HxH: Researcher - ตอนที่ 52

เมื่อเธอจากไป กระเป๋าเอกสารของเขาก็บินมาหาเขาแล้วเปิดออก สิ่งที่แสดงให้เห็นก็คือ เนตรสีเพลิง ที่หายไปทั้งเก้าคู่ เขาหยิบหนึ่งในนั้นมามองดูใกล้ ๆ “สีของมันช่างสวยงาม…”

ช่วงเวลาที่เนตรสีเพลิงทั้งหมดอยู่ในอาเขตของเขาและเมื่อเขาสังเกตเห็นพวกมันทุกดวงในระยะใกล้

เขาเพียงส่งออร่าของเขาเข้าไปในกระเป๋าเอกสารที่ปิดสนิท จากนั้น จึงสร้างประตูมิติต้นทางหลายแห่งในนั้น สำหรับประตูมิติปลายทาง เขาสร้างมันไว้ใต้เนตรสีเพลิงทั้งหมด เพื่อให้ดวงตาลอดผ่านประตูมิติเข้าไปในกระเป๋าเอกสารของเขา

นี่คือประโยชน์ของอาเขตควบคุมของเขา เขามองเห็นทุกอย่างในนั้น ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถสร้างประตูมิติปลายทางได้ทุกที่ที่เขาต้องการ แม้ว่าเขายังคงต้องการให้ประตูมิติต้นทางอยู่ในออร่าของเขา

เขายังทำแบบเดียวกัน ขณะที่ค้นในกระเป๋าเอกสารของเขา เพียงเคลื่อนย้ายพวกมันไปที่ที่ว่างเปล่าภายในอาเขตของเขา ซึ่งให้ทางเลือกมากมาย เมื่อพิจารณาว่าอาเขตของเขาล้อมรอบรัศมี 260 เมตรรอบตัวเขา จากนั้น เขาก็เทเลพอร์ตพวกมันกลับมา

เขาสร้างอาเขตขยาย เพื่อสแกนดวงตาทุกดวงในระดับเซลล์ เขายังคงลดขนาดอาเขตขยายของเขาต่อไปและด้วยสิ่งนี้ ประสาทสัมผัสของเขาแข็งแกร่งกว่าระดับเซลล์มาก…

อาเขตปกติของเขาลดลง เพื่อห่อหุ้มพื้นที่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 เมตรรอบตัวเขา ด้วยอาเขตขยายที่ห่อหุ้มดวงตาทุกดวงด้วยเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 เมตร

สิ่งที่เขารู้สึก คือ พลังงานจาง ๆ รอบตัวมัน ซึ่งเลือนลางจนแทบจะสังเกตไม่เห็น พลังงานจาง ๆ ดูเหมือนจะเคลื่อนที่ช้า ๆ ไปรอบ ๆ ในพื้นที่มืดสนิท ซึ่งยังคงนิ่งโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลย นี่คือพื้นที่

เมื่อ ยาซุโอะ สร้างอาเขตควบคุมของเขา เขาสร้างมันขึ้นมาด้วยฟังก์ชันของความแข็งแกร่ง ยิ่งเขาแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้มากเท่านั้น ซึ่งหมายความว่าประสาทสัมผัสของเขาจะขยายไปถึงอะไรก็ได้ตราบใดที่เขามีความแข็งแกร่งเพียงพอ

นั่นก็หมายความว่าพื้นที่นั้นอยู่ในการควบคุมของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะการเผาผลาญออร่ามหาศาลและจนถึงตอนนี้ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพื้นที่อย่างคลุมเครือในอาเขตขยาย 1 เมตร โดยส่วนที่เหลือเกือบทั้งหมดของอาเขตของเขานั้นสังเวยไป แต่ถ้าเขาลดอาเขตขยายลงมากกว่านี้ เขาก็สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน

ยาซุโอะ เพ่งความสนใจไปที่เนตรสีเพลิงที่สัมผัสได้ถึงพลังงานมืดบางชนิดที่อยู่รอบ ๆ ตัว แต่ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในม่านตา นอกจากนี้ เขายังตั้งข้อสังเกตว่าพลังงานยังคงนิ่ง โดยไม่มีการเคลื่อนไหว และยังสังเกตเห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างพลังงานเฉพาะนี้กับเน็นและเขาควบคุมมันไม่ได้เลย

‘อืม ฉันควรทำการทดสอบมากกว่านี้ เมื่อฉันกลับไปและแน่นอนว่าต้องใช้เครื่องยาอายุวัฒนะกับพวกมันอย่างแน่นอน และฉันไม่สามารถควบคุมพลังงานได้และไม่ใช่เหมือนกับว่าฉันไม่สามารถจัดการกับการรับข้อมูลได้ แต่มันเหมือนกับว่ามันควบคุมไม่ได้ จนถึงตอนนี้ฉันพบกรณีที่คล้ายกันเพียงกรณีเดียว จริง ๆ แล้วมันคือ…‘ ขณะที่คิดอย่างนั้น ประกายแห่งความสนใจส่งผ่านเข้ามาในดวงตาของเขา

สิ่งที่ ยาซุโอะ พบ คือ เขาสามารถควบคุมทุกอย่างที่เขาสัมผัสได้และขยายไปถึงเน็น ผู้ใช้เน็นคนอื่น ๆ แม้ว่าการเผาผลาญจะสูงเกินไปที่จะคุ้มค่า ยกเว้นกรณีที่คล้ายกันสองกรณีจนถึงตอนนี้ กรณีนี้เป็นหนึ่งในนั้น

เขาสังเกตอย่างใกล้ชิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยกมือขึ้น ขณะที่มีเส้นสีม่วงปรากฏขึ้น จากนั้น เขาก็โจมตีที่ดวงตาข้างหนึ่ง โดยทิ้งรอยสีม่วงไว้ เขาทำแบบเดิมซ้ำ ๆ กับเนตรสีเพลิงทั้งหมด จากนั้นใส่พวกมันทั้งหมดลงในกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา

สิ่งที่ ยาซุโอะ เพิ่งใช้ คือ ‘กุหลาบเฉื่อยชา‘ ซึ่งจะทำให้เขาสามารถลบพวกมันได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ เขาใช้ความสามารถเดียวกันกับทุกอย่างในแล็บของเขา ในกรณีที่…

……..

“…นี่คือพื้นฐาน ตอนนี้ฉันจะเปิดสัมผัสออร่าของคุณ ” สองวันผ่านไป ยาซุโอะ และ โมเรน่า อยู่ในห้องขนาดใหญ่บนเรือเหาะมุ่งหน้าสู่สาธารณรัฐพาโดเกีย ไปยังเมืองใกล้กับคูคูรู ภูเขาทรัพย์สินของตระกูลโซลดิ๊ก

เขาเริ่มสอนเน็นให้กับเธอ แม้ว่าเขาจะยังสอนเธอเกี่ยวกับความรู้เชิงทฤษฎีก่อนเปิดสัมผัสออร่าของเธอ ในตอนนี้สามารถเห็น โมเรน่า ได้ในชุดเดรสสีดำเรียบง่ายพร้อมรอยยิ้มที่แสดงถึงอารมณ์ดีของเธอ ในขณะที่ยังจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เขาพูดอย่างเต็มที่

“ มาเริ่มกันเลย เข้ามาใกล้แล้วเอาหลังของคุณให้ฉันดู ” ยาซุโอะ ออกคำสั่งและเธอก็ทำตามที่บอกโดยไม่ลังเล ท้ายที่สุด เขาสามารถฆ่าเธอได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

จากนั้น ยาซุโอะ ก็ยกมือขึ้นวางไว้ใกล้ไหล่ของเธอ “ เร็น ” เขาปล่อยเน็นออกมาทันที แม้ว่ามันจะสงบอย่างน่าประหลาดและด้วยออร่าเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย

จากนั้น เขาก็โฟกัสไปที่ออร่าอันน่าทึ่งของเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ขณะที่เธอรู้สึกถึงความรู้สึกใหม่ที่โอบล้อมเธอ เธอดูฟุ้งซ่านจนเธอได้ยินเขาพูดว่า “ โฟกัส! ทำในสิ่งที่ฉันสอนคุณ หลับตา… ”

เธอทำตามที่บอก หลับตา สมาธิของเธอเพิ่มขึ้น เพียงได้ยินคำพูดถัดไปของเขาเท่านั้น “ ลองนึกภาพออร่าที่ล้อมรอบคุณไม่ให้สิ่งที่เป็นของคุณล่องลอยไปในโลก ไม่อนุญาตให้มนุษย์ที่สกปรกหรือโลกที่สกปรกนี้ได้รับรสชาติของออร่าของคุณ “

ออร่าที่ไหลออกไปเมื่อสองวินาทีที่แล้วเริ่มไหลผ่านและรอบ ๆ ตัวเธอกลายเป็นออร่าที่ห่อหุ้มรอบตัวเธอ นี่คือ ‘เท็น‘

ยาซุโอะ ยกมือขึ้นและด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เริ่มลูบศีรษะเธอโดยพาเธอออกจากสภาพที่ตกตะลึงของเธอ ” ทำได้ดีมาก! “

เธอตบมือของเขาด้วยใบหน้าขมวดคิ้ว “ เกี่ยวกับมนุษย์ที่สกปรกและโลกที่สกปรกนี้ที่มีรสชาติของออร่าของฉัน ทำไมนายถึงพูดอย่างนั้น? ตามคำสอนของนายนั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ ใช่ไหม? ”

“ แน่นอนว่าไม่ใช่ แต่มันได้ผลใช่ไหม ฉันบอกแล้วไงว่าเน็นเป็นส่วนขยายของพลังจิตใจ ดังนั้น ในเมื่อคุณไม่อยากให้สิ่งที่ฉันพูดเกิดขึ้นจริง ๆ ความตั้งใจของคุณจึงทำให้กระบวนการเร็วขึ้น ” ขณะพูดนั้น เขายกมือขึ้นจับหมัดของ โมเรน่า ที่พุ่งเข้ามาหาเขา

“ นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันต้องการอะไรและไม่ต้องการอะไร นายบอกว่านายไม่รู้จักฉันและฉันก็ยังไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับตัวฉันเลย ” เธอถามด้วยใบหน้าจ้องเขม็ง ขณะที่ดึงหมัดกลับไป

ยาซุโอะ เริ่มเดินไปที่เก้าอี้ข้างโต๊ะ ในขณะที่ทำท่าทางให้เธอนั่งอีกข้างหนึ่ง “ คุณไม่ได้สังเกตหรือ? คุณให้บรรยากาศนั้นและถึงแม้จะจาง ๆ แต่ฉันก็ยังสัมผัสมันได้ เหมือนว่าคุณไม่สนใจอะไรแล้ว แม้กระทั่งชีวิตตัวเอง คุณแสดงมันออกมาเมื่อสองวันก่อน นี่สมเหตุสมผลแล้วหรือยัง? “

นั่นทำให้ โมเรน่า ขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น โดยไม่ชอบวิธีที่เขามองทะลุผ่านตัวเธอเลย

“ ยังไงก็ตาม มาคุยกันเถอะและอย่าปล่อยให้ออร่าของคุณหลุดลอยไป บอกฉันเกี่ยวกับตัวคุณแล้วไม่ต้องปิดบังอะไรจากฉัน ” ยาซุโอะ พูด

โมเรน่า ถอนหายใจทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันอาจจะไม่มีประโยชน์ที่จะซ่อนอะไรจากเขา “ ชื่อจริงของฉันคือ โมเรน่า พรู้ดด์ ฉันเป็นธิดานอกกฎหมายของผู้ปกครองอาณาจักรคาคิน… รอยแผลเป็นจากการที่ฉันไม่ใช่ลูกที่ได้การยอมรับและฉันได้รับอนุญาตให้อยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ฉันไม่เคยปรากฏในที่สาธารณะหรือกังวลเรื่องการเมืองเท่านั้น… ฉันเข้าร่วมตระกูลเอย์อิ ซึ่งเป็นตระกูลมาเฟียเมื่อไม่กี่เดือนก่อน… พอใจหรือยัง? “

ยาซุโอะ เริ่มลูบต่างหูของเขา ในขณะที่พูดว่า ” ดีพอที่จะอธิบายบุคลิกของคุณ อืม ฉันคือ ยาซุโอะ โซลดิ๊ก นักฆ่ามืออาชีพและฮันเตอร์วิจัยระดับ 1 ดาว… “

ดูเหมือนเธอจะมีความแปลกใจบนใบหน้าของเธอ “ นายบอกชื่อจริงของนายกับฉันกลับ แสดงว่า… นายไม่เห็นฉันเป็นภัยคุกคามเลย ”

“ เราจะเริ่มด้วยเรื่องพื้นฐานจนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง จากนั้น เราจะทดสอบความสัมพันธ์ของเน็นของคุณ ฉันจะไปอาหารกลางวันก่อน…” ยาซุโอะ พูดโดยไม่สนใจคำพูดของเธอ

จากนั้น เขาก็ออกจากห้องไป ทิ้งให้ โมเรน่า คิดในใจ ‘เขาต้องการให้ฉันเป็นฮันเตอร์ 1 ดาวจริง ๆ หรือ? ฉันก็จะทำอะไรก็ได้ เมื่อเขาเอาเครื่องหมายสีม่วงนี้ออกจากตัวฉัน ถ้าไม่เช่นนั้น ฉันจะพยายามฆ่าเขาให้ดีที่สุด แม้ว่ามันจะหมายถึงความตายของฉัน แม้ว่าจะรู้สึกเหมือนความพยายามที่สิ้นหวังและทำไมเขาถึงปฏิบัติกับฉันอย่างดี? เขายังคงพยายามจะยั่วยวนฉันอยู่หรือเปล่า…อืม ช่างมันเถอะ‘

ขณะที่คิดอยู่นั้น เธอถอดเสื้อผ้าออก มองไปที่รอยสีม่วงสดใสบนหน้าอกของเธอ ทำให้เธอขมวดคิ้วจนกระทั่งถอนหายใจออกมาและเธอก็เริ่มการฝึกต่อไป เท็น…