเขาขึ้นเครื่องบินตอนบ่ายสามโมง

 

บนเครื่องบิน เขามองดูผืนดินที่อยู่ใต้เท้าของเขาหดเล็กลงไปเรื่อย ๆ ผ่านหน้าต่าง อาคารต่าง ๆ เล็กจนขนาดเหลือเท่ามดก่อนจะหายไปจากสายตาของเขาในที่สุด…

 

‘ลาก่อนเมืองรูเกา’

 

‘เมืองหลวง.. ฉันมาแล้ว!’