HxH: Researcher - ตอนที่ 37

‘อืม ฉันสแกนเธอที่ระดับเซลล์แล้ว แต่เธอก็ดูปกติ บางทีฉันควรจะลองอีกครั้ง เมื่อ นานิกะ ปรากฏตัว‘

“ ว่าไง คิล การฝึกของนายเป็นอย่างไรบ้าง? “ ยาซุโอะ หันไปหา คิรัวร์ ดึงสติเขาที่กำลังคิดอยู่

“ อืม ปกติดี ” คิรัวร์ ตอบอย่างเชื่องช้า เขากับ ยาซุโอะ ไม่ค่อยพูดคุยกันหรือเจอกันด้วยซ้ำเพราะ ยาซุโอะ ใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องแล็บหรือข้างนอกและแม้ว่า ยาซุโอะ จะมาเยี่ยม เขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่กับ อารุกะ หรือ อิรุมิ ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ได้สนิทกัน

“ โอนิจัง! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ” อารุกะ ถามอย่างสับสน ขณะชี้ไปที่เศษซากที่เหลืออยู่ของ มิทสึบะ

” อืม เธอเพิ่งประสบอุบัติเหตุร้าย กลับบ้านกันเถอะ ” ยาซุโอะ สังเกตเห็นคนใช้คนหนึ่งซ่อนตัวอยู่กับกล้องไกลออกไปเล็กน้อย ซึ่งกล้องน่าจะส่งต่อทุกอย่างไปยังห้องเฝ้าระวังที่ทุกคนในครอบครัวน่าจะกำลังดูอยู่

ท้ายที่สุด คนที่สั่งให้ มิทสึบะ ปฏิเสธคำขอทั้งหมดของ อารุกะ ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก คิเคียว

อารุกะ ไม่ได้พูดอะไรอีก ในขณะที่เธอเอนศีรษะลงบนไหล่ของ ยาซุโอะ เธอดูค่อนข้างสบาย ขณะที่เธอหลับไป

เนื่องจาก ยาซุโอะ ให้สัตย์สาบานว่าจะเพิ่มสายเสริมพลังของเขา อากาศรอบตัวเขาจึงเปลี่ยนไป ทำให้สงบและเยือกเย็นมากขึ้น

สิ่งนี้ส่งผลกระทบต่อใครก็ตามที่ใกล้ชิดกับเขา ทำให้รู้สึกปลอดภัย ซึ่งโดยทั่วไปทำให้เขาสามารถใกล้ชิดกับผู้คนได้อย่างง่ายดาย

…….

“ คิล ไปห้องเด็กเล่นได้ ถ้าอยากเล่นมากกว่านี้ ฉันจะส่ง อารุกะ ไปที่นั่นในตอนที่เธอตื่น ” ยาซุโอะ พูดโดยที่ อารุกะ ยังอยู่ในมือของเขา คิรัวร์ ได้แค่พยักหน้าแล้ววิ่งไปที่ห้องเด็กเล่น

ยาซุโอะ เข้าไปในห้องครอบครัวและพบว่า ซิลเวอร์ คิเคียว และ อิรุมิ กำลังรออยู่ที่นั่น นอกจากนี้ เขายังสังเกตเห็นว่า เซโน่ และ มาฮะ ไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ ดังนั้น พวกเขาจึงน่าจะไปปฏิบัติภารกิจหรือทำในสิ่งที่พวกเขาต้องการ

” ผมกลับมาแล้ว ” ยาซุโอะ พูดขณะนั่งลงบนโซฟา

” อืม ยินดีต้อนรับกลับ.. “

“ สรุปว่าลูกดูมานานเท่าไหร่แล้ว? ลูกเห็นหรือเปล่า? ” ซิลเวอร์ ถาม

“ นานพอที่จะเห็นทุกอย่าง ดังนั้น ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม? ” ยาซุโอะ ถามในขณะที่วาง อารุกะ ไว้ข้าง ๆ นอนบนไหล่ขวาของเขา จากนั้นเขาก็เริ่มลูบที่ตุ้มหูของเขาด้วยแววตาที่น่าสนใจ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามันแสแสร้ง

ซิลเวอร์ เริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อไม่กี่วันก่อน อารุกะ ขอให้ มิทสึบะ ทำสิ่งง่าย ๆ สามอย่าง: อุ้มเธอ พาขึ้นบันไดและยก อารุกะ ขึ้นไปบนอากาศ

หลังจากที่ มิทสึบะ ทำตามที่เธอบอก ตาและปากของ อารุกะ ก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิททันที ด้วยความตกใจ มิทสึบะ จึงขอความช่วยเหลือ คิรัวร์ เข้ามาเปลี่ยน อารุกะ ให้กลับมาเป็นปกติโดยขอให้ อารุกะ  ” โยนให้สูงขึ้นหน่อย ” ซึ่ง อารุกะ ก็ทำ

หลังจากเกิดอุบัติเหตุ คิรัวร์ ต้องบอกครอบครัวโซลดิ๊ก เกี่ยวกับความลับของ อารุกะ เพราะ มิทซึบะ ได้รายงานพวกเขาแล้ว

ปรากฏว่าเมื่อ อารุกะ ได้ตามคำขอ 3 อย่าง ตาและปากของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและพวกมันจะเปลี่ยนกลับเป็นปกติก็ต่อเมื่อเธอได้ยินและได้รับความปราถนาเท่านั้น

“ สิ่งที่ลูกเห็นในวันนี้ แม่ของลูกสั่งให้ มิทสึบะ ปฏิเสธคำขอทั้งหมดของ อารุกะ และอย่างที่ลูกเห็น มิทสึบะ เสียชีวิต นอกจากนี้ คนใช้บอกพ่อว่า ฮาชามะ ก็ตายแบบเดียวกับที่เธอทำในเวลาเดียวกันเช่นกัน เรา เรียกสิ่งนั้นว่า นานิกะ ” จากนั้น ซิลเวอร์ ก็อธิบายเสร็จ

“ แล้วพ่อใช้ฮัตสึกับเธอหรือเปล่า? ” จากนั้นเขาก็ถาม

“ อืม พ่อเคยทำและพ่อสังเกตเห็นว่าไม่มีความแตกต่าง เธอดูเป็นปกติ แม้ว่าพ่อจะไม่ได้ลองเลยตอนที่เธออยู่ในสภาพแปลกประหลาดนั้น เนื่องจากพ่ออยู่ในระยะไกล ”

เนื่องจากบางครั้ง ยาซุโอะ ประลองกับ ซิลเวอร์ และ อิรุมิ พวกเขาจึงรู้ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับความสามารถของเขาและเขาบอกพวกเขาว่าเขามีความสามารถที่ช่วยสแกนสิ่งต่าง ๆ ซึ่งสมเหตุสมผล เมื่อพิจารณาถึงความสนใจในการค้นคว้าสิ่งต่าง ๆ

และเนื่องจากเขาต้องการย่อขนาดอาเขตของเขาจนเกือบหมด เพื่อสร้างอาเขตขยาย 15 ซม. ทำให้เขาสามารถรับรู้สิ่งต่าง ๆ ในระดับเซลล์ได้ แต่เขาใช้อาเขตขยายได้เฉพาะภายในอาเขตปกติที่มีอยู่เท่านั้น

ดังนั้น เมื่อเขาสังเกตการกระทำของ นานิกะ เขาก็ไม่สามารถใช้มันได้

“ จากสิ่งที่พ่อพูด ปรากฏว่าเมื่อมีคนทำตามคำขอของ อารุกะ สามข้อแล้ว นานิกะ จะเข้าควบคุมร่างกายของ อารุกะ และให้พรหนึ่งข้อ ความปรารถนาไม่จำเป็นต้องมาจากผู้ที่ทำตามคำขอของ อารุกะ เพราะอย่างที่พ่อบอกว่า คิรัวร์ ขอพรได้ทั้ง ๆ ที่ มิทสึบะ เป็นคนทำตามคำขอร้อง ”

เมื่อ ยาซุโอะ เริ่มพูด ทั้งสามคนก็ให้ความสนใจเขาอย่างเต็มที่

ความสัมพันธ์ระหว่าง ยาซุโอะ และครอบครัวของเขาเป็นดังนี้:

– ความชื่นชมและความเคารพซึ่งกันและกันระหว่าง ยาซุโอะ และ ซิลเวอร์

-คิเคียว ชอบ ยาซุโอะ มากและชื่นชมเขามาก เธอยังถือว่าเขาเป็นนักฆ่าที่สมบูรณ์แบบ ในขณะที่ ยาซุโอะ เพียงชื่นชมเธอและรู้สึกขอบคุณเธอและนี่คือความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกไม่ใช่ สิ่งที่เขาสนใจ

-ความสัมพันธ์ของเขากับ คิรัวร์ และ มิรุคิ นั้นไม่มีอยู่จริง เนื่องจากพวกเขาแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กัน ขณะที่ มิรุคิ จะดูอิจฉาที่ คิเคียว และ ซิลเวอร์ ชื่นชม ยาซุโอะ มากขนาดไหน

-สำหรับ อิรุมิ เขาชอบเขาและชอบปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาและเขาเชื่อใจเขาเล็กน้อย เมื่อพิจารณาถึงบุคลิกของเขาและพวกเขาก็เข้าใจซึ่งกันและกัน

-สุดท้าย เขาชอบ อารุกะ เขามองว่าเธอเป็นน้องสาวที่น่ารัก

นี่คือเหตุผลที่พวกเขาเอาจริงเอาจังกับความคิดเห็นของเขาและเพราะสติปัญญาและความสามารถของเขา

“ หากบุคคลนั้นปฏิเสธหรือไม่ปฏิบัติตามคำขอของ อารุกะ สี่ครั้ง ผู้คนก็จะตาย ในกรณีนี้ มีคนสองคนเสียชีวิตและพวกเขาเป็นคู่รัก ดังนั้น ความสัมพันธ์ของบุคคลนั้นอาจมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับผู้ที่เสียชีวิต สุดท้าย การตายทั้งหมดเกิดขึ้นทันทีและพร้อมกัน ”

ดูเหมือนว่าทุกคนจะอยู่ในห้วงความคิดลึก ๆ ชั่วขณะหนึ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ ในขณะที่ ยาซุโอะ ยังคงลูบต่างหูของเขาต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน อิรุมิ ก็หรี่ตาลง “ ฉันควรจะดูแลมันหรือแค่ใช้ความสามารถของฉันกับมัน? ”

“ ไม่ เราไม่รู้ว่ามันคือสิ่งมีชีวิตอะไรและไม่รู้ว่ามันมาจากไหน อาจมีผลที่คาดไม่ถึงจากการทำเช่นนั้น ” ซิลเวอร์ พูดทันที

“ เราควรทดลองกับมันมากกว่านี้ ถ้ามันถือว่าอันตรายเกินไป เราก็ล็อคมันไว้ได้ ” คิเคียว พูดเสริม

“ ไม่ ทิ้งเธอไว้กับผม ผมจะไม่ใช้พลังของเธอในทางที่ผิดเพราะผมไม่รู้ราคาที่ต้องจ่าย จากการสังเกตของผม ความสามารถทำงานบนแนวคิดของการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน คำถามก็คือ ราคาเท่าไหร่ ” ยาซุโอะ พูดอย่างสงบ

ซิลเวอร์ และ อิรุมิ หรี่ตาทั้งคู่ “ มันอาจจะเป็นประโยชน์กับครอบครัวและถ้าเธอขอให้ลูกทำอะไรบางอย่างที่ลูกทำไม่ได้ เราทุกคนจะตกอยู่ในอันตราย ดังนั้น ระวังตัวไว้จะดีกว่า ” ซิลเวอร์ พูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ ขณะที่ อิรุมิ ดูเหมือนจะเห็นด้วย

ยาซุโอะ มองดูสิ่งนี้อย่างสงบด้วยรอยยิ้มอันเงียบสงบบนใบหน้าของเขา เขาหันไปมองที่ อารุกะ เนื่องจากเขาสังเกตเห็นว่าเธอตื่นขึ้น

หาว!

” อรุณสวัสดิ์! ” เธอดูสับสน ขณะที่เธอพูดจนกระทั่งเธอรู้สึกสบายตัว เมื่อได้นอนอยู่ข้าง ๆ ยาซุโอะ

เธอหันกลับมาทันทีและยิ้มอย่างสดใส “ โอนี่จัง ลูบหัวฉันหน่อย! ”

ทุกคนยกเว้น ยาซุโอะ หรี่ตาลง ขณะที่พวกเขาจดจ่ออยู่กับเธอ

“ ได้สิ ” เขาพูดขณะที่เขาเริ่มลูบหัวเธอ ทำให้เธอสะอื้นอย่างพอใจ

” โอนี่จัง กอดฉันหน่อย!! ” เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้น

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขากอดเธอแล้วเธอก็นอนบนหน้าอกของเขาอย่างสบายใจ ‘นี่ควรจะเป็นครั้งที่สามตั้งแต่เธอขอให้ฉันยกเธอกลับมาที่สนามเด็กเล่น‘

จากนั้น นานิกะ ก็ปรากฏตัวขึ้น ทำให้ใบหน้าของ อารุกะ เปลี่ยนไป ม่านตาและปากของเธอเป็นสีดำ

เธอเพียงแค่มองไปที่ ยาซุโอะ ด้วยความมืดมิดครอบงำใบหน้าของเธอโดยไม่มีเสียงใด ๆ เกิดขึ้นในห้อง

ยาซุโอะ มองเธอด้วยความสนใจในดวงตาของเขา ขณะที่มีฟองอากาศสีม่วงปรากฏขึ้นรอบ ๆ ใบหน้าของเธอ นี่คืออาเขตขยาย ขณะที่ ยาซุโอะ สัมผัสได้ถึงทุกสิ่งในฟองสบู่ที่กำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดในระดับเซลล์

” มันรู้สึกเหมือนหน้ากากที่มีผิวหนัง แต่ไม่มีเซลล์ มีแต่ความมืด ” ยาซุโอะ ตั้งข้อสังเกตหลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง

เขามองดูใบหน้าของ นานิกะ อย่างใกล้ชิดและพูดว่า ” ก็น่ารักในแบบของตัวเอง “

จากนั้น รอยยิ้มแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ในขณะที่เขากล่าวคำอธิษฐานของเขา “ มีเพียงฉันเท่านั้นที่สามารถขอพรได้และฉันสามารถทำได้อย่างต่อเนื่อง…”