HxH: Researcher - ตอนที่ 49 - cat2auto | นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย PDF

……….

ยาซุโอะ ยืนขึ้นและพูดว่า ” ไปเดี๋ยวนี้ พี่จะไปในไม่ช้า ” อารุกะ พยักหน้าแล้วหายตัวไป…

ยาซุโอะ ยกมือขึ้น ขณะที่รวบรวมออร่าไปที่มัน จากนั้นรอบ ๆ มือนั้นประตูสีม่วงก็ค่อย ๆ ขยายออกช้า ๆ จนกระทั่งมีขนาดใหญ่พอที่เขาจะเข้าไปได้ ซึ่งเขาทำให้เขาปรากฏผ่านประตูมิติอีกบานในระยะ 140 เมตร

‘อืม มันช้าเกินไป มันยากกว่ามากที่จะสร้างประตูมิติให้ใหญ่ขึ้น… ฉันจะใช้เวลาเกือบทั้งปีในห้องทดลองของฉัน เพื่อศึกษาสิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้ ดังนั้น ฉันจะให้เวลามากขึ้น ในการฝึกซ้อมมัน ‘จากนั้น เขาก็บินออกไป…

ในการสร้างประตูมิติต้นทาง ยาซุโอะ จำเป็นต้องสร้างออร่าออกมา ซึ่งหมายความว่าเขาไม่สามารถสร้างประตูมิติต้นทางได้ หากไม่มีออร่าของเขา

นอกจากนี้ ในขณะที่เขาสามารถสร้างประตูมิติที่มีขนาดเล็กพอที่จะให้หมัดของเขาทะลุผ่านได้ทันที มันต้องใช้เวลามากขึ้นในการสร้างประตูมิติที่ใหญ่พอสำหรับเขาที่จะผ่านเข้าไปและการเผาผลาญเน็นก็มหาศาล แต่ศักยภาพของความสามารถดังกล่าวนั้นไร้ขีดจำกัดและ ยาซุโอะ ก็มีแผน เพื่อใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่…

ใกล้กับคฤหาสน์ของตระกูลโซลดิ๊กสามารถมองเห็นคนใช้ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกล้องในมือ ดูเหมือนว่าเขากำลังรอ ในขณะที่มองไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง

มองไปทางนั้นจะเห็นคนจำนวนหลายคน คิเคียว ในชุดสีขาวและสวมหมวกใบใหญ่ ถัดจากเธอ มีเด็กที่เกาะอยู่กับชุดของเธอซึ่งก็คือ คัลโต้ เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์และกางเกงขายาว

“ คิรัวร์ เข้ามาใกล้แม่ตรงนี้ มิรุคิ หยุดเล่นโทรศัพท์จนกว่าเราจะถ่ายรูปครอบครัว ” คิเคียว พูดกับ คิรัวร์ และ มิรุคิ ให้ทำตามที่เธอบอก

” อารุกะ มองไปที่กล้อง โอเค? “, “ อืม ” ข้างหลังที่พวกเขายืนมี ยาซุโอะ กับ อารุกะ อยู่ในอ้อมแขนของเขา แม้ว่าเธอจะนอนหลับอยู่บนไหล่ของเขา

” ยาซุโอะ วันนี้ไปต่อสู้กันไหม? ” ทันใดนั้น อิรุมิ ที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ก็ถาม

“ โอ้ นายสร้างความสามารถใหม่เหรอ? “ ซึ่ง อิรุมิ ก็พยักหน้า ” แน่นอน เจอกันตอนเย็นที่สนามประลองตามปกติ ” ยาซุโอะ ตอบ

” ทุกคน มองที่กล้อง! ” อยู่ดี ๆ คิเคียว ก็พูด ซึ่งเป็นสัญญาณบอกกับคนใช้ให้ถ่ายรูปเช่นกัน…

……….

ในปี 1995 วันที่ 10 ตุลาคม ในห้องโรงแรมแห่งหนึ่งในเมือกยอร์คชิน มีชายหนุ่มรูปงามนั่งอยู่บนเตียง ร่างกายแทบเปลือยเปล่าสวมเพียงกางเกงชั้นใน ร่างกายผอมเพรียว ทั้ง ๆ ที่กล้ามเนื้อที่สมบูรณ์นั้นมองเห็นได้ชัดเจนมาก ทำให้เขาดูเหมือนรูปปั้นที่สมบูรณ์แบบ

ผิวของเขาซีดมาก ทำให้ใคร ๆ ก็สงสัยว่ามีเลือดไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดหรือไม่ เขามีผมยาวสีดำสนิทเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของเขา ดูเหมือนว่าเขากำลังดูโทรศัพท์ด้วยอากาศแห่งความเยือกเย็นรอบตัวเขา

เขามองดูต่อไปอย่างนั้นสองสามวินาที จนกระทั่งโทรศัพท์ดังขึ้น เพื่อเป็นสัญญาณว่าได้รับข้อความ เขามองดูข้อความนั้นพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าของเขา

จากนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับได้ยินเสียงกระทบกันจากต่างหูข้างซ้ายที่มีสายโซ่ยาว เขาสวมเสื้อผ้าของตนต่อไปจนกระทั่งเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากข้างหลังเขาบนเตียง

“ หืม จะไปแล้วเหรอ? ” เสียงมาจากหญิงสาวรูปร่างเพรียวสวย แม้ว่าครึ่งบนของเธอจะมองเห็นได้อย่างชัดเจน ส่วนที่เหลือของเธอซ่อนอยู่ใต้ผ้าปูที่นอนสีขาว ซึ่งไม่ได้ปิดบังร่างที่สวยเด่นของเธอ ผมสีบลอนด์ดุจแพรไหมที่ปิดบังคิ้วเรียวสวย ซึ่งเข้ากับผิวประกายมุกและตาสีฟ้าของเธอ

ยาซุโอะ ยังคงสวมเสื้อผ้าของเขาต่อไปโดยพูดว่า ” ใช่ ฉันจะค่อนข้างยุ่งในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้… “

เขาจับคางของเธอก่อนที่จะปิดริมฝีปากของเธอด้วยจูบลึกยาว นำเสียงครางเล็ก ๆ ออกมาจากเธอ ” อืม.. ” เขาทิ้งเธอไว้ด้วยอารมณ์ร่าเริง ” บางทีเราอาจจะได้พบกันเร็ว ๆ นี้ “

จากนั้น เขาก็สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ากับกางเกงสีดำ ขณะที่เธอดูเขาสวมเสื้อผ้าด้วยความหลงใหล จากนั้น เขาก็ออกไปหลังจากเก็บของ เขาเดินผ่านอาคารขนาดใหญ่ที่มีอาเขตของเขาสแกนทุกอย่างในนั้น ‘อืม ยังไม่อยู่ที่นี่แหะ‘

จากนั้น เขาก็มุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้อาคาร ซึ่งเขาได้ห้องที่ดีที่สุดเป็นเวลาสิบสองวัน เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการขยายอาเขตของเขาจนผ่านไปสิบวัน เขาสวมเสื้อผ้าเป็นทางการและได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ จากนั้น จึงหยิบกระเป๋าเอกสารสีดำขึ้นมา

ยาซุโอะ เดินผ่านเมืองที่ครึกครื้นไปด้วยผู้คน ต้องขอบคุณการประมูลที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ของปี เมืองนี้จัดการประมูลต่าง ๆ ทุกปี ตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 10 กันยายน รวมถึงการประมูลที่ใหญ่ที่สุดในโลก: เดอะ ซันบีช สิ่งประดิษฐ์ที่หายากและมีค่าที่สุดถูกรวบรวมไว้ในที่เดียว

เขาตั้งตารอว่าจะเมื่อไรไอเท็มจะถูกวางประมูล เขาอายุ 20 ปีในปีนี้และเขาใช้เวลาสามปีที่ผ่านมาอย่างเต็มที่ แม้ว่าเขาจะใช้ส่วนใหญ่ในห้องแล็บ เพื่อเตรียมแผนทั้งหมดให้เสร็จสิ้น

เมื่อเสร็จแล้ว เขาก็เริ่มสำรวจโลกและค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติม แม้ว่าจะยังไม่มีอะไรสำคัญในตอนนี้ เขาได้เน้นไปที่การค้นหาคัมภีย์ผู้เร้นกาย* แต่ยังไม่มีผลลัพธ์ใด ๆ

ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่แล้วเพื่อทำสิ่งที่น่าสนใจเกินกว่าจะพลาดและอาจมีประโยชน์อย่างเหลือเชื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทวีปมืด เขายังคงเดินไปที่อาคารสุสาน อาคารที่จัดการประมูลใต้ดินประจำปีของชุมชนมาเฟีย

ที่นี่ยังเป็นที่จัดประมูลที่เดอะ ซันบีชจัดขึ้น การประมูลครั้งนี้จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 8 ถึง วันที่ 10 เขาซื้อแค็ตตาล็อกของสินค้าที่จะถูกประมูล ด้วยราคา 12 ล้านเจนนี่ เมื่อมองดู เขาก็พบสินค้าที่เขาสนใจ ในวันสุดท้ายซึ่งเป็นวันที่ 10 กันยายน

เขาเข้าไปในอาคารหลังจากที่พนักงานต้อนรับตรวจสอบว่าเขาอยู่ในรายชื่อแขก ยื่นป้ายหมายเลขสำหรับประมูลและหมายเลขประจำตัวให้เขา จากนั้น เขาก็ไปที่ห้องประมูล ซึ่งเขาได้นั่งที่นั่งที่กำหนดไว้

เขานั่งไขว่ห้างหลังจากวางกระเป๋าเอกสารไว้ข้าง ๆ อาเขตของเขาทำงานอยู่เสมอ ทำให้เขาสังเกตเห็นสิ่งที่น่าสนใจบางอย่างได้

ผู้หญิงในวัยยี่สิบต้น ๆ กำลังมาทางเขาหรือดูเหมือนมานั่งข้าง ๆ เขา เป็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งและมีใบหน้ารูปหัวใจ

เธอมีผมที่ยาวและสง่า มีผมยาวที่ลากผ่านหลังเล็ก ๆ ของเธอ ในขณะที่ผมที่สั้นที่สุดจะม้วนงอขึ้นจากหลังถึงกระดูกไหปลาร้าของเธอ โดยที่หูซ้ายของเธอมีรอยเจาะหลายครั้ง

เธอสวมสูทสีเข้มรัดรูป ซึ่งบ่งบอกว่าเธอมาที่นี่เพื่อทำธุรกิจอย่างเป็นทางการ แต่ก็ยังคงแสดงให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเธอ ซึ่งจะดึงดูดผู้คนจำนวนมาก หากไม่ใช่เพราะลักษณะที่โดดเด่นที่สุดของเธอ รอยแผลเป็นสองเส้นขนานกันที่ไหลจากหน้าผากของเธอไปที่มุมซ้ายของปากของเธอ บาดผ่านตาซ้ายของเธอและบรรยากาศอันสันโดษรอบตัวเธอ

ขณะที่เธอนั่งลง บอดี้การ์ดทั้งสองก็ยืนใกล้ ๆ คอยจับตาดูสิ่งที่น่าสงสัย นี่คือ โมเรน่า พรู้ดด์ ธิดานอกกฎหมายของ โฮอิโคโระ ผู้ปกครองอาณาจักรคาคิน…

————————————

*คัมภีร์ผู้เร้นกาย เป็นคัมภีร์ที่ ฮันโซ ต้องการตามหา ว่ากันว่ามันอยู่ในดินแดนที่คนธรรมดาเข้าไปไม่ได้ ในมังงะเขาจึงมาสอบฮันเตอร์*